stavroula zerva

The lover boy....δ’

2012-01-28T01:33:00.000+02:00

Ο Τότας σηκώθηκε από το κρεβάτι προσεκτικά και κατευθύνθηκε στο παράθυρο. Ανάμεσα από τις βαριές κουρτίνες, το πρώτο φως της ημέρας, αδύναμο ακόμη να φωτίσει το δωμάτιο, έπαιζε με τις πτυχές της κρυφτό. Φτάνοντας, άπλωσε το χέρι και την τράβηξε, για να κοιτάξει έξω. Το χιόνι που έπεφτε όλη τη νύχτα, είχε σκεπάσει τα πάντα. Το γκαζόν της αυλής, τις γλάστρες, τα κλαδιά των δέντρων, τις σκεπές από τ’ απέναντι σπίτια, ακόμη και το φορτηγάκι του, που έμοιαζε λες και κάποιος το ’χε σκεπάσει με άσπρη, χνουδωτή, κουβέρτα.....
Τρεις μέρες τώρα προσπαθούσε να βρει δικαιολογία, για την κάνει από εκεί μέσα και ο καιρός τον κορόιδευε, συνωμοτώντας εναντίον του. Είχε αγανακτήσει. Η μικρή δεν τον είχε αφήσει σε ησυχία. Εκτός από το συνεχές σεξ, που του ζητούσε, δεν έβαζε και γλώσσα μέσα. Ταινία έβλεπαν; Είχε άποψη και ήθελε να τη συζητήσουν. Καφέ έπιναν; Τον ρώταγε για τους φίλους του και τα ενδιαφέροντά του, ενώ τον είχε ξαναρωτήσει το προηγούμενο βράδυ. Μεσημεριανό; Για την δουλειά του. Βραδινό; Εκεί δεν μιλούσε. Εκεί του ’στελνε λάγνες ματιές γεμάτες υποσχέσεις, για το τι θα ακολουθούσε στην κρεβατοκάμαρα.
Του ’ρχοταν να ουρλιάξει..... αλλά για στάσου..... αυτό είναι γυναικείο προνόμιο..... Τα ’χε παίξει! Αυτό είχε πάθει. Κάλλιο να έβγαινε γυμνός στα χιόνια και να έτρεχε κατά το βουνό, παρά να έμενε ακόμη μια μέρα μαζί της. Είχε αποφασίσει να έρθει εδώ για να βρει λίγη ησυχία και να σκεφτεί τι θα κάνει και κόντευε να φύγει, με ζουρλομανδύα! Δική του ιδέα ήταν ο αρραβώνας; Καλά του ’χε πει κάποτε ο πατέρας του. Την υπογραφή του και την..... άντε τώρα...... να ’ναι σίγουρος που τις βάζει. Την υπογραφή του, είχε καταφέρει να κρατήσει το λόγο του. Όσο για την άααλλλη...... αποδείχτηκε ηλίθιος με πατέντα! Ευτυχώς στις τοπικές ειδήσεις το βράδυ, είχαν πει ότι ο δήμος θα έβγαζε το μηχάνημα, να καθαρίσει τους δρόμους και να ρίξει αλάτι. Αν δεν γίνονταν αυτό, ήταν ικανός να φτυαρίσει μόνος του τον δρόμο μέχρι το χωριό.
Η Δήμητρα κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Όσο αθώα και γλυκιά φαίνονταν τη δεδομένη στιγμή, τόσο τίγρη και γεμάτη πάθος ήταν, το προηγούμενο βράδυ. Πόσο γρήγορα μαθαίνουν οι νέοι, τελικά...... Αλλά είχε και δάσκαλο, έτσι; Το χαμόγελο που χαράχτηκε στα χείλη του έσβησε απότομα, όταν σκέφτηκε ότι, υπήρχε περίπτωση να ξυπνήσει και να του ζητήσει αγκαλίτσες, πρωί πρωί. Ντύθηκε όσο πιο γρήγορα και σιγά μπορούσε και βγήκε από το δωμάτιο. Πήγε στην μικρή αποθήκη και πήρε το μεγάλο φτυάρι για να τραβήξει το χιόνι μπροστά από την είσοδο του σπιτιού. Αυτό θα τον κράταγε απασχολημένο για τουλάχιστον καμιά ώρα, μέχρι να ξυπνήσουν οι υπόλοιποι στο σπίτι και να ετοιμάσουν κανένα καφέ.

Όσο ο Τότας ασχολιόταν με το φτυάρισμα, στο άλλο χωριό, ο Νώντας, μόλις που έπαιρνε τα πόδια του να πάει για ύπνο. Λίγο πριν, είχε συνοδεύσει την Ρόζα στο ξενοδοχείο της. Μαζί είχαν περπατήσει από το μπαρ μέχρι εκεί, κάνοντας τις πρώτες πατημασιές στο φρέσκο χιόνι. Άφηναν πίσω τους τα ίχνη για την κατεύθυνση που είχαν πάρει, όπως οι λύκοι τα δικά τους, όταν κατέβαιναν από το βουνό αφού δεν έβρισκαν πια τροφή στο δάσος, αναγκασμένοι να κάνουν επιδρομές στις στάνες.
Έτσι ένιωθε. Σαν λύκος που παραμονεύει έξω από την στάνη, μέχρι να βρει την ευκαιρία να επιτεθεί στα αθώα πρόβατα. Τώρα την Ρόζα δεν την χαρακτήριζες πρόβατο, αλλά να, ήταν που, όσο μιλούσε μαζί της, τόσο πιο πολύ την συμπαθούσε. Μια τόσο όμορφη, δυναμική, σίγουρη για τον εαυτό της, γυναίκα πως κατάφερε να παραμυθιαστεί, από ποιόν; Από τον Γιάννη-Τότα, που τον ήξεραν ακόμη και οι πέτρες; Βέβαια, πως να τον ήξερε. Αν ζούσε στην Ελλάδα, θα ήταν εύκολο να μάθει. Στην Γερμανία, τώρα, πως θα έφταναν τα καμώματά του; Να, όμως που έφτασαν. Άργησαν λίγο. Αυτό όφειλε να το παραδεχτεί. Όμως τίποτα δεν μένει για πάντα κρυφό από τον ήλιο. Έτσι δεν λένε;
Αυτό που τον προβλημάτιζε πιο πολύ, ήταν άλλο. Η αναπάντεχη έλξη που ένιωσε για εκείνη, την στιγμή που τον κοίταξε, καθώς ρωτούσε τον Λόρη για το ποια ήταν. Η κίνηση, να πάρει το ποτό του και να πάει να της μιλήσει χωρίς να γνωρίζονται, δεν τον χαρακτήριζε. Δεν ήταν άνθρωπος που την έπεφτε σε γυναίκες στα μπαρ. Εντάξει, ήταν, αλλά όχι στο μπαρ του Λόρη, μέσα στο χωριό, δημιουργώντας σούσουρο για τον ίδιο και για την κοπέλα που θα μίλαγε μαζί της. Απόψε, είχε αθετήσει την υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό του, ότι στο χωριό του, δεν θα έδινε δικαιώματα. Μέχρι το μεσημέρι.... θα το μάθαινε και ο Τότας, γαμώτο! Βέβαια, όλο το βράδυ προσπαθούσε να δικαιολογήσει τον φίλο του, αλλά δεν είχε σημασία αυτό, το γνώριζε καλά. Η ζημιά είχε ήδη γίνει. Τι ήξερε ο κόσμος για το τι συζητούσαν οι δυο τους; Ο καθένας μπορούσε να πει ότι ήθελε κι αυτό ακριβώς θα έκανε, αλλά τέλος πάντων. Κάθε πρόβλημα, θα το αντιμετώπιζε στην ώρα του.
Καλά ε, η γυναίκα ήταν ενημερωμένη, απόλυτα, για το ποιόν του Τότα. Αυτός που της τα ’χε πει, είχε φροντίσει να πει όλες τις λεπτομέρειες, ακόμη και τις πιο γαργαλιστικές που λέγονταν στο μπαρ απ’ τους θαμώνες, λίγο πριν τους μεγάλους αγώνες ποδοσφαίρου και λίγο πριν από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων. Το τι βλακεία είχε πει το στόμα του για να τον υπερασπιστεί, δεν λέγεται, μέχρι που το κατάλαβε ότι δεν τον έπαιρνε άλλο και το βούλωσε, αφήνοντάς την να ανοίξει ψυχή της και να του πει, ότι είχε να του πει. Την καταλάβαινε απόλυτα. Ποιο εύκολα ανοίγεσαι σε κάποιον που δεν γνωρίζεις, ειδικά αν έχεις κατεβάσει και κανένα δύο ποτά... Τότε είναι που δεν σταματάς με τίποτα. Το ’χε πάθει κάποτε......
«Μην κάνεις πισωγυρίσματα! Δεν είναι ώρα τώρα!», μάλωσε τον εαυτό του.
Μπήκε στην αυλή και πλησίασε την πόρτα του. Έβγαλε τα κλειδιά, ξεκλείδωσε κι έπεσε στο κρεβάτι του, έχοντας βγάλει μόνο, το μπουφάν και τις μπότες του.

The lover boy.... γ’

2012-01-21T00:54:00.003+02:00

Η Δήμητρα έκλεισε το κινητό και κάθισε βαριά στο κρεβάτι της. Ο Τότας θα ξεκινούσε σε κανένα δίωρο για εκεί, για να μείνει μαζί της μερικές μέρες. Του ’χε λείψει και ήθελε να αναπληρώσει το κενό των τελευταίων ημερών. Ωραία! Εκείνη ήθελε να φύγει από το σπίτι των γονιών της μια ώρα αρχύτερα κι εκείνος την καθήλωνε όλο και περισσότερο μέσα σ’ αυτό.
Καλά λένε ότι είναι πολύ χαζό να δημιουργείς σχέση μέσα από το internet. Όσο επικοινωνούσαν μέσα από αυτό και το τηλέφωνο, όλα έδειχναν μια χαρά. Ο τύπος ήταν καμιά δεκαριά χρόνια και βάλε, μεγαλύτερός της, αλλά είχε φανταστεί ότι, θα μπορούσε να ζήσει μαζί του. Ήταν ανοιχτόμυαλος, πρωτοποριακός, οικονομικά ανεξάρτητος. Δεν θα κόλλαγε στην εμφάνιση και τη διαφορά ηλικίας. Ούτε η πρώτη ήταν ούτε η τελευταία. Αρκεί να είχε την οικονομική άνεση, να κάνει αυτά που της άρεσαν......
Όταν τον είδε να μπαίνει στο μπαρ, εκείνο το μοιραίο βράδυ, πέταξε από την χαρά της. Όλη την νύχτα δεν ξεκόλλησε από δίπλα του, με αποτέλεσμα οι φίλοι του να ξενερώσουν και να φύγουν, χωρίς αυτόν. Το ένα ποτό έφερε το άλλο, μέχρι που τελικά ήπιε τόσο, που δεν έβλεπε την μύτη του. Κάποια στιγμή, λίγο πριν την ανατολή του ήλιου, πλήρωσε τον λογαριασμό, με την προϋπόθεση να γυρίσει στο σπίτι του, αλλά εκείνη δεν τον άφησε. Πήρε τα κλειδιά του και του ανακοίνωσε ότι, δεν είχε να πάει πουθενά, εκτός αν τον πήγαινε η ίδια. Μέσα στην θολούρα του ποτού, δέχτηκε.
Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσει τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη. Με το που έφτασαν εκεί, ο Τότας κατευθύνθηκε στην κρεβατοκάμαρά του, γδύθηκε και κοιμήθηκε αμέσως. Έβγαλε κι εκείνη τα δικά της ρούχα, ξάπλωσε δίπλα του και το πρωί ήταν πολύ εύκολο να πιστέψει ότι θα του έλεγε. Ότι έκαναν σεξ και ότι ήταν ο πρώτος της.
Κατά την διάρκεια της μέρας, τον λυπήθηκε κανά δυο φορές που τον έβλεπε να υποφέρει και από τον πονοκέφαλο και από αυτά που του ’χε ξεφουρνίσει, αλλά τελικά δεν του αποκάλυψε την αλήθεια. Το σκυλομετάνιωσε, βέβαια..... Όχι την ίδια στιγμή. Λίγους μήνες μετά που γνώρισε τον Χάρη, σε μια βόλτα στην πόλη. Τον κατάξανθο εικοσιδιάχρονο Άδωνη, με το θεϊκό κορμί και τα υπέροχα πράσινα μάτια...... Την επομένη, είχε ραντεβού μαζί του στο καφέ που τον γνώρισε και τώρα ο Τότας της χάλαγε τα σχέδια.
Έπρεπε να πάρει τηλέφωνο τον Χάρη, για να ακυρώσει το ραντεβού. Σχημάτισε το νούμερο και περίμενε. Στο τρίτο χτύπημα, η βελούδινη φωνή του χάιδεψε το αφτί της.
«Καλώς την! Τι έγινε;».
«Τι να γίνει; Καλά! Εσύ;».
«Καλά! Να μόλις πριν λίγο σε σκεφτόμουν.... που θα σε δω αύριο!».
«Ναι! Γι’ αυτό σε πήρα..... Χάρη.... δεν θα μπορέσω, αύριο.».
«Γιατί;», ακούστηκε εκνευρισμένος.
«Έλα, βρε μωράκι μου, μην κάνεις έτσι..... Αύριο, θα έρθει η θεία μου από την Αθήνα, με τα ξαδέλφια μου. Δεν γίνεται να κατέβω. Πρέπει να ετοιμάσουμε το σπίτι.... που θα κοιμηθούν, τι θα φάνε......».
«Καλά, όλα μόνη σου θα τα κάνεις; Δεν μπορείς να βρεις μια δικαιολογία;;;;», ο εκνευρισμός του, τώρα, ήταν έκδηλος.
«Σε παρακαλώ.... είναι και για μένα το ίδιο δύσκολο, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά!».
«Και πόσο θα μείνουν αυτοί στο σπίτι σου;».
«Εεε.... δεν ξέρω, αλλά δεν νομίζω να είναι για πολύ......».
«Καλά θα κάνουν να φύγουν γρήγορα, γιατί δεν ξέρω κι εγώ τι θα κάνω.... Άντε να μην έρθω εκεί και γίνει χαμός!!!!!».
«Όχι, μην κάνεις καμιά τρέλα! Σου έχω πει πόσο αυστηροί είναι οι γονείς μου........ Σε παρακαλώ!!!!! Λυπήσου με!!!!!».
«Εντάξει! Εντάξει! Αλλά κοίτα κι εσύ να κάνεις κάτι. Δεν γίνεται να σε βλέπω με το σταγονόμετρο. Μου λείπεις, δεν το καταλαβαίνεις;;;;».
«Κι εμένα μου λείπεις! Πάρα πολύ μάλιστα! Κάνε λίγο υπομονή, όμως.....».
«Τι υπομονή να κάνω; Σε βλέπω τρεις φορές την εβδομάδα, για μια δυο ώρες και μου λες να κάνω κι άλλη υπομονή; Με δουλεύεις;».
«Όχι βρε μωρό μου....... Σ’ αγαπώ και σε θέλω όσο κι εσύ, αλλά είπαμε..... να μην τα ξανά λέμε.......», ακούστηκε το κουδούνι της πόρτας.
«Ωωω, σε αφήνω τώρα, ήρθε ο αδελφός μου........ τα λέμε!!!! Γεια!!!!», του έκλεισε το τηλέφωνο πριν προλάβει να της πει κάτι άλλο και το έβαλε στο κομοδίνο της. Ίσιωσε τη φούστα της, τα μαλλιά της και βγήκε από το δωμάτιό της να προϋπαντήσει τον αρραβωνιαστικό της.

.....Η Ρόζα πάρκαρε στην άκρη του δρόμου και βγήκε από το νοικιασμένο αυτοκίνητο. Κλείδωσε και κατευθύνθηκε προς το μπαράκι που είχε μπουκάρει μερικές μέρες πριν. Ο ήλιος είχε χαθεί από τον ορίζοντα, με αποτέλεσμα το κρύο να είναι πιο τσουχτερό, την δεδομένη στιγμή. Έσφιξε το παλτό της πιο δυνατά γύρω από το κορμί της, γνωρίζοντας ότι δεν θα κατάφερνε να ζεσταθεί. Τάχυνε το βήμα της για να φτάσει πιο γρήγορα στον προορισμό της. Άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα.
Η ίδια μυρωδιά, της προηγούμενης φοράς, χτύπησε τα ρουθούνια της, κάνοντάς τη να νιώσει αηδία, την οποία κατέπνιξε, με μεγάλη γενναιότητα. Μερικά ποτά ήταν ότι της χρειάζονταν. Προχώρησε προς την μπάρα, αγνοώντας τους θαμώνες που την κοίταζαν με περιέργεια, τράβηξε το σκαμπό και κάθισε. Ο Λόρη, με την ίδια τρισάθλια πετσέτα, σκούπιζε ένα ποτήρι.
«Να είναι το ίδιο;», σκέφτηκε η Ρόζα και σούφρωσε τα χείλη της. Δεν βοηθούσαν τέτοιες σκέψεις. Κούνησε το κεφάλι της για να τις διώξει. Εδώ ήρθε για να πιει και όχι για να κάνει υγειονομικό έλεγχο. Εξάλλου το αλκοόλ, σκότωνε τα μικρόβια. Χαμογέλασε με αυτή την διαπίστωση και κοίταξε τον Λόρη. Εκείνος, άφησε ότι κράταγε και πήγε κοντά της, λίγο συγκρατημένα. Δεν ήξερε τι να περιμένει από αυτή τη γυναίκα, αν και φαίνονταν αρκετά πιο ήρεμη από την τελευταία φορά που την είδε.
«Παρακαλώ;».
«Δυο μαργαρίτες, σε παρακαλώ.».
«Αμέσως!», της είπε κι απομακρύνθηκε από κοντά της, όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Δεν θα άντεχε να τον ξανά πιάσει από τον γιακά, μπροστά σε τόσο κόσμο. Είχε γίνει ρεζίλι μια φορά δεν χρειάζονταν και δεύτερη. Αυτή η μινιατούρα, ήταν πολύ επικίνδυνη.
Της σέρβιρε τα ποτά, μαζί με μερικούς ξηρούς καρπούς και απομακρύνθηκε πάλι με τον ίδιο τρόπο. Στην άλλη άκρη του μπαρ, κάθονταν ο Νώντας. Ο Λόρη είχε πάει σε εκείνον για παραγγελία.
«Ποια είναι αυτή;», ρώτησε τον Λόρη.
«Άστα! Δεν θες να ξέρεις!».
«Πες, ρε! Δεν την έχω ξανά δει εδώ. Ποια είναι;».
«Η λεγάμενη... του Τότα.....».
Ο Νώντας γούρλωσε τα μάτια και την κοίταξε απροκάλυπτα.
«Μην κοιτάς, έτσι, ρε! Αν σε καταλάβει, την έκατσες!!!!».
«Σιγά ρε μεγάλε!!!!! Μια σταλιά κορμάκι.......», αλλά μόλις η Ρόζα ένιωσε το βλέμμα του επάνω της και γύρισε να τον κοιτάξει, κατάπιε την γλώσσα του.
«Ωωω, μεγάλε!!!! Η γυναίκα είναι φωτιά και λαύρα!».
«Σκάσε, σου λέω, μη σε ακούσει....... Ξέρει kick boxing!!!! Μια να φας, δεν θα θες άλλη.....».
Ο Νώντας τον αγνόησε και προχώρησε, παίρνοντας το ποτό του, προς την κατεύθυνση της Ρόζας. Ο Λόρη δάγκωσε τα χείλη του, από την αγωνία. Θα γινόταν μακελειό στο μαγαζί, το διαισθάνονταν....... αλλά η διαίσθησή του, δεν είχε μαντέψει σωστά.
Η Ρόζα είχε ήδη πιει και τις δύο μαργαρίτες μέχρι να πάει ο Νώντας δίπλα της. Λίγο η στενογχώρια, λίγο το ότι δεν κατέβαινε μπουκιά από το στόμα της, τα ποτά κατάφεραν να την ζαλίσουν. Έτσι, όταν ο Νώντας κάθισε κοντά της, εκείνη δεν διαμαρτυρήθηκε.
«Να σε κεράσω ένα ποτό;», τη ρώτησε.
«Και δεν το κερνάς;».
«Λόρη. Πιάσε ένα από αυτό που πίνει η κυρία, σε παρακαλώ!».
Ο Λόρη εκτέλεσε την εντολή αμέσως και χώθηκε στην γωνιά του πάλι.
«Νώντας.», της συστήθηκε.
«Είμαι σίγουρη ότι εγώ δεν χρειάζεται να συστηθώ. Είμαι αρκετά γνωστή στα μέρη σας κι ας μην έχω έρθει ποτέ, έτσι δεν είναι;», τον έστησε στον τοίχο.
«Εντάξει! Νομίζω ότι μου άξιζε! Είσαι η Ρόζα......».
«Ναι, το κορόιδο του κυρίου Τότα.......», του χαμογέλασε θλιμμένα.
«Κοίτα.... δεν αξίζει τον κόπο να το κάνεις αυτό.....».
«Τώρα έχω και τον οίκτο σας; Ωραία!!!!».
«Όχι, δεν είναι έτσι.....».
«Τι δεν είναι; Γιατί ήρθες να με κεράσεις; Για να γελάσεις μαζί μου! Γι’ αυτό δεν ήρθες;», τον κοίταξε με τα μεγάλα μελιά της μάτια.
Ο Νώντας χάθηκε σε αυτό το βλέμμα και κόντεψε να καταπιεί την γλώσσα του.
«Είναι ηλίθιος! Δεν του αξίζει αυτή η γυναίκα!», σκέφτηκε.
«Όχι βέβαια! Σε καμιά περίπτωση! Εγώ.... λίγη παρέα είπα να σου κάνω, που είσαι μόνη σου εδώ......».
«Είδες; Με λυπήθηκες.....».
«Σταμάτα σε παρακαλώ να οικτίρεις τον εαυτό σου. Νομίζω ότι δεν αξίζει να το κάνεις! Εξάλλου, ο Τότας...... είναι.... είναι.....».
«Ακόμη κι εσύ είσαι πολύ κακός ψεύτης. Ο Τότας είναι γουρούνι και εσύ επίσης.......».
«Μην αρχίζεις τους χαρακτηρισμούς, χωρίς να ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις. Τώρα με προσβάλλεις!».
«Συγγνώμη! Έχεις δίκιο! Τι φταις κι εσύ; Άλλος φταίει, άλλος την πληρώνει.».
«Ωραία, τώρα που το ξεκαθαρίσαμε αυτό, μπορούμε να κάνουμε μια καινούρια αρχή; Νώντας.», ξανά συστήθηκε.
«Ρόζα.», του συστήθηκε κι αυτή.
Ο ήλιος έβγαλε δειλά δειλά τις πρώτες ακτίνες από την κορυφή του χιονισμένου βουνού. Η νέα μέρα έκανε την αναγγελία της. Οι μόνοι που δεν το είχαν πάρει χαμπάρι ήταν οι τρεις θαμώνες του μπαρ. Ο Λόρη που κοιμόταν στην γωνιά του μαγαζιού σε ένα τραπέζι, η Ρόζα και ο Νώντας που δεν είχαν τελειώσει την κουβέντα τους, ακόμη.

The lover boy......β’

2012-01-14T15:22:00.000+02:00

Ο Τότας τα ’χε κάνει μαντάρα. Δεν ήταν μόνο που είχε έρθει η Ρόζα από την Γερμανία. Ήταν που, λίγο καιρό πριν, είχε αρραβωνιαστεί και την Δήμητρα από το διπλανό χωριό. Που να το φανταστεί ότι η άλλη θα ξεσηκώνονταν εν μέσω κρίσης να έρθει στην Ελλάδα; Είχε τη δουλειά της και το σπίτι της εκεί. Εδώ δεν είχε κανένα μέλλον και πόσο, μάλλον, μαζί του. Προφανώς, είχε μάθει για τον αρραβώνα. Εκείνη η νυφίτσα, ο Σούλης, την είχε ειδοποιήσει, γι’ αυτό κατέβηκε άρον άρον. Δεν εξηγούνταν αλλιώς.

Η Ρόζα δεν είχε γνωρίσει κανένα δικό του, εκτός, από αυτό το ρεμάλι, τον Σούλη. Τον είχε πάρει μαζί του μια φορά, έτσι για να τον έχει παρέα στο ταξίδι και ο παλιάνθρωπος του το ξεπλήρωνε με προδοσία. Αχ, να τον είχε μπροστά του, τώρα, να του ξερίζωνε την γλώσσα και να του την έδινε τηγανιτή να την καταπιεί.

Έβαλε το μπουφάν του και βγήκε από το σπίτι. Μπήκε στο φορτηγάκι κι έβαλε μπροστά την μηχανή. Θα πήγαινε στη Δήμητρα μερικές μέρες, για να σκεφτεί. Εκεί θα ήταν, για λίγο, ασφαλής. Η Ρόζα ήταν πολύ εκρηκτική και απρόβλεπτη. Έλπιζε ότι, κανείς δεν θα άνοιγε το στόμα του να της πει, που βρίσκονταν. Για τον Σούλη, δεν φοβόταν ότι θα του έκανε περισσότερο κακό. Είχε μεριμνήσει να τον ειδοποιήσει, μέσω της αδελφής του, ότι αν ξανά άνοιγε το στόμα του, καλύτερα πρώτα να άνοιγε το λάκκο του και να έμπαινε μέσα. Θα τον έπνιγε, με τα ίδια του τα χέρια. Ευτυχώς ο Σούλης ήταν θρασύδειλος και τον φοβόταν αρκετά, αλλιώς.... κλάφτα Χαράλαμπε.....

Μόλις ζεστάθηκε η μηχανή, έβαλε την όπισθεν για να βγει από το δρομάκι της αυλής και κοίταξε στον καθρέφτη για να κάνει πίσω. Τόση ήταν η τρομάρα του με αυτό που είδε εκεί μέσα, που κόντεψε να κάψει το χειρόφρενο με την δύναμη που πάτησε το γκάζι. Δύο ήταν τα καλά, στην προκειμένη περίπτωση. Το ότι είχε το χειρόφρενο δεμένο και το ότι τελικά δεν το έκαψε. Γιατί το τρίτο, ήταν κακό..... πολύ κακό...... Η μικρή φιγούρα πλησίαζε απειλητικά. Δεν είχε χρόνο. Έπρεπε να σκεφτεί και να σκεφτεί γρήγορα. Άρχισε να ιδρώνει. Η θερμοκρασία ήταν μείον τρεις βαθμοί Κελσίου και εκείνος βρίσκονταν σε αναμμένο καμίνι. Θα προσπαθούσε να αυτοσχεδιάσει. Ήταν ετοιμόλογος και έξυπνος, αρκεί να μην πανικοβάλλονταν.

Πήρε μερικές αργές, βαθιές, ανάσες. Μέχρι η Ρόζα να φτάσει μπροστά στο τζάμι του, είχε καταφέρει να συνέλθει αρκετά. Κατέβασε το τζάμι και της χαμογέλασε.

«Μωρό μου;;;; Πότε ήρθες;;;;», έκανε τον έκπληκτο.

Η Ρόζα, μισόκλεισε τα μάτια της και τον ζύγισε.

«Μην μου κάνεις εμένα το βαρύ πεπόνι, κύριος. Βγες έξω τώρα και εξηγήσου σαν άντρας.».

«Βρε, αγάπη μου.... Τι έπαθες;;;; Πότε ήρθες;;;».

«Μην μου κάνεις τον ανήξερο!!!!».

Ο Τότας άνοιξε την πόρτα με την καρδιά του στο λαιμό, έτοιμη να πεταχτεί από το στόμα του, αλλά δεν το ’δειξε. Βγήκε από το φορτηγάκι με αργές κινήσεις, για να μην την εκνευρίσει περισσότερο και προσεκτικά άνοιξε την αγκαλιά του για να την βάλει μέσα. Εκείνη τον έσπρωξε με μια κίνηση και εκείνος έπεσε βαρύς στο άνοιγμα, χτυπώντας το κεφάλι του από πίσω, εκεί που τελειώνει ο ουρανός του αυτοκινήτου.
«Στάσου, βρε, γλυκιά μου..... να σου εξηγήσω!».
«Τι να μου εξηγήσεις;;;; Παλιάνθρωπε! Δυο χρόνια μ’ έχεις φλομώσει στο ψέμα, ότι είμαι η μοναδική γυναίκα της ζωής σου και μαθαίνω ότι αρραβωνιάστηκες άλλη;;;»
«Όχι, όχι! Άσε με να σου εξηγήσω.... σε παρακαλώ.... Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα!».
«Και πως είναι, δηλαδή;..... Καλά, για ηλίθια με περνάς;».
Ο θυμός της μεγάλωνε. Δεν ήταν σωστή η προσέγγιση αυτή. Έπρεπε να αλλάξει την κατεύθυνση της κουβέντας, όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Με την άκρη του ματιού του, έπιασε μια κίνηση στο απέναντι παράθυρο. Η κυρά Μαρία. Ποιος άλλος; Η μεγαλύτερη κουτσομπόλα του χωριού, πίσω από την κουρτίνα. Πάρτι έκανε από την χαρά της για αυτά που έβλεπε κι άκουγε. Μέχρι το μεσημέρι, θα ήταν το μεγάλο θέμα στα καφενεία, ανάμεσα στον καπνό από τα τσιγάρα, τα χαρτιά και το τάβλι.
«Πάμε μέσα στο σπίτι σε παρακαλώ! Δεν είναι ανάγκη να μας ακούσει όλος ο κόσμος. Έλα....».
Η Ρόζα γύρισε το κεφάλι της και κοίταξε στην κλειστή κουρτίνα, με μάτια που σπίθιζαν. Η κυρά Μαρία, έκανε ένα βήμα πίσω από την τρομάρα της, λες και το παράθυρο ήταν τέντα ανοιχτό και η Ρόζα την έβλεπε, που τους παρακολουθούσε.
«Καλά.....», είπε και προχώρησε μαζί του.
Ο Τότας την οδήγησε στην κουζίνα, που ήταν πιο ζεστά. Η σόμπα που είχε ανάψει νωρίτερα, δεν είχε σβήσει ακόμη. Πήρε δυο μεγάλα κούτσουρα και τα ’ριξε μέσα.
Η Ρόζα στέκονταν όρθια, με τα χέρια δεμένα μπροστά στο στήθος της. Ο θυμός της, δεν είχε καταλαγιάσει. Περίμενε εξηγήσεις κι όσο αυτές δεν έρχονταν, γίνονταν θηρίο.
«Λοιπόν; Περιμένω......».

Ο Τότας έβγαλε το μπουφάν του και της πρότεινε καφέ, αλλά εκείνη αρνήθηκε.

«Εντάξει, έχεις δίκιο. Έπρεπε να σε ενημερώσω, αλλά έγιναν όλα τόσο γρήγορα, που δεν πρόλαβα. Προσπάθησε να με καταλάβεις, σε παρακαλώ. Είναι πολύ σημαντικό, να αφήσεις το θυμό σου στην άκρη. Ότι έκανα, για μας το έκανα......».

«Ορίστε; Αρραβωνιάστηκες άλλη και μου λες ότι το έκανες για μας; Μα τι άνθρωπος είσαι; Βλαμμένος;;;;».

«Όχι, βρε, αγάπη μου.....»

«Μη με λες αγάπη σου, γιατί θα σου φέρω την καρέκλα στο κεφάλι, να ανοίξει σαν καρπούζι.....».

«Κοίτα..... Πριν λίγο καιρό, μετά που μιλήσαμε μαζί στο internet, δέχτηκα ένα αίτημα φιλίας από μια άγνωστη κοπέλα, δηλαδή, όχι ακριβώς άγνωστη, την γνωρίζουν κάποιοι από τους δικούς μου φίλους και το δέχτηκα..... ξέρεις πως είναι αυτά...... και ξεκινήσαμε να μιλάμε..... και..... μην φανταστείς δηλαδή τίποτα, αλλά εκείνη την είδε αλλιώς κι εγώ δεν ήξερα τι να κάνω......».

Η Ρόζα άρχισε να κοκκινίζει.

«Δεν ήξερες τι να κάνεις; Δεν ήξερες τι να κάνεις; Τι κάθομαι κι ακούω Θεέ μου και δεν σηκώνομαι να φύγω......».

Ο Τότας την πήρε στην αγκαλιά του, όσο εκείνη είχε ακόμη σταυρωμένα τα χέρια της και την έσφιξε. Εκείνη ελευθερώθηκε βίαια και τον έσπρωξε μακριά της.

«Όχι, μη φεύγεις. Εσένα αγαπάω, εσένα θέλω. Παρεξήγηση έγινε και μπλέχτηκα. Την πλάκα μου έκανα μαζί της για να περάσει η ώρα. Δεν είχα σκοπό, ποτέ να την συναντήσω, πόσο μάλλον να την αρραβωνιαστώ, όταν ένα καταραμένο βράδυ, ήρθαν κάτι γνωστοί και πήγαμε στο μπαράκι του χωριού της. Για κακή μου τύχη ήταν εκεί...... Μετά από κάμποσα ποτά...... δεν κατάλαβα ούτε πως γύρισα στο σπίτι, ούτε πως βρέθηκε αυτή στο κρεβάτι μου. Στο ορκίζομαι, έτσι έγινε......».

Η Ρόζα τον κοίταζε καθόλη την διάρκεια της εξομολόγησης με ανοιχτό το στόμα. Δεν γίνεται, εν έτη 2012, να γίνονται αυτά. Που ζούσαν; Στον μεσαίωνα;

«Καλά.... για ένα one night stand, την αρραβωνιάστηκες;;;;».

«Εεεε.... δεν είναι μόνο αυτό....... ήμουν και.... ο πρώτος της.....».

Η κανάτα πέρασε ξυστά από το δεξί αφτί του και καρφώθηκε με δύναμη στον τοίχο, σπάζοντας σε κομμάτια που σκόρπισαν σε όλη την κουζίνα.

«Ρε άτιμε; Πόσο μικρή είναι;;;;».

«Εεε..... όχι μικρή, δηλαδή...... ενήλικη....... δηλαδή... δεκαοχτώ.....».

« Άι στο διάολο, ηλίθιε! Φεύγω!!!! Κάθομαι και ασχολούμαι μαζί σου...Για ένα πράγμα λυπάμαι μόνο..... Που δεν σε είχα καταλάβει νωρίτερα.... Έχασα δύο χρόνια από την ζωή μου..... για τα μούτρα σου....».

Του γύρισε την πλάτη κατευθυνόμενη προς την έξοδο, όταν ο Τότας την πρόλαβε, έπιασε το μπράτσο της και τη γύρισε για να τον κοιτάξει.

«Σε παρακαλώ! Μην με σταυρώνεις! Έκανα ένα λάθος, που το πληρώνω ακριβά. Μόνο εσένα αγαπάω και θέλω. Θα χωρίσω μαζί της, αλλά χρειάζομαι λίγο χρόνο. Ήδη έχω ξεκινήσει..... να της δείχνω ότι δεν την θέλω, αλλά μου κάνει την Κινέζα..... Έχει καταλάβει, είμαι σίγουρος...... Σε παρακαλώ!!!! Θα πεθάνω χωρίς εσένα....... Δεν έχει νόημα η ζωή χωρίς εσένα.......».

Η Ρόζα δεν έλεγε τίποτα. Τον αγαπούσε. Ακόμη κι αυτό που της είχε κάνει, δεν ήταν ικανό να την κάνει να τον μισήσει.

«Είναι δυνατόν;», σκέφτηκε.

«Δεν ξέρω.... Όταν αποφασίσεις στα σίγουρα τι θέλεις..... ξέρεις που θα με βρεις...... », απαγκιστρώθηκε από τη λαβή του και έφυγε από το σπίτι του, αφήνοντάς τον μόνο να την κοιτά, καθώς χάνονταν από το οπτικό του πεδίο.

The lover boy.....

2012-01-07T17:12:00.000+02:00

Άνοιξε την πόρτα απότομα, γεμάτη θυμό και εισέβαλε στον χώρο. Η πόρτα έμεινε πίσω της, ανοιχτή και το κρύο μπήκε μαζί της, δριμύ, σαρώνοντας το μαγαζί, απ’ άκρη σ’ άκρη. Το ζευγάρι που κάθονταν στο τραπέζι κοντά στο τζάκι την κοίταξε με απορία. Η γυναίκα έκανε να διαμαρτυρηθεί, αλλά ο άντρας που την συνόδευε της έπιασε το μπράτσο, κάνοντάς της νόημα να μην μιλήσει.

Το μπαρ είχε χαμηλό φωτισμό, αναδύοντας την μυρωδιά της κλεισούρας και του καπνού, ανάμεικτη, με την γλυκερή μυρωδιά του ιδρώτα, όλων των ανθρώπων που πέρασαν από αυτό. Με γρήγορα βήματα και βαριά, πλησίασε στην μπάρα. Ο μπάρμαν, ένας γίγαντας με τετράγωνες πλάτες, ξυρισμένο κεφάλι και μουστάκι που έφτανε μέχρι τις άκρες του σαγονιού του, έτριβε με μια τριμμένη, βρώμικη πετσέτα ένα ποτήρι, καθόλη τη διάρκεια της εισόδου της.
Μόλις έφτασε κοντά, σήκωσε το κεφάλι του από το ποτήρι που ήταν πιο βρώμικο τώρα και την κοίταξε με απάθεια. Ήταν συνηθισμένος σε τέτοια, αν και η γυναίκα που έκανε την εισβολή ήταν πολύ μικροκαμωμένη. Βάση πείρας, όμως, γνώριζε ότι οι μικροκαμωμένοι άνθρωποι ήταν αυτοί, που έκαναν τις μεγαλύτερες φασαρίες.
«Μου είπαν ότι θα τον βρω εδώ, τέτοια ώρα.», του είπε λες και ήδη γνώριζε για ποιον μιλούσε.
«Δεν σας καταλαβαίνω, κυρία.», σήκωσε ειρωνικά τα φρύδια του. Φυσικά και γνώριζε. Το χωριό ήταν πολύ μικρό και τα νέα ταξίδευαν όπως το φως της αστραπής.
Η Ρόζα, ανέβηκε στο ποδαράκι του σκαμπό για να έρθει στα ίσα με τον μπάρμαν και τον κοίταξε απειλητικά, απλώνοντας το χέρι της για να τον αρπάξει από τον γιακά του καρό πουκάμισου που φόραγε.
«Μη μου κάνεις εμένα την κότα, μίστερ, γιατί στο κάνω το μαγαζί καλοκαιρινό. Θα φάω εγώ, αλλά κι εσύ θα φας κάμποσες. Ξέρω kick boxing και έχω ρίξει ψηλότερο από σένα κάτω.... Λοιπόν;;;», έφτυσε τις λέξεις μια μια για να γίνει περισσότερο κατανοητή.
Ο Λόρη-κατά κόσμων Γρηγόρης- άπλωσε το χέρι του στο γιακά και κατέβασε το δικό της από εκεί, με μια κίνηση.
«Άκου, δεσποινίς.... Αν θες καμιά μπύρα ή κανένα ποτό, ok. Μπορώ να σε εξυπηρετήσω. Για ότι άλλο θες, να ρωτήσεις, να πας αλλού. Εδώ δεν είναι γραφείο πληροφοριών. Κατάλαβες;». Την κοίταξε με το δήθεν κακό του το βλέμμα, γιατί ήταν γνωστό ότι ο Λόρη δεν είχε ίχνος κακίας μέσα του. Ένας καλοκάγαθος άνθρωπος ήταν, που πέρα από τον όγκο του, τίποτα άλλο δεν ήταν τεράστιο στην προσωπικότητά του εκτός ίσως από την καλοσύνη του και την αγάπη του για τους συγχωριανούς του. Αυτά, βέβαια, δεν τα γνώριζε εκείνη, αφού δεν ήταν από εκεί.
Αν πρόδιδε τον Τότα-παρατσούκλι του Γιάννη- ήταν σαν να πρόδιδε τον εαυτό του. Στο χωριό, μπορεί, να μην μιλάς με κανέναν, να είσαι τσακωμένος με όλους, αλλά εάν έρθει ξενόφερτος για να κάνει κακό σε κάποιον χωριανό, τότε τον υπερασπίζεσαι με όλη την δύναμη της ψυχής σου. Έλληνες παιδάκι μου, τι περιμένεις; Και είχε μάθει ότι η Ρόζα, δεν θα άφηνε κοκαλάκι για κοκαλάκι στον Τότα και με το δίκιο της δηλαδή.
Η Ρόζα κατέβηκε από το σκαμπό, έστησε το κορμί της για να φαίνετε πιο αποφασιστική και κακιά και είπε γεμάτη δηλητήριο.
«Να του πεις ότι θα τον βρω. Και στου βοδιού το κέρατο να κρυφτεί θα τον ξετρυπώσω και αλοίμονό του!!!! Άκουσες;;;; Εσείς εκεί ακούσατε;;;», γύρισε προς το ζευγάρι. Η γυναίκα που προηγουμένως ήθελε να διαμαρτυρηθεί λούφαξε πιο βαθιά στην καρέκλα της. Ο άντρας δεν απάντησε, ούτε έγνεψε.
Γύρισε την πλάτη της και βγήκε από το μαγαζί, με την ίδια ορμή που είχε μπει πριν από λίγο. Η πόρτα έμεινε ανοιχτή, αλλά κανείς για λίγα λεπτά δεν είχε το θάρρος να πάει και να την κλείσει, με το φόβο μήπως εκείνη μετανιώσει και γυρίσει πίσω.
Ένα κεφάλι ξεπρόβαλλε σιγά σιγά πίσω από την μπάρα δίπλα από τον Λόρη.
«Έφυγε, ρε παιδιά;», ρώτησε και σηκώθηκε λίγο πιο ψηλά, μέχρι που εμφανίστηκε ολόκληρος από το στέρνο και πάνω. Ένας τύπος, με ύψος κάτι λιγότερο από ένα κι εβδομήντα, λίγα μαλλιά και κοιλίτσα. Ο Τότας, με το όνομα, την τσαχπινιά και τις πολλές γυναίκες...... Μάλλον είχε έρθει η ώρα να βρει τον μάστορά του, με τα τόσα που είχε κάνει.
Ήταν απορίας άξιο το γεγονός ότι αυτό το ανθρωπάκι είχε τόση επιτυχία στις γυναίκες. Και μιλάμε για πολλές, όχι μια. Τι ήταν αυτό που τις τράβαγε όπως το μέλι τις μέλισσες, κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει. Οι άντρες τον αγαπούσαν και οι γυναίκες τον λάτρευαν και τον συγχωρούσαν. Εντάξει, εντάξει, εξαιρείται η Ρόζα. Κάποτε θα βρίσκονταν μια να τον βάλει στη θέση του, αλλά όσο μπορούσε, ακόμη, το χωριό θα προσπαθούσε να τον προστατεύσει.
Πόσο όμως θα τον κράταγε μακριά από τα χέρια της;
Όλα ξεκίνησαν μερικές μέρες πριν, όταν έσκασε η βόμβα Ρόζα. Ο αγαπητός κύριος Τότας είχε σχέση μαζί της για δύο χρόνια, αλλά ποτέ δεν την είχε φέρει στα μέρη του, γιατί εκείνη ζούσε σε άλλη χώρα, μέχρι που αποφάσισε να έρθει εκείνη να τον βρει και να μάθει τα πεπραγμένα του. Ως τότε, μόνο εκείνος πήγαινε κάθε τρεις και λίγο και την έβλεπε. Πάντα εκ του ασφαλούς, φυσικά......

Θέλω να γκρινιάξω....

2011-12-31T22:48:00.000+02:00

.....και θέλω να το κάνω τώρα την τελευταία βραδιά του χρόνου, μπας και μπει ο καινούριος και με βρει ξαλαφρωμένη.

Το ξέρω ότι δεν θα γίνει έτσι. Θα έρθει η ώρα για την αλλαγή κι εγώ θα είμαι χειρότερα.....

Όχι! Δεν είμαι άρρωστη, ούτε μου συμβαίνει κάτι τραγικό. Τα νεύρα μου έχω.

Πρώτα πρώτα με την Καλλιόπη. Αυτή, αυτή..... που αν την πιάσω στα χέρια μου δεν θα την γλυτώσει..... όπως έκανε κι εκείνη όταν ήμουν μικρή...... Έκανε εφτακόσια χλμ για να κάνουμε μαζί γιορτές..... Χα!

Από την ημέρα που ήρθε, ζήτημα αν την είδα μερικές ώρες. Γιατί; Γιατί εγώ πρέπει να είμαι στο μαγαζί και όταν είμαι σπίτι εκείνη ή για ψώνια θα έχει πάει ή στις αδελφές της. Τώρα θα μου πείτε: «Άσε την γυναίκα να ξεσκάσει. Όλο το χρόνο στην Αθήνα είναι. Κρίμα....».

Συμφωνώ απόλυτα, αλλά η κυρία Καλλιόπη, την ημέρα των Χριστουγέννων, δεν έφαγε μαζί μας. Μου ήρθε στις έντεκα η ώρα το βράδυ και μετά πήγαμε για ύπνο......

Και σήμερα...... πάλι θα μου την κάνει γυριστή..... Αλλού θα αλλάξει τον Χρόνο. Θα μου’ ρθει μετά τις δώδεκα..... θα μου ευχηθεί και θα πάει για ύπνο. Πέστε μου, έχω άδικο;;;;; Την ανεξαρτησία της μέσα.........

Που πάτε;;;; Δεν τελείωσα. Είπα! Θα τα πω μια και καλή μπας και ηρεμήσω.

Λοιπόν....Μπαίνουμε, πριν από λίγο στο αυτοκίνητο με τον ...... -από τα νεύρα μου ούτε το όνομά του δεν θέλω να πω-, για να πάμε στο χωριό(μαγαζί) και του λέω η γυναίκα. «Τι θα κάνουμε αύριο;;;;;;». Και ήρθε η απάντηση: «Δεν ξέρω για σένα, εγώ θα είμαι στο χωριό από την ώρα που θα ξυπνήσω.....».

Αυτό μεταφράζεται ως εξής, για να καταλάβετε: «Από τις δέκα-έντεκα το πρωί ως το ξημέρωμα της επόμενης μέρας»......

Στο μαγαζί, εκείνος θα κάνει Πρωτοχρονιά, γιατί θα παρελάσουν όλοι και εγώ θα φάω για δεύτερη φορά, το εικοσιτετράωρο στην μάπα, να κάνω τον χαμάλη και να πάω στο σπίτι την Δευτέρα το πρωί την ώρα που θα φεύγει η Καλλιόπη για την Αθήνα.....Καταλάβατε; Που τριακόσιες εξήντα μέρες τον χρόνο είμαι εκεί, εκτός από κανένα τριήμερο ή τετραήμερο που θα απλώσω το κορμάκι μου να το ξεκουράσω......... Εντάξει.... είμαι υπερβολική, αλλά είμαι έξαλλη και δικαιολογούμαι.

Δεν ξέρει ότι του την έκανα για αύριο...... Θα ανέβω στο χωριό το πρωί μέχρι την ώρα που είναι να γυρίσω σπίτι και μετά θα πάρω το αυτοκίνητο και θα εξαφανιστώ για το υπόλοιπο της ημέρας..... κι ας κάνουν ότι θέλουν. Μου αρέσει που θα κάναμε γιορτές όλοι μαζί....... Αυτό κι αν είναι ειρωνεία.....

ΣΕ ΕΣΑΣ ΟΛΟΥΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΟΜΟΡΦΑ. Η ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΒΡΕΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΚΑΙ ΑΓΑΠΑΤΕ. ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΖΩΗ!!!!! ΜΑΚΑΡΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΟΤΙ ΚΑΚΟ ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΚΑΛΟ!!!!!

Εντάξει!!!! Νομίζω ότι είμαι καλύτερα τώρα!!!!!
Υ.Γ. Ήθελα να σηκώσω και μια φωτογραφία, αλλά μουλάρωσε κι αυτή και δεν ανεβαίνει.....

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!

2011-12-24T22:29:00.001+02:00

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!!

ΥΓΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ, ΧΑΡΑ!!!!!

ΧΩΡΙΣ ΣΤΟΛΙΔΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΦΑΜΦΑΡΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΛΑ ΛΟΓΙΑ:

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ!!!!! ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ!!!!!

Ένα Χριστουγεννιάτικο παραμύθι....

2011-12-17T17:37:00.001+02:00

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, μου ζητήθηκε να γράψω ένα χριστουγεννιάτικο παραμυθάκι, για τα παιδάκια ενός πολιτιστικού συλόγου, εδώ στον νομό Δράμας. Θα μου πείτε: «Καλοκαιριάτικα, από που να εμπνευστείς να γράψεις για τα Χριστούγεννα;». Θα μπορούσα, βέβαια, να το παίξω ότι είμαι στην Αυστραλία, αλλά πάλι δεν γίνεται.... Χριστούγεννα χωρίς χιόνι και κρύο δεν είναι Χριστούγεννα. Έτσι, έγραψα το θέμα τότε και σήμερα το ολοκλήρωσα. Τι βγήκε έχω σκοπό να σας το παραθέσω παρακάτω..... Θέλω να μου πείτε ειλικρινά τη γνώμη σας και τι δεν σας αρέσει, για να το διορθώσω...... Δεν έχω ξανά γράψει για παιδιά. Ήταν πρόκληση, θέλω να πω. Ορίστε το κείμενο:

Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία

Η μεγάλη μέρα έφτασε. Παραμονή Χριστουγέννων!!! Ο Γιαννάκης και η Μαρία πετάχτηκαν από τα κρεβάτια τους με μεγάλο ενθουσιασμό, γιατί θα έβγαιναν με τα τρίγωνά τους στις γειτονιές του χωριού, να αναγγείλουν το Μεγάλο Γεγονός του ερχομού, του Θεανθρώπου, στον κόσμο. Κατέβηκαν χαρούμενοι στην κουζίνα του σπιτιού τους, που ευωδίαζε από τις προετοιμασίες της μαμάς τους για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, να φάνε το πρωινό τους και να ξεκινήσουν την μέρα τους.

-Καλημέρα, μαμά!, είπαν με μια φωνή και οι δύο και ρίχτηκαν στην αγκαλιά της για να εισπράξουν το μεγάλο και ζεστό φιλί της.

-Καλημέρα, αγάπες μου!, είπε και τους φίλησε.

-Να σου πούμε τα κάλαντα;, την ρώτησαν.

-Φυσικά και να μου τα πείτε! Μετά, να καθίσετε στο τραπέζι, να φάτε το πρωινό σας. Ένα καλό πρωινό βοηθά να είστε υγιείς και να μεγαλώσετε σωστά!

Αφού τελείωσαν με το τραγουδάκι, ρίχτηκαν με τα μούτρα στο φαγητό τους, για να δουν ποιος θα φάει πιο γρήγορα. Ο Γιαννάκης τα κατάφερε. Το είχε βάλει σκοπό, γιατί την προηγούμενη φορά, είχε κερδίσει η Μαρία.

-Σε κέρδισα, σε κέρδισα!!!, φώναξε στην αδελφή του γεμάτος ενθουσιασμό κι εκείνη, γέλασε λέγοντάς του.

-Δεν πειράζει! Άλλωστε, ήταν η σειρά σου!!! Αύριο, όμως, θα κερδίσω, εγώ, εντάξει;

-Εντάξει!, αποκρίθηκε ο Γιαννάκης.

Σηκώθηκαν από το τραπέζι και πήγαν στα δωμάτιά τους, για να βγάλουν τις πυτζάμες τους και να ντυθούν. Έβαλαν τους σκούφους, τα γάντια και τις μπότες τους, άρπαξαν τα τρίγωνα και ξεχύθηκαν στους χιονισμένους δρόμους. Στο σταυροδρόμι πιο κάτω, συνάντησαν κι άλλα παιδάκια. Τον Γιωργάκη, την Δέσποινα, τον Αργύρη, την Χριστίνα και τον Κωστάκη. Ήταν οι φίλοι τους από την γειτονιά και το σχολείο. Είχαν βγει κι εκείνοι για τον ίδιο σκοπό. Χαιρετήθηκαν μεταξύ τους και συνέχισαν τον δρόμο τους.

Λίγες ώρες μετά, αφού γύρισαν τα περισσότερα σπίτια του χωριού, βρέθηκαν έξω από το σπίτι του Καπετάν Ζαφείρη. Ο Καπετάν Ζαφείρης για πολλά-πολλά χρόνια έλειπε από το χωριό, στα καράβια. Είχε, λέγανε, γυρίσει, όλο τον κόσμο με το καράβι του, 50 φορές! Πήγε σε μέρη που κανένας άλλος άνθρωπος δεν μπόρεσε ποτέ να πάει και συνάντησε τα πιο θαυμαστά και περίεργα πράγματα του κόσμου. Από τότε, όμως, που γύρισε στο χωριό, κανείς δεν τον είχε δει. Έτσι, τα βράδια, διάφορες παράξενες ιστορίες λέγονταν στα καφενεία και στα σπίτια του χωριού.

-Τι θα κάνουμε τώρα;, ρώτησε ο Γιαννάκης την αδελφή του.

-Δεν ξέρω., του αποκρίθηκε εκείνη.

-Ας του χτυπήσουμε την πόρτα και να τον ρωτήσουμε. Αν δεν θέλει να του πούμε τα κάλαντα, θα φύγουμε. Δεν πιστεύω να είναι μεγάλη ενόχληση αυτό., ξανάπε ο Γιαννάκης και ετοιμάστηκε να ανοίξει την πόρτα της αυλής.

-Μη! Περίμενε!, του φώναξε η Μαρία.

-Ας το συζητήσουμε λίγο ακόμη.

-Μα η ώρα περνάει και πρέπει να γυρίσουμε στο σπίτι. Η μαμά θα αρχίσει να ανησυχεί., είπε εκείνος και άνοιξε την πόρτα.

Έκανε μερικά διστακτικά βήματα μπροστά και γύρισε να κοιτάξει την αδελφή του.

-Άντε! Έλα!, ψιθύρισε.

Τότε εκείνη βρέθηκε δίπλα του και μαζί προχώρησαν προς την εξώπορτα του σπιτιού.

Χτύπησαν το κουδούνι και περίμεναν. Ένα λεπτό, δύο λεπτά….. Κανείς δεν ακούγονταν από την άλλη πλευρά. Κάνοντας, λοιπόν, να φύγουν, άκουσαν ξαφνικά μια βαριά και δυνατή φωνή.

-Ποιος είναι εκεί έξω; Τι θέλετε από μένα; Να φύγετε αμέσως!!!!

-Ήρθαμε να σας πούμε τα κάλαντα!, είπαν με μια φωνή τα αδελφάκια, αν και είχαν φοβηθεί πάρα πολύ. Έκαναν πίσω-πίσω, όταν άνοιξε απότομα η πόρτα.

Ένας ψηλός γκριζομάλλης κύριος, εμφανίστηκε μπροστά τους, με μια τεράστια άσπρη γενειάδα στο πρόσωπο, ναυτικό καπέλο και μια πίπα στο στόμα.

-Ώστε ήρθατε να μου πείτε τα κάλαντα, ε; Ποιος σας είπε ότι μπορείτε να μου χαλάσετε την ηρεμία μου; Δεν μάθατε ότι δεν έχετε δικαίωμα να ενοχλείτε τον κόσμο, όποτε σας κάνει κέφι;, τους ρώτησε σκύβοντας προς το μέρος τους.

Η Μαρία όρθωσε το ανάστημά της, άσχετα που φοβόταν ακόμη πάρα πολύ:

-Ο κύριος Καπετάν Ζαφείρης, είστε;

-Ναι, και τι με αυτό;, της απάντησε. Ένα χαμόγελο φάνηκε στην άκρη των χειλιών του, για το θάρρος αυτού του μικρού κοριτσιού.

-Δεν θέλαμε να σας ενοχλήσουμε, κύριε Καπετάν Ζαφείρη. Τα κάλαντα θέλουμε να σας πούμε, γιατί σήμερα είναι Παραμονή Χριστουγέννων και αύριο θα έρθει στον κόσμο ο Χριστούλης. Ο Χριστούλης γεννήθηκε για να δώσει σε όλο τον κόσμο αγάπη. Δεν ξεχωρίζει κανέναν. Και εσάς σας αγαπάει πολύ, είμαι σίγουρη, γι’ αυτό., του είπε.

Τότε ο Καπετάν Ζαφείρης, φάνηκε σκεφτικός. Κανένας δεν του είχε ξαναμιλήσει με τόσο θάρρος. Όλα τα χρόνια που ήταν καπετάνιος, είχε τον σεβασμό από τους ναύτες του, αλλά δεν ήξερε αν τον αγαπούσαν. Δεν είχε κάνει ποτέ δική του οικογένεια. Θεωρούσε σπίτι του τη θάλασσα και παιδιά του τα ψάρια και τα δελφίνια. Πώς θα ήταν άραγε να είχε δυο εγγόνια, σαν αυτά τα δύο παιδάκια, που με περίσσια γενναιότητα βρίσκονταν μπροστά στην πόρτα του, όταν κανένας άλλος από το χωριό, όλο αυτό τον καιρό, δεν του είχε χτυπήσει την πόρτα του, για να δει αν είναι καλά;

-Ωραία, λοιπόν. Περάστε μέσα, να σας δώσω λίγο τσάι. Θα πρέπει να κρυώνετε, τόση ώρα που είστε έξω στο κρύο., τους πρότεινε.

-Ξέρετε, κύριε Καπετάν Ζαφείρη, πολύ θα το θέλαμε, αλλά ήδη έχουμε αργήσει, είπε ο Γιαννάκης.

-Η μαμά μας θα ανησυχεί.

-Δεν θα σας καθυστερήσω, καθόλου. Έχω ήδη έτοιμο τσάι. Θα μου πείτε τα κάλαντα και μετά θα φύγετε. Εντάξει;

Τα δύο αδελφάκια κοιτάχτηκαν στα μάτια και τελικά μπήκαν μέσα στο σπίτι, περισσότερο από περιέργεια. Το χολ ήταν αρκετά σκοτεινό, αλλά και το υπόλοιπο σπίτι, δεν πήγαινε πίσω. Μπροστά τους υπήρχε μια πόρτα κι από εκεί έρχονταν ο ήχος, από μια απαλή μουσική. Κοίταξαν γύρω τους. Μήπως ήταν λάθος αυτό που είχαν κάνει; Δεν τον ήξεραν καθόλου, τον Καπετάνιο, αλλά από την άλλη, ήταν μια ευκαιρία να τον γνωρίσουν. Πέρασαν στο σαλόνι. Ένα παλιό γραμμόφωνο, πάνω σε ένα μικρό τραπεζάκι, έπαιζε τη μουσική που ακούγονταν μέχρι το χολ. Οι τοίχοι γύρω, ήταν άδειοι. Ούτε φωτογραφίες, ούτε κάδρα. Ένας καναπές, μια πολυθρόνα κι ένα τραπέζι, πιο μεγάλο, μπροστά από ένα τζάκι γεμάτο ξύλα, που σκόρπιζαν τη θαλπωρή τους, σε όλο το σπίτι.

-Πείτε μου τα κάλαντα, μέχρι να σας φέρω το τσάι., είπε ο καπετάνιος και χάθηκε στην κουζίνα.

Ο Γιαννάκης και η Μαρία έβγαλαν τα τρίγωνά τους από τις τσέπες τους και άρχισαν να λένε το τραγούδι. Μέχρι να τελειώσουν, ο κύριος Καπετάν Ζαφείρης έφερε τα ποτήρια γεμάτα με το αχνιστό ρόφημα.

-Πως σας λένε;, τους ρώτησε.

-Εμένα Γιαννάκη και αυτή είναι η αδελφή μου η Μαρία., απάντησε ο Γιαννάκης σαν μεγαλύτερος που ήταν.

-Γιατί δεν έχετε φωτογραφίες και κάδρα στο σπίτι σας;, ρώτησε η Μαρία.

-Φαίνεται πολύ άσχημο και άδειο.

Ο Καπετάν Ζαφείρης την κοίταξε και είπε:

-Όταν λείπεις από το σπίτι σου τόσο πολύ καιρό και δεν υπάρχει οικογένεια για να μένει μέσα σε αυτό, τότε δεν υπάρχει λόγος να το γεμίζεις με κάδρα και φωτογραφίες. Άλλωστε, ποιον να έχω στις φωτογραφίες; Μόνο εγώ είμαι. Δεν έχω κανέναν δικό μου άνθρωπο. Όσο για τα κάδρα, τι να τα κάνω; Δεν έρχεται κανείς εδώ, για να με επισκεφθεί. Εξάλλου, το συνήθισα. Δεν με νοιάζει, πια. Και τώρα είναι ώρα να φύγετε. Δεν είναι σωστό να λείπετε όλη την ημέρα από το σπίτι. Οι γονείς σας θα σας περιμένουν και θα ανησυχήσουν αν αργήσετε.

Έβγαλε από την τσέπη του, δύο νομίσματα ,τους τα έδωσε και τους συνόδευσε μέχρι την πόρτα.

-Χρόνια πολλά παιδιά. Να έχετε υγεία. Σας ευχαριστώ που περάσατε το κατώφλι μου και μου είπατε τα κάλαντα., τους είπε και χάθηκε μέσα στο σπίτι.

Ο Γιαννάκης και η Μαρία πήραν τον δρόμο του γυρισμού. Όταν έφτασαν στο σπίτι τους, κόντευε να σκοτεινιάσει. Η μαμά τους, τους περίμενε με αγωνία και το πρόσωπό της φωτίστηκε από χαρά, μόλις τους είδε να περνούν την πόρτα της αυλής.

-Μαμά μαμά!, φώναξαν και έπεσαν στην αγκαλιά της.

-Δεν θα το πιστέψεις! Πήγαμε στον κυρ-Καπετάν Ζαφείρη και του είπαμε τα κάλαντα και μας έδωσε τσάι να πιούμε και μας έδωσε και αυτά τα νομίσματα για το τραγουδάκι και δεν είναι κακός άνθρωπος και……, δεν προλάβαιναν να πάρουν ανάσα από την χαρά τους.

-Για μια στιγμή!, τους διέκοψε η μαμά τους.

-Ένας ένας να μιλάτε, για να καταλαβαίνω τι μου λέτε!

Και τότε πήρε ο Γιαννάκης το λόγο και της είπε όλα όσα έγιναν στο σπίτι του καπετάνιου και της έδειξε τα δύο παράξενα νομίσματα που τους είχε δώσει. Η μαμά τους δεν είχε ξανά δει παρόμοια, ούτε ήξερε την αξία τους. Τα πήρε στα χέρια της και τα κοίταξε με περιέργεια. Από κάποια μακρινή χώρα του κόσμου θα ήταν. Εκεί, που ο καπετάνιος είχε ταξιδέψει. Δεν ήταν σίγουρη, αν έπρεπε να τα κρατήσουν ή να του τα γυρίσουν πίσω.

Έστειλε τον Γιαννάκη και την Μαρία στο μπάνιο να πλύνουν τα χέρια τους και να ετοιμαστούν για το δείπνο. Μόλις τελείωσαν, πριν πάνε να κοιμηθούν, κάθισε και τους εξήγησε ότι δεν ήταν σωστό που δέχτηκαν να πάρουν τα νομίσματα, χωρίς να ξέρουν την αξία τους, από κάποιον άγνωστο άνθρωπο. Δεν ήταν όλος ο κόσμος σαν την μαμά και τον μπαμπά και έπρεπε να μάθουν να είναι προσεκτικοί την επόμενη φορά. Τα νομίσματα έπρεπε να επιστραφούν και θα φρόντιζε η μαμά γι’ αυτό. Όφειλαν, να μην το ξανά κάνουν.

Όταν πια κοιμήθηκαν, η μαμά τους γέμισε ένα όμορφο πανέρι με κουλουράκια μοσχοβολιστά, πήρε τα νομίσματα και πήγε μέχρι το σπίτι που κάθονταν ο καπετάνιος. Χτύπησε την πόρτα και περίμενε να της ανοίξει. Όταν η πόρτα άνοιξε, ο καπετάνιος αμέσως κατάλαβε ποια ήταν η κυρία. Τα δύο παιδάκια που τον είχαν επισκεφθεί νωρίτερα, της έμοιαζαν πάρα πολύ.

-Καλησπέρα σας, καπετάνιε και χρόνια πολλά., του είπε και του πρόσφερε το πανέρι με τα κουλουράκια.

-Καλησπέρα σας κυρία μου., της απάντησε.

-Σε τι οφείλω την τιμή;, την ρώτησε.

-Ήθελα να σας ευχαριστήσω που ήσαστε τόσο καλός στα παιδιά μου, να σας προσφέρω αυτά τα κουλούρια και να σας επιστρέψω αυτά.

Ο Καπετάν Ζαφείρης την κοίταξε με περιέργεια.

-Δεν καταλαβαίνω γιατί μου τα δίνετε πίσω. Τα παιδιά σας μου είπαν τα κάλαντα και εγώ τους έδωσα το δώρο τους.

-Ναι, αλλά αυτά τα νομίσματα δεν ξέρω τι αξία έχουν και αν είναι μεγάλη, το σωστό είναι να τα πάρετε πίσω. Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ, βέβαια, αλλά θα μπορούσατε να τους δώσετε κάτι συμβολικό. Δεν θέλω να σας προσβάλλω. Είναι πολύ μικρά παιδιά και αν παίρνουν από τον καθένα ότι τους δίνει, δεν θα μάθουν ποτέ ότι πρέπει να είναι αξιοπρεπείς και δεν πρέπει να δέχονται από ξένους ανθρώπους πράγματα οποιασδήποτε αξίας.

-Έχετε δίκιο. , της είπε ο καπετάνιος. Βλέπετε, δεν έχω δικά μου παιδιά, ούτε εγγόνια. Ήταν για μένα πολύ συγκινητικό που ήρθαν να μου πουν τα κάλαντα και δεν το σκέφτηκα. Θα ήθελα, όμως, να τα κρατήσετε. Δεν είναι πολύ μεγάλη η αξία τους.

-Σας παρακαλώ, δεν είναι σωστό. Παρόλα αυτά, θα ήθελα να σας προσκαλέσω αύριο το μεσημέρι, για φαγητό. Θα είναι μαζεμένη, όλη η οικογένεια στο τραπέζι και μια που είστε μόνος σας τέτοιες μέρες, θα ήταν μεγάλη μας χαρά να έρθετε κι εσείς.

Ο Καπετάν Ζαφείρης πήρε τα νομίσματα πίσω και δέχθηκε την πρόταση της μαμάς. Έτσι, την επόμενη μέρα βρέθηκε ανάμεσα στην οικογένεια του Γιαννάκη και της Μαρίας, που κάθονταν στο τραπέζι, με τον μπαμπά τους επικεφαλή, έτοιμο να κόψει την μεγάλη γεμιστή γαλοπούλα, που δέσποζε στην μέση. Γνώρισε, όλα τα μέλη. Τους παππούδες, τις γιαγιάδες, τους θείους, τις θείες, τα ξαδέλφια. Όλοι ήθελαν να μάθουν τις περιπέτειές του με το καράβι κι εκείνος δεν τους χάλασε το χατίρι. Τους μίλησε για τα πέρατα του κόσμου, τις ομορφιές της γης, τους παράξενους λαούς που γνώρισε και όλοι κρέμονταν από τα χείλη του, μέχρι που σκοτείνιασε πια και γύρισε στο σπίτι του. Δεν ένιωθε, όμως, όπως παλιά. Ένιωθε ευτυχισμένος.

Ο Καπετάνιος, είχε αποκτήσει, επιτέλους, φίλους. Το γεγονός, μαθεύτηκε σιγά-σιγά και στο χωριό, με αποτέλεσμα να αρχίσουν ένας-ένας να του μιλούν και να τον επισκέπτονται. Από εκείνη την μέρα και μετά, το χαμόγελο δεν έλειψε από τα χείλη του καπετάνιου. Είχε τόσους πολλούς φίλους, αλλά οι καλύτεροί του φίλοι ήταν, πάντα, ο Γιαννάκης και η Μαρία. Αυτά τα δύο παιδάκια, που έγιναν η αιτία να γίνει αποδεκτός στην μικρή κοινωνία του χωριού.

Για τα μάτια μιας.... Harley. ζ’

2011-12-10T16:42:00.000+02:00

Ο Ηλίας είχε μια εβδομάδα να κοιμηθεί καλά. Είχε αποφασίσει να δώσει λίγο χρόνο στην Νικολέτα, να επεξεργαστεί το τελεσίγραφο που της είχε δώσει και όσο οι μέρες πέρναγαν, τόσο η αγωνία του κορυφώνονταν.

Περίμενε από εκείνη, να κάνει το τελευταίο βήμα. Εξαρτιόταν το μέλλον της σχέσης τους, από την απάντησή της. Δεν του ήταν εύκολο. Του άρεσε κι εκείνου στην αρχή που όλα γύριζαν γύρω από το σεξ, αλλά ανακάλυψε στην πορεία, ότι δεν του έφτανε αυτό. Η Νικολέτα ήταν άνθρωπος, μοναχικός, ανεξάρτητος και έπιασε τον εαυτό του να νιώθει ερωτευμένος, ακριβώς για αυτά της τα στοιχεία. Δεν ήθελε να δέσει την ζωή του, με μια γυναίκα αγκιστρωμένη στο μπατζάκι του παντελονιού του. Ήθελε μια γυναίκα δυναμική και αποφασιστική. Μια γυναίκα που πάταγε τα πόδια της γερά στη γη και δεν περίμενε όλη την δουλειά να την κάνει ο άντρας.

Αυτά της είχε πει ένα βράδυ, την ώρα που κάθονταν μπροστά στο τζάκι της, μετά το δείπνο. Δεν ήθελε να καταλήξουν πάλι στο κρεβάτι, γιατί δεν θα μπορούσε να της πει τίποτα μετά. Το σεξ μεταξύ τους ήταν πολύ δυνατό, με έντονο πάθος και τα λόγια φάνταζαν πολύ λίγα, για να της πει, ότι ακριβώς αισθάνονταν. Βέβαια, με το σεξ της το έδειχνε, αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις, ποτέ, δεν είσαι σίγουρος τι κατάλαβε ο σύντροφός σου, αν πρώτα δεν έχεις ήδη εξωτερικεύσει και λεκτικά, αυτό που νιώθεις.

Αυτή η αναμονή τον σκότωνε, γιατί η ζυγαριά έγερνε περισσότερο, στο να τον παρατήσει στα κρύα του λουτρού, από το να συνεχίσει μαζί του. Τώρα που το ξανά σκέφτονταν, δεν την είχε αφήσει να μιλήσει καθόλου. Δεν ήξερε αν έκανε καλά ή όχι. Φοβήθηκε μήπως του απαντήσει παρορμητικά, χωρίς να σκεφτεί και πάρει μια απόφαση, που θα κόστιζε και στους δύο.

Η Νικολέτα ρίχτηκε με τα μούτρα στη δουλειά, για να μην σκέφτεται, αλλά άδικος κόπος. Δούλευε όσες περισσότερες ώρες της ημέρας μπορούσε, αλλά κάποια στιγμή έπρεπε να γυρίσει στο σπίτι της. Μόλις έμπαινε μέσα κι έβλεπε το τζάκι, της έρχονταν να πάρει τη βαριά και να το σπάσει. Δεν ήθελε να θυμάται την τελευταία κουβέντα που έκαναν με τον Ηλία, καθισμένοι μπροστά σε αυτό. Ποια κουβέντα, δηλαδή, εκείνος μόνο μιλούσε και μόλις τελείωσε ότι είχε να πει..... της βρόντηξε την πόρτα στα μούτρα και σηκώθηκε κι έφυγε.

Μόνο και μόνο για αυτό ήθελε να τον μισήσει, που την άφησε σε αναμμένα κάρβουνα να χοροπηδάει, χωρίς, από εκείνη την ημέρα, καν, να πάρει ένα τηλέφωνο. Όχι, δεν μπορούσε να πάει εκείνη από το μαγαζί. Της το ’χε ξεκόψει. «Στο μαγαζί θα έρθεις, μόνο, αν έχεις μια απάντηση. Όποια κι αν είναι θα την σεβαστώ, αρκεί να είναι, σε παρακαλώ, αυτό που πραγματικά θέλεις.», να τι της είχε πει αυτολεξεί.

Τον σκοτώνεις ή δεν τον σκοτώνεις, μετά;

Ο Ηλίας πήρε το κινητό στα χέρια του και σχημάτισε έναν αριθμό. Στο τρίτο χτύπημα ήρθε στα αυτιά του η γνώριμη φωνή του Γεράσιμου.

«Τι έγινε; Γκρεμίστηκε κανένας φούρνος;», ακούστηκε από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου.

«Πρέπει να μιλήσουμε. Είμαι στο μαγαζί. Αν θέλεις έλα.», του είπε.

«Σε μισή ώρα θα είμαι εκεί.».

Όταν ο Γεράσιμος μπήκε στο μαγαζί και κοίταξε τον φίλο του, δεν πίστευε στα μάτια του. Φαίνονταν σαν να είχε περάσει οδοστρωτήρας από πάνω του, αλλά αυτό που του έκανε πιο πολύ εντύπωση ήταν τα μάτια του. Εκτός από τους μαύρους κύκλους που είχαν αποκτήσει, είχαν χάσει και την λάμψη τους. Είχε χαθεί εκείνη η περιπαιχτική διάθεση που παιχνίδιζε όταν τον κοίταζε κανείς κι αμέσως ένιωσε να τον τυλίγει η λύπη για την κατάντια του φίλου του. Αυτό, μόνο από κάποια γυναίκα θα μπορούσε να το πάθει, ήταν σίγουρος.

Ξέχασαν και οι δύο για ποιο λόγο ήταν τσακωμένοι και συμφιλιώθηκαν με εκείνον τον άτυπο νόμο που υπάρχει ανάμεσα στους φίλους, που λέει: «Άσχετα με το τι συνέβη μεταξύ μας, είμαι εδώ για τα δύσκολα.». Έτσι ο Γεράσιμος, κάθισε και άκουσε προσεκτικά τον Ηλία. Δεν του φάνηκε καθόλου περίεργο το ότι έπεσε με τα μούτρα. Ο Ηλίας τόσα χρόνια κινούνταν εκ του ασφαλούς, σε μονοπάτια που τα γνώριζε καλά, με γυναίκες, που μπορούσε να χειριστεί. Η περίπτωση της Νικολέτας, ήταν διαφορετική κι ένιωθε σαν ψάρι, έξω από τα νερά του. Παρόλα αυτά, ήθελε να είναι μαζί της. Ήταν σίγουρος ότι αυτή ήταν το πεπρωμένο του και δεν θα έβλεπε ποτέ ξανά τις άλλες γυναίκες, με ίδιο μάτι.

Για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό, οι δύο άντρες, συζήτησαν όπως παλιά. Ο Γεράσιμος δεν είχε κάτι να του πει, διαφορετικό, για τον τρόπο που χειρίστηκε την κατάσταση. Θεωρούσε ότι έπραξε, ακριβώς όπως έπρεπε. Ήταν απέναντι στην Νικολέτα ειλικρινής. Της είχε πει τι αισθάνονταν και τι ήθελε από εκείνη, χωρίς να αφήσει πράγματα να αιωρούνται. Ήταν σίγουρος για τα συναισθήματά του και αυτό ήταν πολύ βασικό, στο να της δώσει να καταλάβει ότι, σίγουρα σε καμία σχέση δεν μπορείς να δώσεις εγγυήσεις για το μέλλον της, αλλά δεν μπορείς και να ξέρεις χωρίς να το παλέψεις. Άξιζαν να δώσουν σε αυτό που είχαν, μια ευκαιρία. Δεν είχε σκοπό να την εγκλωβίσει σε κανένα φαύλο κύκλο. Ας έκαναν μια προσπάθεια κι αν ένας από τους δύο, ένιωθε να τον πνίγει ο άλλος, θα το τέλειωναν χωρίς δράματα. Άλλωστε, τα δράματα δεν ταίριαζαν, καθόλου, σε κανέναν από τους δύο.

Ο Ηλίας, ένιωσε λίγο καλύτερα μετά την κουβέντα που είχε με τον κολλητό του. Δεν περίμενε, βέβαια, ότι ο Γεράσιμος θα ενέκρινε τον τρόπο που έγιναν τα πράγματα, συνήθως διαφωνούσαν πάνω σε κάτι τέτοια, αλλά και μόνο που τον άκουσε, ήταν σαν να πήρε ένα κομμάτι βάρους πάνω από τους ώμους του και ξαλάφρωσε. Ώρες μετά, καθόταν μόνος στο μαγαζί, με κλειστή την πόρτα και προσπαθούσε να συγκεντρωθεί σε ένα έντυπο που έλεγε, πως λειτουργεί η παγομηχανή..... αλλά, όσο κι αν προσπάθησε, παγάκια δεν έκανε......

Η θερμοκρασία είχε πέσει αισθητά, αλλά η Νικολέτα δεν πλησίαζε ακόμη το τζάκι για να το ανάψει. Πήρε το αερόθερμο, το έβαλε στην πρίζα και κάθισε στο γραφείο της μπροστά στον υπολογιστή. Είχε να ετοιμάσει μια προσφορά για μια αντιπροσωπία, στην Θεσσαλονίκη, για τις επόμενες μέρες, αλλά με τον ρυθμό που την δούλευε, δεν υπήρχε περίπτωση να την τελειώσει εγκαίρως. Για να είναι συγκεντρωμένη, έπρεπε να έχει ξεκάθαρο μυαλό. Που τέτοια τύχη όμως; Όλο ξεστράτιζε, με τελείως δική του βούληση και γύριζε ξανά στην τελευταία νύχτα, με τον Ηλία.

Εκνευρισμένη τον έκλεισε, πήγε στην κουζίνα κι έφτιαξε ένα καφέ. Δεν θα κοιμόταν έτσι κι αλλιώς, οπότε ο καφές, ήταν ότι έπρεπε για την περίσταση. Πήρε το φλιτζάνι της και κάθισε απέναντι από το σβηστό τζάκι. Το κοίταζε επίμονα για αρκετή ώρα. Ήταν σαν να περίμενε από εκείνο να πάρει τις απαντήσεις, σε αυτά, που την βασάνιζαν. Έπρεπε να τα βάλει κάτω ένα ένα να τα απαντήσει, μήπως έβγαζε κάποια άκρη.

«Σου αρέσει ο Ηλίας;», η πρώτη ερώτηση.

«Από εμφάνιση; Σίγουρα!», η απάντηση.

«Δεν σε ρωτάω αυτό! Αυτό εννοείται! Αλλιώς δεν θα έβγαζες τα μάτια σου μαζί του!!».

«Έχει κάτι.... Πως να το πω.... Είναι γεμάτος ενέργεια, ζωή, χαρά, αισιοδοξία.....».

«Καλά το πας, για συνέχισε....».

«Είναι γενναιόδωρος, ειλικρινής.... αλλά είναι μικρότερος....».

«Σιγά τα χρόνια που έχετε διαφορά. Τέσσερα χρόνια, δεν είναι πολλά. Συνομήλικοι, θα έλεγα εγώ.....».

«Το λες τώρα. Αργότερα;».

«Δεν σε νοιάζει, αργότερα. Αν σε αγαπάει, αληθινά, αργότερα θα αγαπάει και τις ρυτίδες σου!».

«Έχεις όρεξη για αστεία!».

«Όχι! Καθόλου! Εξάλλου, θυμάσαι μια συγγραφέα, που ήταν παντρεμένη με έναν αρχαιολόγο, μικρότερό της, τι είχε πει; Ότι ο άντρας της, όσο μεγαλώνει εκείνη, εκείνος αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το άτομό της....».

«Ο Ηλίας δεν είναι αρχαιολόγος.....».

«Παρεκκλίνεις από το θέμα. Δεν συζητάμε το επάγγελμα του Ηλία, αλλά το τι άνθρωπος είναι. Θυμάσαι που του είπες κάποια στιγμή ότι θέλεις να κάνεις ένα παιδί;».

«Προσφέρθηκε, αλλά πιστεύω ότι δεν το εννοούσε πραγματικά. Ήταν περίεργη η στιγμή.».

«Δεν πετάς μια κουβέντα τόσο σοβαρή εάν δεν την πιστεύεις. Νομίζω ότι, ήταν ένας τρόπος για να σου δείξει ότι νοιάζεται για σένα και τα θέλω σου. Παραδέξου το επιτέλους, ότι ήρθε η στιγμή να πας ένα βήμα παρακάτω. Θέλεις να δεσμεύσεις την ζωή σου με ένα παιδί, που έχει τόσες ευθύνες, αγωνίες, λαχτάρες και φοβάσαι να δώσεις την καρδιά σου σε έναν άνθρωπο, που στο κάτω κάτω είναι ξεκάθαρος μαζί σου. Ένα πράγμα έπρεπε να γνωρίζεις πια στην ζωή σου, Νικολέτα. Ο άνθρωπος έχει τόσα αποθέματα αγάπης που όσο κι αν πληγωθεί, πάντα θα υπάρχει απόθεμα για να δώσει σε όλο τον κόσμο.».

Σηκώθηκε από τον καναπέ, έβαλε τα παπούτσια της, το μπουφάν της και κατευθύνθηκε στην πόρτα. Όταν κατέβηκε από το διαμέρισμά της και βγήκε στον δρόμο, ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος και το φεγγάρι δέσποζε στον ορίζοντα ολοστρόγγυλο. Το κρύο ήταν τσουχτερό, αλλά τα μάγουλά της ήταν κατακόκκινα από την έξαψη και όχι από τον καιρό. Έτρεξε μέχρι το μαγαζί, για να μειώσει την απόσταση όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Αρκετά το είχε σκεφτεί. Άξιζε να δώσει μια ευκαιρία σε αυτό που είχε αναπτυχθεί μεταξύ τους.

Υπήρχε φως στο βάθος του μαγαζιού. Χτύπησε την τζαμαρία και τον είδε που σήκωσε το κεφάλι του από κάτι που διάβαζε. Του χαμογέλασε. Εκείνος σηκώθηκε, έφτασε μπροστά και της άνοιξε να μπει. Σε όλο του το πρόσωπο φαίνονταν η ταλαιπωρία των τελευταίων ημερών και η αγωνία, για το ποια θα ήταν η απόφασή της. Τον προσπέρασε και κάθισε στο τραπέζι που κάθονταν εκείνος προηγουμένως.

«Λοιπόν;», τη ρώτησε.

Κάθισε απέναντί της.

«Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο ή μεθαύριο. Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι σήμερα, τώρα, θέλω να είμαι μαζί σου. Είμαι δύσκολος άνθρωπος, το αναγνωρίζω, αλλά θέλω να κάνω οικογένεια. Δεν ξέρω αν προλαβαίνω, ξέρω όμως ότι δεν θέλω να είμαι άλλο μόνη μου. Βαρέθηκα να μπαίνω σε ένα άδειο διαμέρισμα και να μην είναι κανείς μέσα να μιλήσω μαζί του. Ένας άνθρωπος που να με αγαπά και να τον αγαπώ. Να ανησυχώ για αυτόν κι εκείνος για μένα. Έχω τις στιγμές μου, βέβαια..... αλλά.....», δεν την άφησε να συνεχίσει.

«Νικολέτα, φτάνει!!!».

Εκείνη σήκωσε το κεφάλι της και τον κοίταξε. Τι της έλεγε τώρα; Μετάνιωσε, για την πρόταση που της είχε κάνει; Έσμιξε τα φρύδια της με απορία και στα μάτια της ζωγραφίστηκε ο πόνος.

«Φτάνει, γλυκιά μου!», το βλέμμα του γλύκανε και συνέχισε:

«Θα το παλέψουμε και όπου φτάσει. Δεν έχω εγγυήσεις για το μέλλον. Δεν θα σου ορκιστώ ότι όλα θα είναι τέλεια, αλλά αν δεν προσπαθήσουμε, δεν θα μάθουμε ποτέ. Θέλω κι εγώ να κάνω οικογένεια, αλλά κι αυτό να μην γίνει, θα έχουμε ο ένας τον άλλον. Μου φτάνει που ήρθες απόψε......», και την φίλησε. Δεν την φίλησε όπως τις άλλες φορές. Το φιλί του ήταν τρυφερό. Γεμάτο στοργή και αγάπη, γιατί ο Ηλίας ήδη την αγαπούσε και το ΄ξερε καιρό τώρα.......

ΤΕΛΟΣ

Τα κοινόχρηστα.....

2011-12-05T21:49:00.000+02:00

Πριν συνεχίσω το κομμάτι με την Harley, θέλω να σας μιλήσω για ένα θέμα που καίει (δεν καίει, πρέπει να πω καλύτερα) όλη την Ελλάδα...... Τα κοινόχρηστα και το πετρέλαιο.

Τα προηγούμενα χρόνια, δεν ήταν και τόσο τραγικό που έκανε κρύο το χειμώνα. Βάζαμε πετρέλαιο και όλα καλά. Έκαιγαν τα καλοριφέρ τρεις ώρες το πρωί, δύο το μεσημέρι και τέσσερις το βράδυ. Μέχρι την άνοιξη, παρακαλώ!!!! Τι ωραίες μέρες, ε; Το χαιρόσουν, βρε παιδί μου! Ειδικά όταν έριχνε και κανένα χιονάκι τον Φεβρουάριο, ήταν η καλύτερή μας.

Τώρα;;;;;; Τώρα το πετρέλαιο έγινε απλησίαστο. Ούτε σταγόνα δεν μπορείς να βάλεις στον καυστήρα της πολυκατοικίας. Τι χρυσός και χαβιάρι;;;;;; Αν γέμιζε ο καυστήρας με αυτά, πιο φθηνά θα την βγάζαμε (εντάξει.... που λέει ο λόγος, θέλω να πω.....).

Πέρυσι, τον χειμώνα που ήδη είχε αρχίσει να γίνεται όλη αυτή η αύξηση του πετρελαίου, πληρώναμε κάθε μήνα ένα σκασμό λεφτά, αλλά δεν ζεσταινόμασταν. Το σπίτι μας βρίσκεται στον πρώτο όροφο, από κάτω έχει πυλωτή και γύρω γύρω τίποτα. Με δύο ώρες που έκαιγαν τα καλοριφέρ το πρωί και δύο το βράδυ δεν ζεσταίνοταν ο χώρος. Έπαθα κι ένα γερό κρυολόγημα που κράτησε ούτε λίγο ούτε πολύ τέσσερις μήνες..... Αφού δεν έπαθα πνευμονία, πάλι καλά. Και για του λόγου του αληθές, δείτε τι πλήρωσα πέρυσι τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο.

Μετά από αυτά τα εξωφρενικά ποσά, χωρίς καθόλου ζέστη στο σπίτι, το συζητήσαμε με τον Γιώργο και καταλήξαμε ότι αυτό που μας συνέφερε ήταν, να βγάλουμε τα καλοριφέρ από το διαμέρισμα και να βρούμε, άλλο τρόπο να ζεσταθούμε (δεν ντρέπεστε λίγο.... όλο το πονηρό έχετε στο μυαλό σας.....ντροπή!) και τον βρήκαμε!!!!!! Τους εξηγήσαμε στην συγκέντρωση ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να πληρώνουμε τα μαλλιοκέφαλά μας, είναι δικαίωμά μας να βγάλουμε τα σώματα και θα πληρώνουμε το 30% που λέει ο νόμος για το πετρέλαιο που μας αναλογεί. Στην αρχή δεν τους άρεσε η ιδέα, αλλά εμφανίστηκαν κι άλλοι δύο που ήθελαν το ίδιο, με αποτέλεσμα να υποχωρήσουν οι υπόλοιποι και να δεχθούν την απόφασή μας.

Έτσι, την προηγούμενη εβδομάδα, έφτασε από το χωριό το βαρύ πυροβολικό και βρήκε την θέση του μέσα στο σπίτι.

Όχι, πείτε μου, δεν είναι μια κούκλα;;;; Και όλη από μαντέμι!!!! Με το που πυρώσει καλά, δεν μπορείς να την πλησιάσεις σε ακτίνα δύο μέτρων!

Με τι την γεμίζω;;;; Με αυτά!!!!

Αγόρασα αυτά τα ξύλα με λιγότερα χρήματα από αυτά που θα έδινα στο πετρέλαιο, αλλά η διαφορά είναι ότι ανάβω την σόμπα όποτε θέλω, όσο θέλω και θα περάσω τον διπλάσιο χρόνο. Αφήστε που και που λείπω από το σπίτι, το κάρβουνο που μένει, κρατάει τη ζέστη, μέχρι να γυρίσω! Δεν είναι φοβερό;;;;

Προσάναμμα;;; Όσο θέλετε!!!

Πριονίδι, τι καλύτερο;

Και η έκπληξη ήρθε, με τα κοινόχρηστα του προηγούμενου μήνα που καλούμαστε να πληρώσουμε.... χωρίς τον μαύρο χρυσό μέσα!!!!

Δεν πίστευα στα μάτια μου! Και λιγότερα κοινόχρηστα και ζεστάθηκε το κοκαλάκι μου!!!! Αμ πως;;;;

Για τα μάτια μιας.... Harley. στ’

2011-11-30T22:47:00.000+02:00

«Μια βδομάδα και ούτε, φωνή ούτε ακρόαση...», σκέφτονταν ο Ηλίας, καθώς έφτιαχνε δύο ποτά, για κάποιους πελάτες. «Τι βλακεία να μην ζητήσω το κινητό της...».

Μετά το διήμερο που πέρασαν στο σπίτι του, λες και είχε ανοίξει η γη και την είχε καταπιεί. Έτσι, απλά, είχε εξαφανιστεί. Στο διαμέρισμά της, δεν ήταν σίγουρα. Το είχε τσεκάρει. Ούτε η μηχανή ήταν στο γκαράζ. Να της είχε πει κάτι και να την είχε προσβάλει; Μα δεν έδειξε κάτι τέτοιο. Τότε, τι μπορεί να συνέβαινε; Έδωσε τα ποτά στην Όλγα να τα σερβίρει, βγήκε από το μπαρ και πετάχτηκε πάλι στο στενό που έμενε. Τίποτα.

Ήταν η τρίτη φορά, μέσα στην εβδομάδα, που το έκανε αυτό. Σιχτίρισε τον εαυτό του, για αυτή του την αδυναμία και γύρισε πίσω στο μπαρ. «Μια αρπαχτή ήμουν για ’κείνη και τίποτα περισσότερο...... Γαμώτο!», σιχαίνονταν να σκέφτεται τον εαυτό του, σαν σκεύος ηδονής. Ίσως παλαιότερα να μην τον ένοιαζε τόσο. Αυτή τη φορά, όμως, τον έτσουξε.
Η Νικολέτα, είχε δεχθεί ένα τηλέφωνο από την εταιρεία τις προηγούμενες μέρες, για ένα μπέρδεμα που είχε γίνει με τις παραγγελίες από την Αμερική και έπρεπε να πετάξει άμεσα για Νέα Υόρκη. Πήγε με τη μηχανή μέχρι την εταιρεία, την άφησε εκεί και πήρε ταξί για το αεροδρόμιο. Δέκα έξι ώρες ταξίδι και το μυαλό της δεν έλεγε να ξεκολλήσει από τον Ηλία. Δεν ήταν σωστό να φύγει έτσι, αλλά στο κάτω κάτω δεν είχαν τίποτα μεταξύ τους, εκτός από μερικές ώρες, καλού σεξ.
Το σίγουρο ήταν ότι, θα έλειπε ακόμη μια εβδομάδα, οπότε, καλά θα έκανε, να τον ξεχάσει και να ασχοληθεί με την δουλειά της. Μάταιος κόπος. Οι μέρες πέρναγαν και η επιθυμία γίνονταν πιο έντονη. «Μα τι στο καλό;», αναρωτήθηκε λίγο αργότερα. Η αγωνία της κορυφώθηκε, τις δύο τελευταίες μέρες που θα έπαιρνε το αεροπλάνο και θα γύρναγε πίσω. Βέβαια, ήξερε ότι δεν θα την περίμενε με ανοιχτές αγκάλες, αφού δεν του τηλεφώνησε, ούτε του ανακοίνωσε την ξαφνική αναχώρησή της αλλά, δεν ήταν υποχρεωμένη να το κάνει. Αν ήθελε κι εκείνος, θα μπορούσαν να κάνουν περιστασιακό σεξ. Σε αυτό τουλάχιστον, ταίριαζαν. Γνώριζε ότι δεν ήθελε μόνιμη σχέση..... Κανένα πρόβλημα, λοιπόν. Τότε, γιατί όλες αυτές οι σκέψεις, τις φαίνονταν γελοίες; Γιατί τριγύριζαν σαν μέλισσες μέσα στο μυαλό της και ο βόμβος της έφερνε πονοκέφαλο; Επαναλάμβανε τα ίδια και τα ίδια για να πείσει, ποιον; Τον εαυτό της;
Μπήκε στο αεροπλάνο του γυρισμού και ώρες περίμενε με κομμένη την ανάσα, να φτάσει Αθήνα.....
Ο Ηλίας είχε θυμώσει. Είχε φτιάξει και το σενάριο στην περίπτωση που θα την έβλεπε. Θα τις φέρονταν ψυχρά και αδιάφορα, σαν να μην είχε συμβεί ποτέ το διήμερο μεταξύ τους. Έτσι θα έκανε σίγουρα..... Σήκωσε το κεφάλι του από το βιβλίο εσόδων κι εξόδων του μαγαζιού -είχε καμιά ώρα που απεγνωσμένα προσπαθούσε να το ενημερώσει, αλλά οι αριθμοί χόρευαν μπροστά στα μάτια του, ζεϊμπέκικο- και το βλέμμα του καρφώθηκε στην πόρτα. Του είχε λείψει τόσο πολύ που έβλεπε οπτασίες ή στα αλήθεια ήταν αυτή; Δεν πρόλαβε να τον πλησιάσει, γιατί είχε ήδη εκείνος πάει κοντά της.
«Ήρθες;!», δεν ήταν σίγουρος αν ήταν ερώτηση ή ανακούφιση.
Ήθελε να την αρπάξει και να τη φιλήσει στο στόμα, μέχρι να δει αστεράκια, να της δείξει πόσο πολύ του έλειψε, αλλά ο χώρος δεν ήταν ο κατάλληλος.
«Ήρθα!», του απάντησε.
Το πως βρέθηκαν στο σπίτι της ήταν πολύ θολό στο μυαλό και των δύο. Οι κουβέντες που αντάλλαξαν ελάχιστες. Ότι χρειάζονταν το είχαν ήδη πει με τα κορμιά τους που ήταν ήδη κουρασμένα, ιδρωμένα και χορτασμένα από το σμίξιμο.
Ένας μήνας είχε περάσει από την επάνοδό της στην Αθήνα και το μόνο που έκαναν ήταν σεξ. Ο Ηλίας είχε κουραστεί να την βλέπει στα κλεφτά. Ήθελε περισσότερα. Ήθελε να την βλέπει περισσότερες ώρες, να μιλάνε, να ανταλλάσσουν απόψεις, να μάθει για την ζωή της και να του πει για την δική του. Δεν ήταν σίγουρος, από πότε άρχισε να σκέφτεται διαφορετικά για την Νικολέτα. Το μόνο που γνώριζε ήταν, ότι ήθελε να διεκδικήσει περισσότερο χρόνο από την ζωή της. Ακούγονταν εγωιστικό ακόμη και στα αφτιά του, αλλά μέσα του ήξερε, ότι ήθελε να κατεβάσει τον ουρανό με τ΄άστρα για χάρη της.
«Από πότε έγινες ρομαντικός;», ρώτησε τον εαυτό του.
«Σε λίγο θα σκέφτομαι βαρκάδες, βιολιά, φεγγάρια και λουλούδια. Αυτά ξενερώνουν εκείνη και μένα με κάνουν να θέλω να ξεράσω.....», μονολόγησε.
Η Νικολέτα έφτιαξε τον καφέ της και βγήκε στο μπαλκόνι. Ο ορίζοντας είχε, εκείνο, το μούχρωμα της απογευματινής ώρας που υποδηλώνει την απαρχή της νύχτας. Η ώρα του Λυκόφωτος; Ποιος ξέρει; Η αγαπημένη ώρα της ημέρας, που όλα είναι θολά και τίποτα ξεκάθαρο. Εκείνη η στιγμή που προσπαθείς να μαντέψεις, τι είναι αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Φιγούρες που οι σκιές τους μεγαλώνουν, καθώς διαβαίνουν το δρόμο, που λίγο νωρίτερα ίσως να τις γνώριζες, ενώ τώρα δεν είσαι σίγουρη.
Έτσι ήταν η σχέση της με τον Ηλία. Στη ζώνη του Λυκόφωτος. Της άρεσε. Δεν ήθελε να εντρυφήσει περισσότερο. Η πραγματικότητα τα κάνει όλα να φαίνονται με το αληθινό τους πρόσωπο κι εκείνη είχε βολευτεί στο να βρίσκεται ενδιάμεσα. Χωρίς δεσμεύσεις.
«Πόσο θα κρατούσε;», ρώτησε τον εαυτό της.
«Όσο κράταγε.», του απάντησε. «Κι αν τα συναισθήματα άλλαζαν μετά;», ξαναρώτησε. «Το κάθε ένα στην ώρα του! Τώρα είμαι ευτυχισμένη έτσι! Αργότερα.... δεν ξέρω......», ήρθε η τελική απάντηση.
Ήπιε την τελευταία γουλιά από τον καφέ της, μπήκε στο διαμέρισμά της και άναψε το φως. Η νύχτα είχε πέσει πια για τα καλά.

Αυτό ήταν, όντως, Ξεκούραση!!!!!!

2011-11-14T21:41:00.000+02:00

Το μπρελόκ όλοι το γνωρίζετε, νομίζω, αλλά για να μην υπάρχουν αμφιβολίες, για το τι είναι ακριβώς, πάρτε μια εικόνα.

Το γεμίσαμε πετρέλαιο και ξεκινήσαμε, με προορισμό την ηρεμία, την γαλήνη, την ξεκούραση και την ανασυγκρότηση... που λέγαμε; Μετά από τρεις ώρες ταξίδι, στον πιο κακοτράχαλο δρόμο που είδα ποτέ, φτάσαμε εδώ.

Και μπήκαμε μέσα.

Αφού κανονίσαμε τα της ρεσεψιόν, ανεβήκαμε στο δωμάτιό μας, να αφήσουμε τα πράγματά μας......

Όχι, αν βρείτε τι είναι αυτά, μπράβο σας, γιατί εγώ έκανα μερικά λεπτά να καταλάβω...

Θαυμάσαμε την θέα από το δωμάτιο...

Αφήσαμε, ότι έπρεπε και πήγαμε, κατευθείαν, εκεί που ήταν ο σκοπός μας......

Από αυτή την πισίνα, δεν βγήκαμε παρά μόνο για μπάνιο ατμού, πάγο, σάουνα, relax, φαγητό, ύπνο, ξανά πισίνα, σάουνα, πάγο, μπάνιο ατμού, Ρωμαϊκό μπάνιο, relax και επί μια μισή ώρα πριν φύγουμε ....... μασάζ με hot stones...... Από αυτά που περιέγραψα, δεν έχω φωτογραφίες, γιατί ντράπηκα να ζητήσω την άδεια.

Τι; Δεν μου ξανά μιλάτε;;; Γιατί;;;;

Επειδή ήταν ξενοδοχείο τεσσάρων αστέρων;;;; Επειδή οι υπηρεσίες που παρέχει το ξενοδοχείο είναι πολυτέλεια;;;;

Η αλήθεια είναι ότι δεν μου περισσεύουν, αλλά σας πληροφορώ ότι τα χρήματα που δώσαμε για ότι κι αν κάναμε..... ήταν 135 ευρώ..... Όλο το Σαββατοκύριακο......Δεν με πιστεύετε;;;;

Σας λέω, λοιπόν, ότι στην γειτονική Βουλγαρία, σε ένα χωριό που λέγεται Βένιγκραντ, υπάρχουν πάρα πολλά τέτοια ξενοδοχεία, με πισίνες που χρησιμοποιούν το ζεστό νερό που βγαίνει από τις πηγές των βουνών τους και παρέχουν αυτές τις υπηρεσίες, σε τιμές που είναι ότι πρέπει, για ανθρώπους, στο δικό μας βαλάντιο.

Οφείλω να ομολογήσω δε, ότι ήταν ένα από τα καλύτερα δώρα που μου έκανε ποτέ ο Γιώργος.....ξέρετε τώρα.... εκτός από Νέα Υόρκη και Αγγλία..... Τελικά εκείνος με αγαπά περισσότερο απ’ ότι εγώ...... νομίζω.....

Γιατί το λέω;;; Γιατί με έκανε να νιώσω... Μοναδική!!!!!

Δεν ήθελα να σας το κάνω αυτό, αλλά πορέκυψε....

2011-11-12T00:51:00.000+02:00

Εκείνο το όμορφο αγόρι, το γλυκό.... Δεν καταλάβατε ακόμη;;; Ε.... τώρα... Ο Γιώργος, μου καλέ!!!!! Αυτός!!!! Αυτός, αυτός.... Μου ετοίμασε ένα ταξιδάκι αναψυχής για το Σαββατοκύριακο, για να με ξεκουράσει, που το τελευταίο δίμηνο μου βγήκε ο τάκος ανάποδα.... και θα με πάει.....

Έλα μου ντε.... Ούτε ξέρω. Πήγε το μυαλό μου μήπως με πάει για πνίξιμο, τέτοια που είμαι, αλλά όχι...... Με αγαπάει, λέει και θα με πάει κάπου όμορφα, γιατί χρειάζομαι ηρεμία, ξεκούραση και ανασυγκρότηση. Τώρα, αυτό το τελευταίο είναι καλό;;;;;;

Ένας Θεός ξέρει.....

Τέλος πάντων. Εγώ έβαλα την κάμερα στο αυτοκίνητο και την φωτογραφική μηχανή για να είμαι έτοιμη να αποθανατίσω όλα τα μέρη που θα πάμε, όπου κι αν είναι αυτά!!!!

Όσο για τον Ηλία;;;; Ο/Η marimar(συγγνώμη, αλλά δεν ξέρω) μου είπε κι είχε δίκιο ότι, πρέπει να δουλέψει λίγο, γι’ αυτό κι εγώ τον έστειλα στο μαγαζί να κάνει κανένα μεροκάματο, μέχρι να αποφασίσω τι θα κάνω μαζί του...... Η Νικολέτα..... θα περιμένει κι αυτή. Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να τους αφήσω να κάνουν του κεφαλιού τους.... Θα μου χαλάσουν το σκηνικό!!!!! Κι αν κάτι στραβώσει όσο θα λείπω;;;; Όχι, όχι δεν υπάρχει περίπτωση. Ούτε στα κρυφά, γιατί θα το μάθω και θα δουν αυτοί να παίζουν κρυφτούλι πίσω από την πλάτη μου!!!!!

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους σας!!!!!

Για τα μάτια μιας.... Harley.ε’

2011-11-06T13:18:00.000+02:00

Ο Ηλίας πήρε το χέρι της από πάνω του, προσεκτικά και το ακούμπησε στα πλευρά της. Εκείνη αναδεύτηκε λίγο μέσα στον ύπνο της, αλλά δεν ξύπνησε. Σιγά-σιγά, πατώντας στις μύτες των ποδιών του μπήκε στο σαλόνι, τράβηξε την κουρτίνα και άφησε την ματιά του να πλανηθεί στον ορίζοντα. Το πρώτο φως του ήλιου, πέρα από τα Τουρκοβούνια, έκανε την εμφάνισή του, σημάδι ότι η πόλη, σε λίγο, θα έμπαινε πάλι στους γνώριμους, γρήγορους, ρυθμούς της.

«Τι νύχτα κι αυτή!», σκέφτηκε.

Το προηγούμενο απόγευμα, είχε αρκετή δουλειά, στο μαγαζί, όταν την είδε να μπαίνει και να κάθεται στο τραπέζι δίπλα στην πόρτα. Έδιωξε την Όλγα, που πήγαινε να της πάρει παραγγελία και πήγε ο ίδιος να το κάνει. Ήταν πολύ περίεργος, μετά από τις κουβέντες που είχαν ανταλλάξει, να δει τι είχε να του πει, για την συμπεριφορά της.

Αφού της έφερε το ποτό που του ’πε, του ζήτησε να καθίσει μαζί της κι εκείνος κάθισε απέναντί της. Ξέχασε ότι το μαγαζί ήταν γεμάτο, ότι η Όλγα έτρεχε σαν τρελή να προλάβει τα τραπέζια και χάθηκε στα λόγια και το βλέμμα της. Το πρώτο πράγμα που βγήκε από τα χείλη της ήταν, η συγγνώμη. Μετά από αυτό οι κουβέντες της, ξεχύθηκαν σαν χείμαρρος ξεκινώντας από το γιατί και καταλήγοντας στο πως είχε πάρει μέρος σε αυτή την κωμωδία. Ύστερα, ήπιε ο ίδιος ένα ποτό, για να μπορέσει να επεξεργαστεί τις πληροφορίες, αλλά τα πράγματα μπλέχτηκαν περισσότερο, όταν η ώρα πέρασε, το μαγαζί άδειασε κι εκείνοι είχαν πιεί από τέσσερα ποτά ο καθένας.

Του είχε πει, μέσα σε όλα τα υπόλοιπα, ότι της άρεσε πολύ. Και κάτι ακόμη, για μοναξιά; Ίσως γι’ αυτό, όταν αποφάσισαν να συνεχίσουν στο σπίτι του, του ζήτησε να την κρατήσει αγκαλιά. Πως το είχε αναφέρει χαρακτηριστικά; «Κράτα με σε παρακαλώ στην αγκαλιά σου, αλλά μην το θεωρήσεις αδυναμία. Απλά σήμερα το χρειάζομαι....». Αντιφατικό; Ήταν αντιφατικό, σίγουρα. Μυστήρια γυναίκα. Δεν χώραγε αμφιβολία. Ενώ έδειχνε δυνατή, ελεύθερη, γεμάτη από ζωή, ξαφνικά του φάνηκε τόσο ευάλωτη που δεν του ’κανε καρδιά να την αφήσει, μέχρι που την πήρε ο ύπνος.

Την σήκωσε απαλά στα χέρια του, κατευθύνθηκε στην κρεβατοκάμαρά του, την ακούμπησε στο κρεβάτι του και συνέχισε να την κρατά μέχρι να ξημερώσει. Τώρα που το σκέφτονταν ήταν η πρώτη γυναίκα που έφερε σε αυτό εδώ το διαμέρισμα, χωρίς να προκύψει σεξ. Συναινετικό σεξ, φυσικά. Ποτέ στην ζωή του δεν εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση, μετά από αλκοόλ να κάνει κάτι, αν και... αν ήθελε να είναι απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό του, με το ζόρι είχε κρατηθεί απόψε.

Βέβαια, οι γυναίκες δεν ήταν σαν τους άντρες. Έβαζαν το συναίσθημα μπροστά από την πράξη, λες κι εξαρτιόταν η ζωή τους από αυτό. Δεν ήταν κανένας παλιάνθρωπος. Δεν θα το έκανε ποτέ κάτω από τέτοιες συνθήκες. Ήθελε η γυναίκα που θα ήταν μαζί του να το κάνει με την θέλησή της.

Από την άλλη, πως τα κατάφερναν να μπλέξουν το σεξ με το συναίσθημα; Για να αγαπήσεις έναν άνθρωπο και να φτάσεις να εξαρτηθεί η ζωή σου από αυτόν, ήταν δουλειά χρόνων. Κάνοντας σεξ δυο φορές ή τρεις, με την ίδια γυναίκα, δεν σήμαινε απαραίτητα, γάμους παιδιά και τα συναφή. Σήμαινε ότι δύο ενήλικες ήθελαν να περάσουν καλά, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς υποσχέσεις, χωρίς δράματα.

Άλλο είμαι ερωτευμένος και άλλο αγαπώ. Ερωτευμένος ήταν πάντα. Πιο πολύ με την ιδέα, παρά με το εκάστοτε πρόσωπο. Τον γοήτευε το κυνήγι. Όλο αυτό το μυστήριο με την γυναικεία ψυχοσύνθεση, που ήταν διαφορετική σε κάθε μια από αυτές. Είχε φάει τα μούτρα του κανά δυο φορές, αλλά δεν τον πείραζε. Κι αυτό μέσα στο παιχνίδι ήταν. Εξάλλου, έμαθε από τα λάθη του.

Με την συγκεκριμένη, όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ο κυνηγός, την δεδομένη στιγμή, δεν ήταν ο ίδιος, αλλά αυτή. Οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί. Εκείνη το είχε ξεκινήσει, από την πρώτη στιγμή που έκανε την εμφάνισή της στο μαγαζί. Η κρίση ειλικρίνειας που την έπιασε μετά... και τα τόσο αντιφατικά μηνύματα που του έδωσε την προηγούμενη νύχτα. Τον είχε μπερδέψει. Τι ίσχυε τελικά; Από την εμφάνιση του ανθρώπου πάνω στη γη, υπήρχε αυτή η αντιπαλότητα μεταξύ των δύο φύλων. Ποιος ήταν αυτός που θα έλυνε τον γρίφο; Υπήρξαν τόσες επιστημονικές ομάδες, όλους τους αιώνες που πέρασαν μέχρι σήμερα που δεν τα κατάφεραν.....

Μήπως.... εκεί να ήταν όλη η γοητεία; Μάλλον......

Μετά από τόσο προβληματισμό δεν θα μπορούσε να ξανά κοιμηθεί. Μπήκε στην κουζίνα να φτιάξει ένα καφέ να πιεί, όταν την είδε να στέκεται στην πόρτα. Τα μαλλιά της ήταν ανάκατα και τα ρούχα της τσαλακωμένα, αλλά ο Ηλίας εστίασε στα μάτια της που ήταν θολά ακόμη από τον ύπνο και της χαμογέλασε.

«Καφέ;», την ρώτησε.

«Ωωω, ναι. Έχω πρόβλημα συγκέντρωσης, αν δεν πιω καφέ, το πρωί....», του είπε και χαμογέλασε κι αυτή.

«Σε ευχαριστώ....», συνέχισε και τον πλησίασε.

«Για ποιο πράγμα;».

«Για.....», δεν πρόλαβε να συνεχίσει, γιατί είχε ήδη πάει κοντά της, έπιασε το κεφάλι της στα δύο του χέρια και τη φίλησε βαθιά στο στόμα.

«Αυτό ήθελα να το κάνω από την πρώτη στιγμή που σε είδα να μπαίνεις στο μαγαζί!», της είπε όταν την άφησε για να πάρει ανάσα.

«Μην σταματάς!», ήταν η σειρά της να τον φιλήσει.

Οι ώρες πέρασαν χωρίς να τις πάρουν χαμπάρι. Το κατάλαβαν, αφού έξω είχε, ήδη, σκοτεινιάσει. Όπως κάθονταν αγκαλιασμένοι, ξέπνοοι στο κρεβάτι το κινητό του Ηλία χτύπησε. Δεν είχε σκοπό να το σηκώσει, αλλά όταν είδε ότι ήταν ο Γεράσιμος, άλλαξε γνώμη.

«Δεν είπαμε, ότι δεν σου ξανά μιλάω;», του είπε απότομα.

«Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Δεν μπορείς να πετάξεις την φιλία τόσων χρόνων.......».

«Μπορώ!», είπε κι έκλεισε το κινητό του.

«Είσαι πολύ σκληρός μαζί του. Δεν φταίει εκείνος. Εγώ φταίω....», είπε η Νικολέτα.

«Ο Γεράσιμος το σκέφτηκε, όμως. Αλλά δεν θα το αφήσω να περάσει έτσι. Του χρειάζεται ένα μάθημα. Και θέλω να βοηθήσεις σε αυτό.....».

«Όχι! Δεν υπάρχει περίπτωση!!! Είδες τι έγινε την τελευταία φορά!!!! Συγγνώμη, αλλά σε αυτό είσαι μόνος σου!».

«Εντάξει, έχεις δίκιο. Μην πεις τίποτα, όμως για εμάς τους δύο στην Ιουλία, ούτε στον Γεράσιμο. Αυτό μπορείς να το κάνεις, εντάξει;».

«Δεν είχα σκοπό, έτσι κι αλλιώς να το κάνω. Δεν συζητώ τις προσωπικές μου στιγμές εδώ κι εκεί, θέλω να σου πω......», του είπε εκνευρισμένη.

«Ωωω! Μην θυμώνεις, σε παρακαλώ. Δεν εννοούσα......»,

«Είμαι σίγουρη ότι δεν εννοούσες, αλλά συνήθως εσείς οι άντρες το κάνετε, τις περισσότερες φορές, μόνο και μόνο για να κοκορεύεστε....», σηκώθηκε από το κρεβάτι κι άρχισε να ντύνεται.

«Νομίζεις ότι είμαι τέτοιος;», πετάχτηκε και την έπιασε από τα μπράτσα σταματώντας την.

«Όχι, δεν το νομίζω! Αν το νόμιζα δεν θα ήμουν εδώ τώρα.....».

Την φίλησε ξανά..... την έγδυσε ξανά... και τους βρήκε το επόμενο πρωινό, ξέπνοους και κουρασμένους να κοιμούνται αγκαλιασμένοι……

Για τα μάτια μιας... Harley. δ’

2011-11-01T00:12:00.000+02:00

Ο Ηλίας έβαλε ένα ποτό να πιει. Οι σερβιτόροι είχαν ήδη τελειώσει με το μάζεμα του μαγαζιού και είχαν φύγει. Εκείνος κλείδωσε την πόρτα και γύρισε πίσω στο μπαρ. Δεν είχε διάθεση να πάει για ύπνο ακόμη, έστω κι αν η βραδιά ήταν ιδιαίτερα κουραστική.

Νωρίτερα είχε περάσει ο Γεράσιμος, για έναν καφέ. Η συζήτηση που ακολούθησε δεν ήταν ευχάριστη, γιατί όταν ο Ηλίας του είπε τι είχε γίνει με την Νικολέτα το απόγευμα, εκείνος είχε πανιάσει. Δεν χρειάζονταν πολύ μυαλό να καταλάβει. Το σκηνικό είχε στηθεί από τον κολλητό του.

Είχε θυμώσει μαζί του. Τι ήταν; Σχολιαρόπαιδα; Αυτά τα έκαναν στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Υποτίθεται ότι σε αυτή την ηλικία είχαν ένα επίπεδο.... Τι επίπεδο δηλαδή.... Δάπεδο.... Όπως αποδείχθηκε.

Παρόλα αυτά όμως ήθελε να την ξανά δει. Ήθελε να ακούσει και την δική της πλευρά. Δεν μπορεί! Κάποιος λόγος θα την ώθησε να κάνει αυτό το απονενοημένο διάβημα. Μήπως το σκέφτονταν πολύ; Στο κάτω κάτω οι γυναίκες κάνουν πράγματα που οι άντρες δεν μπορούν να τα καταλάβουν. Η πρώτη ήταν ή η τελευταία; Θα είχε κι αυτή τα θέματά της, όπως όλες. Δεν βαριέσαι;

Πάντως, όφειλε να παραδεχθεί, ότι του άρεσε. Δεν είχε γνωρίσει άλλη γυναίκα που να αποπνέει τόσο έντονα το αίσθημα της ελευθερίας και αυτό ήταν κάτι που τον έκανε να την ποθεί. Ήθελε να δαμάσει αυτή την αμαζόνα. Δύσκολος αγώνας. Δεν ήταν εύκολο μια τέτοια γυναίκα να μπει σε καλούπια. Δεν υπήρχαν, άλλωστε, καλούπια, αλλά ήθελε να γευτεί από την συγκεκριμένη πηγή. Του φαίνονταν σαν απαγορευμένος καρπός που αν τον γεύονταν, μόνο τότε θα ένιωθε ικανοποίηση..... Πως όμως θα κατάφερνε να την ρίξει;

Δεν θα καθόταν να το αναλύσει άλλο. Στο κάτω κάτω εκείνη είχε αρχίσει. Αν ήθελε να το συνεχίσει, εκείνος από την μεριά του δεν είχε κανένα πρόβλημα.

Βέβαια, στον Γεράσιμο δεν θα έλεγε τίποτα. Θα τον άφηνε για καμιά βδομάδα να βράσει στο ζουμί του, νομίζοντας ότι δεν θα του ξανά μιλήσει ποτέ.... Του άξιζε, τέτοιος που ήταν.

Τέλειωσε με το ποτό του και βγήκε από το μαγαζί. Η νύχτα ήταν βαριά και γεμάτη σύννεφα. Ίσα που προλάβαινε να πάει στο σπίτι, γιατί σε λίγο θα ξέσπαγε μπόρα. Δεν έμενε μακριά από το μαγαζί. Πήγαινε κι ερχόταν με τα πόδια. Τη μηχανή του την χρησιμοποιούσε μόνο όταν ήταν ανάγκη να κάνει μεγαλύτερη διαδρομή. Η Varadero ήταν το καμάρι του. Δεν ήταν τόσο ακριβή όσο η Harley της Νικολέτας, αλλά είχε κι εκείνη την τιμή της. Άντε πάλι μ’ αυτή! Σήκωσε τα πέτα από το μπουφάν του και προχώρησε προς την πολυκατοικία που έμενε.

Λίγο πριν φτάσει, στο στενό αριστερά του γυάλιζαν κάτω από το φως του στύλου τα νικελωμένα μέρη μιας μηχανής. Η Harley; Έστριψε μέσα και πήγε κοντά να δει. Αυτή ήταν. Καλά τόσο καιρό εδώ ήταν παρκαρισμένη τα βράδια; Πως δεν την είχε πάρει χαμπάρι; Σήκωσε το κεφάλι του ψηλά κοιτάζοντας τα μπαλκόνια, μπας και δει.... Τι να δει.... Την Νικολέτα; Η ώρα ήταν κατά πολύ περασμένη, οπότε σε όποιον όροφο αν βρίσκονταν θα έπρεπε να κοιμάται.....

Η Νικολέτα τραβήχτηκε την τελευταία στιγμή πίσω. Λίγο ακόμη και θα την είχε δει. Ωραία ιδέα να την αφήσει μπροστά στην είσοδο, επειδή βαρέθηκε να την βάλει στο γκαράζ. Τώρα ήξερε που έμενε. Αλλά δεν είχε πολύ σημασία. Κάποια στιγμή θα γίνονταν κι αυτό. Γείτονες ήταν. Αργά ή γρήγορα, θα έπεφταν ο ένας επάνω στον άλλο.

Την ίδια σκέψη έκανε κι ο Ηλίας χωρίς να το ξέρει. Τώρα ήταν σίγουρος ότι θα την ξανά έβλεπε. Κατέβασε το βλέμμα του από τα μπαλκόνια, χαμογέλασε και βγήκε από το στενό. Όσο πήγαινε, γίνονταν και πιο ενδιαφέρον. Κατευθύνθηκε προς την πολυκατοικία που έμενε, ανέβηκε στο διαμέρισμά του κι έπεσε για ύπνο.

Για τα μάτια μιας.... Harley. γ’

2011-10-26T20:05:00.001+03:00

«Δεν είναι δυνατόν να το κάνω, εγώ, αυτό! Σίγουρα θα πρέπει να τρελάθηκα!», σκέφτηκε η Νικολέτα, έκλεισε το βιβλίο με δύναμη και σηκώθηκε από την καρέκλα. Κατευθύνονταν προς την μηχανή της, έτοιμη να βάλει το κράνος στο κεφάλι της, όταν στάθηκε για μερικά δευτερόλεπτα, το ξανασκέφτηκε και το τοποθέτησε, ξανά, πίσω στον αγκώνα της.
Ο Ηλίας την παρακολουθούσε μέσα από το μπαρ, διακριτικά, όταν ξαφνικά, την είδε να γυρνά πίσω στο μαγαζί και να πηγαίνει κατά πάνω του. «Ωχ! Τι έγινε τώρα;», ήταν η μοναδική σκέψη που πέρασε από το μυαλό του, γιατί το επόμενο δευτερόλεπτο, το κράνος της στέκονταν, μπροστά, στα μούτρα του.
«Κοίτα.... Δεν μου αρέσουν τα παιχνίδια και θέλω να είμαι εντάξει μαζί σου. Πες το βλακεία, ανωριμότητα, χαζομάρα, όπως θες... πες το.... αλλά δεν ήταν δική μου ιδέα. Στην αρχή μου φάνηκε αστείο.... Γαμώτο!!! Άστο δεν έχει σημασία! Άλλωστε, δεν φταις εσύ!.... Με συγχωρείς! Ξέχνα το!!!».
Πήρε πάλι το κράνος στα χέρια της και του γύρισε την πλάτη φεύγοντας.
«Εεε.... Μια στιγμή..... Τι εννοείς; Εεεε.... περίμενε λίγο.....», βγήκε άρον άρον από το μπαρ, την ακολούθησε μέχρι έξω και την έπιασε από το μπράτσο, σταματώντας την.
«Ένα λεπτό; Τι συμβαίνει, εδώ πέρα;», την ρώτησε, ανασηκώνοντας τα φρύδια του.
Η Νικολέτα, τράβηξε το χέρι της από τη λαβή του και τον κοίταξε.
«Ο Ηλίας δεν είσαι;».
«Ο Ηλίας είμαι, αλλά δεν καταλαβαίνω..... Τι σημαίνουν, όλα αυτά;», άρχισε να θυμώνει.
«Τίποτα δεν συμβαίνει! Ξέχνα το, σου λέω! Άσε με να φύγω!», άρχισε να θυμώνει κι εκείνη.
«Δεν έχεις να πας πουθενά, αν δεν μου πεις.... Τώρα!!!».
«Ορίστε; Δεν είμαι υποχρεωμένη να σου πω τίποτα! Παράτα με!», έβαλε το κράνος της, καβάλησε τη μηχανή, γύρισε τη μίζα κι εξαφανίστηκε από το οπτικό του πεδίο, αφήνοντάς τον με την απορία, ζωγραφισμένη, στο πρόσωπό του.
Η Νικολέτα, έκανε μερικά χιλιόμετρα με το μυαλό της γεμάτο σκέψεις, χωρίς να συνειδητοποιεί, που ακριβώς πήγαινε. Όταν έφτασε στο τελευταίο σπίτι της Κηπούπολης, τότε κατάλαβε ότι είχε ανέβει, τόσο, ψηλά. Σταμάτησε την μηχανή σε ένα πλάτωμα, κατέβηκε και άφησε τα μάτια της να πλανηθούν στην Αθήνα, που ανοίγονταν σαν πιάτο, μπροστά, στα πόδια της. Μια πόλη ταλαιπωρημένη, κουρασμένη, γκρίζα, με τον ναό της Αθηνάς να στέκεται περήφανος στο κέντρο της, σημάδι μιας ένδοξης εποχής που πέρασε, αλλά άφησε τα σημάδια της, σε ολόκληρο τον κόσμο. Μια πόλη, που πάλευε να επιβιώσει με νύχια και με δόντια, να αποδείξει την αξία της, τη δύναμή της, το κουράγιο της. Στην άλλη πλευρά, η θάλασσα. Γαλάζια, απέραντη, ήρεμη.....
Κάθισε στην σέλα και άφησε το βλέμμα της, να αγκαλιάσει με αγάπη, κάθε της γωνιά. Της είχε λείψει. Δέκα χρόνια στην Νέα Υόρκη, ήταν πάρα πολλά. Είχε φύγει, λίγο πριν παντρευτεί η Ιουλία, τον Γεράσιμο.
Η Ιουλία και ο Γεράσιμος. Πως τους άφησε να την παρασύρουν σε αυτή την φαρσοκωμωδία; Τι ήταν; Κανένα κοριτσάκι; Άλλες στην ηλικία της απέκτησαν το πρώτο τους εγγόνι.... που λέει ο λόγος, δηλαδή...... Όχι, δεν υπήρχε περίπτωση, η ίδια, να προλάβει να δει εγγόνια. Πάντα στην ζωή της, η προτεραιότητά της, ήταν να ανεβαίνει στην μηχανή, να μην έχει δεσμεύσεις και να γυρίζει.....
Παρόλα αυτά, δεν έμεινε χωρίς σύντροφο. Μόνιμη σχέση, πάντα είχε. Οι άντρες, δεν έλειψαν από την ζωή της, αν και τώρα που το σκέφτονταν, δύο ήταν όλοι κι όλοι. Ήθελε μόνο να περνάει καλά, αλλά όταν άρχιζαν τα περί γάμου και τέτοια, της έδιναν στα νεύρα. Δεν ήταν ποτέ η γυναίκα, κάθομαι-σπίτι-και-φροντίζει-ο-άντρας-για-τα-υπόλοιπα, ούτε η γυναίκα «μαμά», αλλά... από τότε που χώρισε με τον Jason, ένιωθε ότι έπρεπε να γυρίσει πίσω. Ότι στην Αθήνα, ήταν το πεπρωμένο της και όχι εκεί. Μπορεί να έφταιγαν οι ορμόνες της, που τον τελευταίο καιρό, έπαιρναν την κατιούσα..... και την έβαζαν να σκέφτεται ότι πρέπει, να προλάβει, να αποκτήσει ένα παιδί.... Ηλίθιο, βιολογικό, ρολόι......
Ο Jason την αγαπούσε και ήθελε να κάνουν οικογένεια. Ήταν καλός άνθρωπος, αλλά είχε, ήδη, δύο διαζύγια και τρία παιδιά. Αισθάνονταν ότι, δεν χωράει ανάμεσά τους. Για σύντροφος ήταν εντάξει, αλλά.... Δεν τον αγαπούσε, όσο έπρεπε. Γνώριζε πολύ καλά τον εαυτό της, για να αρχίσει, σε αυτή την ηλικία, να ζει με αυταπάτες. Και τώρα, τι έψαχνε; Την αγάπη; Όταν είχε την ευκαιρία, τότε, πριν πάρει το αεροπλάνο και βρεθεί στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, την κλώτσησε. Δεν ένιωθε έτοιμη. Ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο. Να ζήσει ελεύθερη...... και μόνη....
Αλλά, δεν ήθελε, άλλο, να είναι μόνη. Δεν άντεχε στην σκέψη, ότι θα βρίσκονταν μια μέρα, γριά, σε μια γκαρσονιέρα, με μοναδική συντροφιά, τις γάτες. Και τις γάτες, τις σιχαίνονταν, που να πάρει ο διάολος. Έτσι, πήρε την απόφαση, να γυρίσει πίσω. Και να την εδώ, να κάνει πράγματα, που, ούτε στην εφηβεία της, δεν έκανε.
Όταν δέχτηκε την πρόταση του Γεράσιμου και της Ιουλίας, δεν υπολόγισε, ότι κάποιος, ίσως να πληγώνονταν από την ιστορία αυτή. Μεγάλοι άνθρωποι ήταν. Ήξεραν να κουμαντάρουν τα συναισθήματά τους. Ήξεραν; Γιατί, η Ιουλία, της τηλεφώνησε το προηγούμενο βράδυ, για να της πει ότι, το πρώτο τοίχος, έπεσε. Ο τύπος, είχε καταπιεί το δόλωμα, αμάσητο.
Είχε σκοπό, προηγουμένως, να του τα πει όλα. Την τελευταία στιγμή κρατήθηκε, γιατί σκέφτηκε ότι, το μόνο που θα κατάφερνε, θα ήταν να γελοιοποιηθεί. Δεν θα ξανά πήγαινε. Θα τελείωνε εκεί, αν και... δεν πρόλαβε να γίνει κάτι, για να τελειώσει......
Κούμπωσε το μπουφάν, έβαλε το κράνος, ξεκίνησε την μηχανή και χάθηκε στα στενά της Κηπούπολης. Όταν κατέβηκε στο Περιστέρι, είχε νυχτώσει. Ανέβηκε στο διαμέρισμά της κι ετοιμάστηκε να κάνει ένα ντουζ, όταν το κινητό της άρχισε να χτυπά. Το αγνόησε επιδεικτικά, μέχρι που έπαψε. Δεν είχε όρεξη να μιλήσει. Εξάλλου, τον τελευταίο χρόνο, όλα τα βράδια, δεν κουβέντιαζε με κανέναν. Της είχε γίνει συνήθεια πια.

Για τα μάτια μιας.... Harley. β’

2011-10-25T01:01:00.002+03:00

Τις τελευταίες μέρες, ο Ηλίας, είχε χάσει τον ύπνο του. Δεν έφταιγε, ακριβώς, ο Γεράσιμος, για την αϋπνία του. Φρόντιζε, βέβαια, να τον κουρδίζει ανακοινώνοντάς του, συνεχώς, ότι είναι κότα και ότι δεν έχει τα κότσια να της μιλήσει, αλλά δεν μπορούσε να του κρατήσει κακία, από τη στιγμή που στα λόγια του, υπήρχε κάποια βάση. Πράγματι, δεν ήξερε πως, να αρχίσει μια κουβέντα μαζί της.

Μέχρι πριν από λίγο καιρό, τα πράγματα με τις γυναίκες, ήταν εύκολα, γι’ αυτόν. Δεν έβλεπε τον εαυτό του σαν γόη ή ακαταμάχητο, είχε ήδη σαρανταρίσει, οι κρόταφοί του είχαν γκριζάρει -αυτό το θεωρούσε ατού-, οι πρώτες ανεπαίσθητες ρυτίδες έκαναν την εμφάνισή τους γύρω από τα μάτια και το μέτωπο, αλλά είχε τον τρόπο του. Χρησιμοποιούσε απλές μεθόδους, προσπαθώντας να καταλάβει την ιδιοσυγκρασία τους, το πως σκέφτονταν, τι ήταν αυτό που ήθελαν από εκείνον και ανάλογα κινούνταν. Δεν ήταν τυχαίο που, ήταν φίλος με τις περισσότερες, από τις πρώην του.

Αυτή η γυναίκα, όμως, ήταν διαφορετική. Το διαισθάνονταν. Πλανιόταν στο αέρα γύρω της, κάθε φορά που έκανε την εμφάνισή της, στο μαγαζί. Συνήθως, ερχόταν κατά τις εφτά το απόγευμα, ζήταγε τον καφέ της και όση ώρα κάθονταν, δεν σήκωνε το κεφάλι της, από το βιβλίο που διάβαζε. Τι διάβαζε με τόση προσήλωση, δεν μπορούσε να δει πίσω από το μπαρ. Για να πάει κοντά, ούτε συζήτηση. Κρύβονταν στις σκιές του μαγαζιού, σαν να ήταν έφηβος. Μια φορά, έπεσε η ματιά της επάνω του, όταν δεν έβρισκε την σερβιτόρα να πληρώσει και κοκκίνισε μέχρι τα αφτιά. Έψαξε την Όλγα άρον άρον και την έστειλε. Αν πήγαινε ο ίδιος, σίγουρα θα τραύλιζε.....

Του είχε κάνει εντύπωση που ήταν μοναχική σαν άνθρωπος, -τουλάχιστον, σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε, αφού, πάντα μόνη της πήγαινε- και ήταν μεγαλύτερη, από το μέσο όρο των γυναικών που συναναστρέφονταν. Φρόντιζε, μάλιστα, να είναι μικρότερές του, τόσο, όσο έπρεπε, με προσωπικό ζήλο. Δεν είχε καταδεχτεί να ρίξει ούτε βλέφαρο, σε κάποια, που ήταν πάνω από τριάντα πέντε κι αυτή εδώ, πρέπει να τα είχε περάσει τα σαράντα. Δεν της φαίνονταν. Όχι! Είχε ψαρέψει τον Γεράσιμο, ο οποίος, του τα μάσαγε λέγοντάς του ότι, δεν ήξερε, αλλά τελικά του αποκάλυψε ότι, πρέπει να ήταν σαράντα και κάτι..... λίγο..... Δηλαδή.... μεγαλύτερη..... Αν ήταν ποτέ δυνατόν!!!!!

Η μηχανή έφταιγε. Αν δεν οδηγούσε, αυτή την καταραμένη Harley κι εμφανίζονταν, με κανένα αυτοκίνητο ή κανένα παπί, όλα θα ήταν μια χαρά. Ούτε που θα την είχε προσέξει, μάλλον. Δεν ήταν όμορφη, με την καθαρή έννοια του όρου. Απλά, είχε κάτι. Ίσως γοητεία; Ίσως τύπο; Να ήταν το στυλ της; Μπορεί το ύψος; Ποιος ξέρει; Αυτό που ήξερε ήταν, ότι είχε βρει τον μπελά του και ήταν πολύ εγωιστής για να ζητήσει βοήθεια. Από καθαρό εγωισμό, δεν ρώτησε τον Γεράσιμο, από που την γνώριζε. Τόσα χρόνια που έκαναν παρέα, μέχρι και οι συγγενείς τους είχαν γνωριστεί μεταξύ τους. Αν ο Γεράσιμος την ήξερε από παλιά θα την ήξερε κι εκείνος. Τότε ίσως, στη δουλειά του; Να ήταν καμιά συνάδελφος; Πολύ πιθανό.... Αλλά δεν είχε πέσει, ούτε στο ελάχιστο, κοντά στη σωστή πιθανότητα.

Η Ιουλία, ετοίμασε ένα πιάτο με μεζέδες και ακολούθησε τον άντρα της στο σαλόνι. Έβαλε το πιάτο πάνω στο γυάλινο τραπέζι, όσο ο Γεράσιμος ετοίμαζε δυο ποτηράκια με κρασί, ένα για τον καθένα τους.

«Νομίζω, ότι δεν είναι πολύ σωστό αυτό που κάνουμε στον Ηλία, βρε μωρό μου.....», του είπε.

«Είναι και παρά είναι!!!», της απάντησε δήθεν εκνευρισμένος.

«Ξέχασες τι έκανε εκείνος, με μας;».

«Όχι, δεν ξέχασα!!! Αλλά μας βγήκε σε καλό ή μήπως έχεις αντίθετη άποψη;», είπε τάχα ειρωνικά, εκείνη.

«Αφού δούλεψε για μας, θα δουλέψει και για ’κείνον. Η Νικολέτα είναι η γυναίκα που του ταιριάζει. Εξάλλου, μας είπε η κοπέλα, ότι αν δεν της αρέσει ο Ηλίας, δεν θα το κάνει. Για να συνεχίζει, να πηγαίνει......».

«Δεν λέω.... Εντάξει μέχρι εδώ, αλλά αν δεν ταιριάζουν; Αν κάνουμε λάθος και πληγωθούν δυο άνθρωποι που αγαπάμε τόσο πολύ;».

«Μην γίνεσαι μελοδραματική, τώρα.... Αυτό που λες, είναι αστείο. Τι είναι; Έφηβοι; Μικρά παιδιά; Εμείς το μόνο που κάναμε, ήταν να τους φέρουμε στο σημείο, να δουν ο ένας τον άλλο. Δεν τους σπρώξαμε να κάνουν κάτι που δεν θέλουν.....».

«Εγώ απορώ με την ξαδέλφη μου, πάντως. Να φύγει από την Νέα Υόρκη.... να έρθει στην Ελλάδα, για να δουλέψει στο μαγαζί με τις μηχανές, σαν γενικός αντιπρόσωπος..... Ολόκληρος κόσμος στα πόδια της.... για να καταλήξει στο Περιστέρι και να πηγαινοέρχεται με την μηχανή στο Μαρούσι..... Απλά.... δεν το καταλαβαίνω....».

«Να σου πω την αλήθεια, ούτε κι εγώ το καταλαβαίνω, αλλά ίσως να κουράστηκε να είναι μόνη της εκεί. Όσο για τη δουλειά της.... Δεν άλλαξε κάτι. Αντιπρόσωπος της Harley στην Αμερική ήταν, αντιπρόσωπος της Harley εξακολουθεί να είναι, αλλά στην Ελλάδα. Ο μισθός της είναι ικανοποιητικός. Μπορεί να ζήσει άνετα..... εδώ....».

«Ίσως να έχεις δίκιο.... Τι να πω; Θα δούμε....».

«Ωωωωω, μην με στεναγχωρείς... Σε παρακαλώ.... Για καλό τους είναι. Είμαι σίγουρος! Να είσαι αισιόδοξη και όλα θα πάνε καλά! Έλα, ’δω.....», της είπε κι εκείνη πήγε πιο κοντά του, στον καναπέ. Εκείνος, έβαλε το χέρι του γύρω από το λαιμό της, την τράβηξε απαλά, τη φίλησε τρυφερά στο στόμα και τους διέκοψε το κουδούνι της πόρτας.

Η Ιουλία σηκώθηκε να ανοίξει. Όταν άνοιξε την πόρτα ο Ηλίας μπούκαρε στο σπίτι, σαν ταύρος μαινόμενος.

«Που είναι ο Μάκης;», τη ρώτησε

«Κι εγώ χαίρομαι που σε βλέπω, Ηλία!», του είπε εκείνη.

«Με συγχωρείς, βρε Λία, αλλά είμαι λίγο.....», δεν ήξερε πως να το περιγράψει.

«Δεν πειράζει. Μέσα στο σαλόνι....», του έδειξε και τον ακολούθησε.

Ο Γεράσιμος μόλις τον είδε, από την μια ξαφνιάστηκε λίγο, επειδή τέτοια ώρα ο Ηλίας έπρεπε να είναι στο μαγαζί, από την άλλη, το περίμενε ότι δεν θα άντεχε και πολύ, χωρίς να τον περάσει από Ιερά Εξέταση. Παρόλα αυτά, κράτησε την ψυχραιμία του κι έκανε τον έκπληκτο.

«Πως τέτοια ώρα από ’δω;», τον ρώτησε.

«Πρέπει να σου μιλήσω.», κοίταξε την Ιουλία.

Εκείνη χαμογέλασε.

«Να σου φέρω ένα ποτήρι, να πιεις λίγο κρασί;», του είπε.

«Ναι σε ευχαριστώ!», της απάντησε.

Αφού του έφερε το ποτήρι, αποσύρθηκε διακριτικά στο μπαλκόνι του σπιτιού, για να ασχοληθεί με τα λουλούδια της.

«Ορίστε, μόνοι μας είμαστε. Τι έπαθες εσύ;».

Ο Ηλίας από την ώρα που μπήκε στο σπίτι δεν κάθισε. Βημάτιζε πάνω κάτω στο σαλόνι, μπροστά από την τηλεόραση με αποτέλεσμα να εκνευρίσει τον Γεράσιμο.

«Θα μου πεις τι συμβαίνει; Και σταμάτα να πας πάνω κάτω με ζάλισες! Κατέβασες το δάπεδο δέκα πόντους!!!!».

«Δεν ξέρω πως να αρχίσω..... Είμαστε φίλοι, έτσι;».

«Καλά, ρε..... Ήρθες εδώ σε αυτή την κατάσταση, για να με ρωτήσεις, αν είμαστε φίλοι; Πας καλά;».

«Όχι....όχι!!! Η ερώτηση ήταν ρητορική.....»

«Άσε τις βλακείες και μπες στο θέμα, γιατί αρχίζεις και μου δίνεις στα νεύρα!!!!», μάλλον το διασκέδαζε.... αλλά αυτό, δεν ήταν χαζός, να το αποκαλύψει.

«Βάλε μου λίγο κρασί, μπας και καταφέρω και σου πω, χωρίς να νιώθω ηλίθιος. Γιατί και θα γελάσεις και θα με κοροϊδέψεις και ξενέρωτος... Δεν θα το αντέξω......».

Ο Γεράσιμος του έδωσε το ποτήρι, γεμάτο. Ο Ηλίας κάθισε στην πολυθρόνα, ήπιε το κρασί μονορούφι και έτεινε το ποτήρι, ξανά, στον Γεράσιμο.

«Εεεε, να σου πω..... Αυτό δεν είναι νερό.....».

«Έλα, βάλε άλλο ένα.....»

«Εντάξει, αλλά αυτό θα το πιεις με ρέγουλα, αλλιώς δεν έχει άλλο..... και μην ξεφεύγεις από το θέμα.....».

«Λοιπόν.....», πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε.

«Από την ημέρα που μπήκε στο μαγαζί, τα έχω δει όλα.....»,

«Όπα, περίμενε, δεν σε πιάνω..... Ποιος μπήκε στο μαγαζί;», έκανε πως δεν καταλαβαίνει, ο Γεράσιμος.

«Αυτή, ρε.... Αυτή! Που να πάρει και να σηκώσει! Και δεν είναι ότι μου αρέσει.... Όχι! Δεν μου αρέσει.!!! Αυτή η..η...η ανεκδιήγητη Harley, αυτή φταίει για όλα, γαμώτο!!!!», ακούμπησε τους αγκώνες του στα πόδια και έβαλε το κεφάλι του ανάμεσα στα χέρια του.

Ο Γεράσιμος δεν κρατήθηκε άλλο κι έβαλε τα γέλια.

«Το ήξερα! Ρεζίλι έγινα! Η αναθεματισμένη! Μακάρι να πάρει το πράγμα της(Harley) και να σηκωθεί να φύγει και να μην ξαναπατήσει το πόδι της στο μαγαζί!».

Ο Γεράσιμος σταμάτησε να γελάει. Για να φτάσει ο Ηλίας να είναι σε αυτή την κατάσταση, τα πράγματα, ήταν πιο σοβαρά από όσο νόμιζε.

«Σε παρακαλώ, σταμάτα τώρα! Τι χαζομάρες είναι αυτές! Τι σου φταίει η γυναίκα; Πελάτισσα είναι! Δεν μπορείς να την διώξεις.....»

«Δεν θέλω να την διώξω....... Να τη βάλω κάτω θέλω και να την φιλήσω μέχρι να γίνει μπλε από την ασφυξία!!!!! Αυτό θέλω και δεν ξέρω πως να το κάνω.......».

Ο Γεράσιμος έμεινε στήλη άλατος. Όντως ήταν, πιο σοβαρά, από ότι περίμενε.

Για τα μάτια μιας.... Harley. α’

2011-10-21T01:47:00.000+03:00

«Τι δεν καταλαβαίνεις;», ρώτησε ο Ηλίας τον φίλο του.

«Δεν καταλαβαίνω, γιατί πρέπει εγώ να το κάνω αυτό και όχι εσύ.....», απάντησε, στον ίδιο τόνο, ο Γεράσιμος.

«Έλα, ρε!!! Τι φίλος είσαι; Εσύ την ξέρεις. Της μιλάς. Κάνετε παρέα που και που. Εγώ, δεν την ξέρω, καθόλου. Μας είδε μαζί, αλλά.... Τι θα της πω; «Γεια! Είμαι ο φίλος, του φίλου σου;», τον κοίταξε ικετευτικά.

«Δεν την ξέρω τόσο καλά, για να της ζητήσω αυτό το πράγμα που μου λες! Θα με περάσει για τρελό! Κάθε λογικός άνθρωπος, έτσι θα το έβλεπε. Δεν είναι συνηθισμένο να λες σε κάποιον: «Μου δανείζεις, την μηχανή σου, γιατί αυτή η συγκεκριμένη, είναι το όνειρο της ζωής του φίλου μου και θέλει να κάνει μια βόλτα.», έστω και αν είναι μια Harley. Είναι, βέβαια, το όνειρο της ζωής πολλών σαν κι εσένα, αλλά λέμε τώρα.....», του είπε.

«Σε παρακαλώ......».

«Όχι! Ενηλικιώσου κάποτε.... Πάτησες τα σαράντα.... Αμάν πια, με αυτό τον παλιμπαιδισμό..... Γι’ αυτό, καμιά σοβαρή γυναίκα, δεν γυρνάει να σε κοιτάξει.... Δεν βαρέθηκες;», ο Γεράσιμος άρχισε σιγά σιγά να χάνει την ψυχραιμία του κι ήταν έτοιμος να πει κι άλλα, αλλά μπήκε η γυναίκα του μέσα στο σαλόνι και σταμάτησε.

«Τι φωνάζετε εσείς οι δύο κι έχετε ξεσηκώσει όλη την πολυκατοικία; Μέχρι κάτω την είσοδο ακούγεστε!», είπε κοιτάζοντας μια τον έναν και μια τον άλλο.

«Συγγνώμη, βρε αγάπη μου, αλλά δεν τρώγεται με τίποτα......», δεν πρόλαβε να τελειώσει την φράση του, όταν τον διέκοψε ο Ηλίας.

«Μην της πεις! Γιατί πρέπει να το ξέρει η Λία; Αυτές είναι κουβέντες, μεταξύ αντρών! Αν της πεις και αυτό, εγώ θα φύγω και δεν θα ξανά ’ρθω! Στο λέω!!!!», έκανε μερικά βήματα προς την εξώπορτα.

«Κάτσε τώρα να φάμε και φεύγεις μετά. Δεν θα της πω τίποτα.», γύρισε στην γυναίκα του.

«Δεν θέλεις να μάθεις, καλή μου, ε;», τη ρώτησε και της έκλεισε το μάτι.

«Όχι, όχι! Να, εγώ θα πάω στην κουζίνα να ετοιμάσω το φαγητό κι εσείς, συνεχίστε την συζήτηση σαν να μην είμαι, καν εδώ. Όταν θα είναι έτοιμα, θα σας φωνάξω. Καλά;», έκλεισε με την σειρά της το μάτι στον άντρα της, να του δείξει ότι κατάλαβε και χάθηκε στα ενδότερα του σπιτιού.

Ο Ηλίας ήξερε ότι, ο Γεράσιμος, δεν θα το κράταγε το στόμα του κλειστό. Θα της τα ξέρναγε όλα. Αυτό έκανε πάντα. Η Ιουλία θα μάθαινε, ήθελε, δεν ήθελε. Πως τον κατάφερνε, ήταν απορίας άξιο.

«Σε έχει στο βρακί της!!! Να που σε έχει!!!», του είπε με κακία.

Ο Γεράσιμος του έριξε μια δολοφονική ματιά.

«Δεν ξέρεις, τι λες!!!! Εγώ, αν θες να ξέρεις, είμαι ο άντρας του σπιτιού και εγώ, αποφασίζω, για όλα εδώ μέσα. Κακομοίρη μου, με ζηλεύεις. Δεν αντέχεις που έχω μια γυναίκα που με αγαπά και με φροντίζει, ενώ εσύ είσαι μπακούρι και περιμένεις από την μάνα σου, να σου πλύνει τα ρούχα.... Της τα πηγαίνεις κάθε Δευτέρα, όπως πάντα;», κάγχασε.

«Δεν ζηλεύω! Εσύ ζηλεύεις, που είμαι ελεύθερο πουλί και πετάω όπου μου αρέσει, ότι ώρα μου αρέσει......».

«Ναι.... Κούκος..... Μόνος, χωρίς κανένα...... τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Ακόμη και γριπωμένος, σε μένα και τη Λία φορτώνεσαι, κακομοίρη μου!!!! Δεν μπορείς, χωρίς εμάς. Τι να κάνω που σε αγαπώ και δεν αντέχει η συνείδησή μου, να σε αφήσω στους πέντε δρόμους.....».

«Δεν είμαι μόνος. Έχω όποια γυναίκα θέλω, στο τσεπάκι μου. Τι νομίζεις; Ότι είναι δύσκολο να παντρευτώ; Έτσι να κάνω, δέκα θα έχω.».

«Αφού, έτσι κάνεις και πέφτουν δέκα δέκα..... βγάλ’ τα πέρα, μόνος σου, με την Νικολέτα! Εκεί να σε δω.... Είναι σκληρό καρύδι, σε προειδοποιώ.....».

«Χα! Δεν έχω την ανάγκη σου!!! Μπορώ και μόνος μου!!!».

«Παιδιά! Έτοιμο το τραπέζι. Άντε! Ελάτε να φάμε!!!!», ακούστηκε η φωνή της Ιουλίας, από μέσα.

Σηκώθηκαν από τις πολυθρόνες που κάθονταν και κατευθύνθηκαν προς στην κουζίνα.

Ο Ηλίας και ο Γεράσιμος είχαν μεγαλώσει σαν αδέλφια. Τα σπίτια τους ήταν, το ένα, απέναντι, από το άλλο. Στο ίδιο σχολείο πήγαιναν, τις ίδιες παρέες είχαν. Στις ίδιες αλάνες έπαιζαν. Παρ’ όλα αυτά, ήταν τελείως διαφορετικοί, μεταξύ τους, σαν χαρακτήρες. Ίσως η διαφορετικότητα να ήταν που τους έκανε αχώριστους. Ο Ηλίας ήταν εξωστρεφής, μονίμως με χαμόγελο -έστω κι αν οι βαθμοί του δεν ήταν τόσο καλοί- και κοινωνικός. Σε αντίθεση, ο Γεράσιμος, ήταν πιο μαζεμένος. Οι βαθμοί του, ήταν οι καλύτεροι στην τάξη και δεν έκανε εύκολα φίλους. Ο Ηλίας ήταν, αυτός, που τον τράβαγε παντού. Με την μπάλα, με τα ποδήλατα και αργότερα στις καφετέριες με τα κορίτσια.

Στον στρατό χωρίστηκαν. Ο Ηλίας πήγε στο Μεγάλο Πεύκο, στους καταδρομείς, ο Γεράσιμος στην Αυλώνα, στα τεθωρακισμένα. Όταν τελείωσαν με τις θητείες τους και γύρισαν πίσω, ο Ηλίας έπιασε δουλειά σε μια καφετέρια, ενώ ο Γεράσιμος μπήκε στον δημόσιο τομέα. Βρίσκονταν, όμως, καθημερινά. Ο Γεράσιμος πήγαινε τα βράδια στο μαγαζί που δούλευε ο Ηλίας κι εκεί, γνώρισε την γυναίκα του.

Ο Ηλίας ήταν, που έκανε το «κονέ», για τον φίλο του. Έτσι η παρέα μεγάλωσε, κατά ένα άτομο. Τα χρόνια πέρασαν, αλλά ο Ηλίας, δεν άλλαξε καθόλου. Ζούσε, βέβαια, μόνος του, αλλά μια φορά την εβδομάδα, έστελνε την μπουγάδα στη μάνα του και δυο φορές, εκείνη, πήγαινε και συγύριζε το σπίτι και του μαγείρευε.

Η διένεξη για την Νικολέτα ξεκίνησε, όταν η συγκεκριμένη γυναίκα, άρχισε να πηγαίνει στο μαγαζί, -που στο μεταξύ ο Ηλίας είχε αγοράσει-, για καφέ. Όταν η Harley πάρκαρε μπροστά και κατέβηκε από πάνω της εκείνη, είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό. Η τύπισσα ήταν φοβερή, για τα δικά του δεδομένα. Δερμάτινο στενό παντελόνι, δερμάτινο μπουφάν, μπότες, κράνος και κάτω από το κράνος μακριά σγουρά, μαύρα, μαλλιά. Το χειρότερό του, δε, ήταν, που ο Γεράσιμος, έπιασε κουβέντα μαζί της. Η υπερηφάνειά του δεν τον άφηνε να δείξει ότι, ενδιαφέρεται για την γυναίκα. Έτσι, την πρώτη φορά, δεν είπε τίποτα. Όταν, όμως, εκείνη συνέχισε να έρχεται, εκείνος βρισκόταν σε αναμμένα κάρβουνα. Πως να μιλήσει στον Γεράσιμο, χωρίς να καρφωθεί; Βέβαια, ο φίλος τους ήξερε, τι τρέλα είχε, με αυτού του είδους τις μηχανές, αλλά δεν ήθελε να διακινδυνεύσει και να καταλάβει ότι, το ενδιαφέρον του ήταν μόνο, για την αναβάτρια της μηχανής.

Απόψε.

2011-10-15T00:31:00.001+03:00

Η ώρα πέρασε. Να κάνω ένα τσιγάρο ακόμη, να πιω τις τελευταίες γουλιές του καφέ μου και να την κάνω, σιγά σιγά.

Αστραπή ήταν αυτή; Μπα, θα μου φάνηκε, αλλά να... Ξανά πάλι. Φωτίστηκε για λίγο το σύμπαν. Ακούστηκε και η βροντή της καθαρά. Στο βουνό έπεσε ή στον κάμπο; Δεν μπορώ να δω από εδώ που κάθομαι.

Πότε πρόλαβε να μαζέψει τόσα σύννεφα από το μεσημέρι; Άρχισε να βρέχει. Σιγά στην αρχή, αλλά το γύρισε σε μπόρα. Μπορώ να ακούσω τις στάλες να πέφτουν στον δρόμο. Από πίσω ακούγεται πιο δυνατά. Το ελενίτ φταίει. Πέφτουν με δύναμη εκεί πάνω, κάνοντας πολύ σαματά.

Το ράδιο παίζει παλιά αγαπημένα τραγούδια και ο καφές μου πάγωσε. Κάθε γουλιά μου φέρνει αηδία, αλλά δεν θέλω να τον πετάξω. Όπως δεν πετάς παλιά αγαπημένα μεν, άχρηστα δε, πράγματα, γιατί αν το κάνεις, νιώθεις ότι πετάς το παρελθόν σου. Είναι οι κρίκοι που σε δένουν με αυτό.

Αστράφτει πιο πολύ τώρα. Τις βροντές δεν τις ακούω μόνο, αλλά νιώθω την δόνησή τους να διαπερνά την καρέκλα και το σώμα μου. Πόσο κοντά να πέφτουν; Να βγω και να δω; Θα γίνω μούσκεμα και δεν έχω άλλα ρούχα, μαζί μου για να αλλάξω.
Θα μείνω στην ασφάλεια που μου δίνει ο χώρος μου. Μου αρέσει να νιώθω ασφαλής. Δεν θέλω να αμφιταλαντεύομαι. Αυτή η αίσθηση της βάρκας που γέρνει, δεν είναι το στοιχείο μου. Μερικές από τις φορές που βρέθηκα σε αυτή την κατάσταση, βούλιαξα μαζί με την βάρκα. Μετά, έπρεπε να κάνω μεγάλο αγώνα για να ανέβω στην επιφάνεια. Έχω δε, να σου πω ότι, δεν είναι καθόλου ευχάριστο, αυτό. Κάθε φορά έπρεπε να επιστρατεύσω τις δυνάμεις μου στο έπακρο, για να τα καταφέρω.
Βέβαια, δεν ήταν πάντα έτσι. Υπήρξαν φορές που ήμουν τυχερός. Προλάβαινα την νηνεμία, την γαλήνη και συνέχιζα το ταξίδι, χωρίς ευτράπελα. Θα προτιμούσα, παρόλα αυτά, το ταξίδι της ζωής, να ήταν στην στεριά. Ούτε εκεί είναι πολύ σίγουρα, αλλά δεν έχεις από κάτω σου, έναν ολόκληρο, ρευστό κόσμο, ούτε κύματα που να απειλούν, να σε καταπιούν.
Τι ζωή θα ήταν τότε; Δεν ξέρω. Δεν την δοκίμασα, οπότε δεν έχω την κατάλληλη απάντηση, να σου δώσω. Θα ήθελα να δοκιμάσω, όμως. Ίσως, το να είσαι μόνιμα ήρεμος, χαλαρός, χωρίς πολλά προβλήματα, να μην είναι το ιδανικό. Τι να σου πω; Μας αρέσει να βασανιζόμαστε. Λέμε χαριτολογώντας ότι είναι το αλατοπίπερο της ζωής. Η νοστιμιά της.....
Ξέρω, ξέρω.... Δεν θα έχω κάτι να πω, στα εγγόνια μου, όταν γεράσω. Δεν θα είμαι σοφός. Χωρίς εμπειρίες, δεν θα μπορώ να τους δείξω τον σωστό δρόμο..... Αναρωτιέμαι, τελικά, θα ζήσω τόσο ώστε να προλάβω, να γεράσω και να αποκτήσω εγγόνια;
Δεν είμαι απαισιόδοξος, ούτε κυνικός. Ρεαλιστής είμαι. Η επόμενη μέρα θα είναι ηλιόλουστη. Αν όχι η επόμενη, η μεθεπόμενη και πάει λέγοντας. Δεν μπορεί πάντα να βρέχει. Ο ήλιος είναι εκεί, άσχετα που, δεν μπορώ να τον δω. Όσο η γη γυρίζει, γύρω του, θα κάνει την εμφάνισή του πάλι.
Έξω, εξακολουθεί να γίνεται χαλασμός. Χτυπά το κινητό μου. Ποιος να είναι άραγε μια τέτοια νύχτα;
Ο κολλητός μου. Ήθελε να μάθει τι κάνω. Έχει βγει με το κορίτσι του και θέλει να πάω κι εγώ. Το σκέφτομαι. Να πάω; Μήπως τους χαλάσω το τετ α τετ; Αλλά πάλι, αν ήθελαν να ήταν μόνοι, δεν θα μ’ έπαιρναν τηλέφωνο. Παρέα θέλουν. Νομίζω ότι κι εγώ χρειάζομαι παρέα απόψε.
Βγαίνω στο δρόμο για να πάω στο αυτοκίνητο. Μια τεθλασμένη γραμμή φωτός εμφανίζεται από πάνω μου. Ο ήχος της βροντής εκκωφαντικός. Που στο καλό πάω, με τέτοιο καιρό; Μέχρι να φτάσω στο απέναντι πεζοδρόμιο έγινα μούσκεμα. Δεν πειράζει. Θα στεγνώσω με το καλοριφέρ. Δεν κάνει κρύο, άλλωστε.
Παίρνω τον συνηθισμένο δρόμο. Τον επαρχιακό. Το φως των προβολέων μου πέφτει πάνω στα τσαλιά, που βρίσκονται κατά μήκος. Ξέρω ότι εκεί μέσα κρύβονται ζώα. Βλέπω τα μάτια τους που αντανακλούν στο φως και κόβω ταχύτητα. Πολλές φορές, βρέθηκαν μπροστά μου απρόοπτα και προσέχω πολύ. Δεν θέλω να είμαι, εγώ, αυτός που θα κόψει το νήμα της ζωής τους. Γιατί στα λέω όλα αυτά;
Τέλος πάντων.
Κάνοντας χρόνια αυτή τη διαδρομή, είδα πολλά ζώα πατημένα, από διερχόμενα αυτοκίνητα. Γάτες, σκύλους, σκαντζόχοιρους..... Πολλούς μικρούς σκαντζόχοιρους. Αλεπούδες μικρές.... Κρίμα....
Τώρα περνάω τη γέφυρα. Εδώ έχει πάντα ομίχλη όταν βρέχει, επειδή από κάτω περνάει το ποτάμι. Πιο πέρα τα καβάκια, ορθώνονται στις άκρες της ασφάλτου και οι αστραπές που πέφτουν με γεμίζουν φόβο. Αν πέσει κεραυνός σε κάποιο από αυτά την ώρα που περνάω;
Κλείνω το ράδιο. Κάποιος μου είπε, να μην το έχω ανοιχτό σε τέτοια κακοκαιρία. Σε λίγο, βγαίνω στον κεντρικό. Ρε συ, πως δεν το σκέφτηκα τόση ώρα; Θα πάρω την Γεύση τηλέφωνο, να ετοιμαστεί, για να πάω να την πάρω. Γιατί να είμαι μόνος μου; Θα πάρω κι εγώ το κορίτσι μου μαζί. Τι στο καλό; Δεν θέλει πολύ φιλοσοφία.
Θα είναι έτοιμη, μέχρι να φτάσω σπίτι της.
Της κάνω αναπάντητη για να κατέβει.
Κατέβηκε. Καθώς στέκεται μπροστά στην είσοδο και το φως της πολυκατοικίας χτυπά την πλάτη της, τα χαρακτηριστικά στο πρόσωπό της, δεν φαίνονται καθαρά. Μπαίνει στη θέση του συνοδηγού και μου χαμογελάει. Τώρα βλέπω το όμορφο μουτράκι της. Της χαμογελώ κι εγώ και τη φιλάω. Πόσο μου έλειψε, όλες αυτές τις ώρες, που ήμουν στη δουλειά.
Φτάσαμε στο ταβερνάκι. Καθίσαμε στο τραπέζι με τα παιδιά και παραγγείλαμε να φάμε. Κάθε φορά που βρισκόμαστε, περνάμε πολύ όμορφα. Γελάμε, μιλάμε, τρώμε, ξαναγελάμε....
Τελικά, όταν περιστοιχίζεσαι από ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν, πρέπει να νιώθεις ευτυχισμένος.
Τι λες για μένα, λοιπόν; Είμαι; Νομίζω πως, είμαι....

Tell me about yourself Award.... Ok, I'll tell everything!!!!

2011-10-12T23:43:00.009+03:00

Ο φίλος μου ο Αμερικλάνος και το γειτονάκι μου και φιλαράκι μου, ο Leviathan, μου έδωσαν βραβείο!!!! Τους ευχαριστώ πάρα πολύ για την χειρονομία και θα παίξω το παιχνιδάκι που πάει μαζί, αν και εφτά από ’δώ εφτά, από ’κει.... δεν έμεινε και τίποτα, πια, κρυφό. Όλα, φόρα παρτίδα, τα έβγαλα....
α) Είμαι δύσκολος άνθρωπος. Δεν εξηγείται, γιατί, απλά είμαι.
β) Είμαι οξύθυμη. Παίρνω φωτιά με το παραμικρό.... Μάλλον ο θυροειδής μου φταίει. (Δικαιολογίες, το ξέρω, αλλά μου αρέσει να έχω άλλοθι.).
γ) Μου αρέσει να γράφω, να διαβάζω, να μαγειρεύω, να ταξιδεύω. Δεν συνδυάζονται όλα μαζί, αλλά πάντα προσπαθώ να χώσω το ένα μέσα στο άλλο.
δ) Δεν έχω υπομονή. Τα θέλω όλα... χθες. Αυτό είναι που με δυσκολεύει περισσότερο από τα υπόλοιπα.....
ε) Λυπάμαι εύκολα, αλλά αν δω ότι, κάποιος, χρησιμοποιεί την κατάντια του, για να εκμεταλλευτεί την κατάσταση..... την έκατσε.
στ) Από όσους ανθρώπους έχασα στην ζωή μου, ο χαμός του πατέρα μου με πονάει ακόμη τόοοοοσο πολύυυυυ....... Αν και πιστεύω ότι πάντα έτσι θα είναι.....
ζ) Δεν γελάω συχνά. Θα το ’θελα...... πραγματικά, αλλά επηρεάζομαι εύκολα, από ότι γίνεται γύρω μου και συνήθως είμαι με τα μούτρα κάτω. Δεν είμαι μουντρούχα... Αμέσως, να με βάλετε στο μάτι...... Συγγνώμη δηλαδή, εσείς θα γελάσετε όταν έρθει το χαρτί της εφορίας, η ΔΕΗ, το τηλέφωνο, το πετρέλαιο..... και η έκτακτη εισφορά;;;;;;;; Μην τρελαθούμε τελείως.......
Τώρα αν ζητήσετε, σε άλλο παιχνίδι, να σας πω κάτι για μένα, δεν ξέρω αν έμεινε και τίποτα. Με ξεβρακώσατε πάλι......
Κι επειδή, αυτή τη φορά, θα ακολουθήσω κατά γράμμα τις επιταγές του παιχνιδιού..... Ορίστε ποιους προτείνω να παίξουν:
1.    Αρμενάκι
2. Milch
3. LIVE THE LIFE
4. Logos_en_drasei
5. METAL ON METAL
6. Possessines Of Nicotine (Aougaros)
7. ΑΓΝΩΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
8. O SKROYTZAKOS O JKOK
9.   Πένα και Χαρτί
10. ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ
11. Τι θα φάμε σήμερα;
12. Τσάμπα καίει η λάμπα
13. ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ
14. the elf at bay
15. A - KAKIES

Τελικά ήταν πολύ δύσκολο να διαλέξω..... Δεν θα το ξανακάνω, σας το λέω....

Χαμένη ψυχή. γ’

2011-10-10T23:36:00.001+03:00

Καθώς η ώρα πέρασε, το φεγγάρι διέγραψε ένα ακόμη τόξο στον ουράνιο θόλο και το κρύο έγινε, πιο τσουχτερό. Το φως στο δωμάτιο εξαφανίστηκε, κάνοντας τα σκουπίδια να φαίνονται σαν σκοτεινοί όγκοι, που παραμονεύουν να βγάλουν από τα σωθικά τους, όντα, που ο ανθρώπινος νους, δεν μπορεί να συλλάβει. Φαντάσματα από το παρελθόν, που ίσως να έζησαν κάποτε σε αυτό το σπίτι, μέσα στην θαλπωρή, την λιακάδα, την αγάπη, την ευτυχία ή το αντίθετο.

Η Πέρσα, άρχισε πάλι να κρυώνει. Τα δόντια της χτύπαγαν μεταξύ τους και μάζεψε τα πόδια της πιο κοντά στο σώμα της, μήπως μπορέσει να ζεσταθεί καθόλου.

«Ας είχα μια γουλιά. Μόνο μια, να με ζεστάνει, απόψε. Δυο μέρες τώρα, δεν μπόρεσα να μαζέψω λίγα παραπάνω για να εξασφαλίσω, έστω ένα πενηνταράκι. Έπρεπε να φάω.... Όταν έχω το ένα.... δεν έχω το άλλο...», εξομολογήθηκε στην γάτα.

Εκείνη δεν έδωσε σημασία. Επικεντρώθηκε στον σωρό από τα χαρτιά, που ήταν μαζεμένα δίπλα στον καναπέ. Σήκωσε το κεφάλι της, αλλά το κατέβασε ξανά.

«Μα ούτε ένα ποντίκι; Τι σόι ερείπιο είναι αυτό, χωρίς φαγητό;;;;», σκέφτηκε.

Τις προηγούμενες δύο μέρες, η Πέρσα, τριγύριζε στον ηλεκτρικό. Έμπαινε κρυφά από τους σεκιουριτάδες στα βαγόνια, παρακαλώντας τον κόσμο να της δώσει, έστω, ένα πεντάλεπτο. Ευτυχώς, είχε προλάβει να μαζέψει μερικά ψιλά, όταν στα Άνω Πατήσια, την έπιασε ένας πιτσιρικάς, της ασφαλείας του ηλεκτρικού και την πέταξε έξω από τον σταθμό. Η πρώτη της σκέψη, ήταν να πάρει κάτι να πιει, αλλά το στομάχι της διπλώθηκε από την πείνα και αποφάσισε να πάρει κάτι να φάει.

«Σήμερα ήθελα να πιω. Έπρεπε να πιω..... Σαν σήμερα.... Αχ!!! Δεν θέλω να θυμάμαι..... Δεν αντέχω να θυμάμαι......», άρχισαν τα μάτια της, ξανά, να δακρύζουν. Ένιωσε μια σουβλιά στη δεξιά μεριά, κάτω από τα πλευρά της, αλλά ο πόνος στην καρδιά, από την στεναγχώρια, ήταν μεγαλύτερος. Πριν τέσσερα χρόνια, μια μέρα σαν κι αυτή, ήταν που πήγαν, μαζί με τον Άγγελο, στο νοσοκομείο, στα έκτακτα.

Ένα βήχα είχε. Τον ταλαιπωρούσε το τελευταίο διάστημα και είχε πάει στον γιατρό, ο οποίος του είπε, ότι, δεν ήταν κάτι σοβαρό. Βρογχοπνευμονία, που θα περάσει με φάρμακα...... Αλλά δεν πέρασε. Όταν επιδεινώθηκε ο βήχας, φτάνοντας να κάνει εμετούς, τηλεφώνησε στη μητέρα του να πάει να τον βοηθήσει.

Όταν μπήκε στο σπίτι και τον είδε, η καρδιά της σφίχτηκε. Δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος από την εξάντληση. Το χρώμα είχε χαθεί από τα μάγουλά του και είχε αδυνατίσει. Σήκωσε το ακουστικό του τηλεφώνου με χέρια που έτρεμαν, να καλέσει ασθενοφόρο, αλλά τα μάτια της, που ήταν γεμάτα δάκρυα, δεν ξεχώριζαν τους αριθμούς. Στην τρίτη προσπάθεια κατάφερε να μιλήσει με κάποιον. Τον ικέτευσε να στείλει, ένα, όσο πιο γρήγορα γινόταν και μέχρι να έρθει, ο χρόνος της φάνηκε αιώνας.

Όταν έφτασαν στο νοσοκομείο, μπήκαν κατευθείαν στον εξεταστικό χώρο. Ο γιατρός τον αφουγκράστηκε. Έδειχνε αμήχανος, σαν να μην ήξερε, τι ακριβώς έπρεπε να τους πει. Για να σιγουρευτεί, τους έστειλε για ακτινογραφία θώρακος. Όταν γύρισαν στο εξεταστήριο, ο γιατρός είχε ήδη την πλάκα αναρτημένη στον φωτεινό πίνακα. Πριν προλάβει να τους βγάλει έξω, ένας άλλος γιατρός μπήκε μέσα και το μάτι του έπεσε κατευθείαν πάνω της.

«Τι είναι ΑΥΤΟ;;;;;; Πως θα το ανακοινώσεις στον άνθρωπο που το έχει;;;;», είπε χωρίς να γνωρίζει ότι, ήδη αυτός ο άνθρωπος, βρίσκονταν εκεί.

Η Πέρσα ένιωσε το αίμα να στραγγίζει από το πρόσωπό της. Κοίταξε κι εκείνη. Αυτό που είδε ή μάλλον, δεν είδε, την τρόμαξε. Από τους δύο πνεύμονες που έπρεπε να είναι εκεί, ο ένας ήταν ολόκληρος, ενώ από τον άλλον, φαίνονταν μόνο ένα μικρό του κομμάτι, στην πάνω πλευρά. Η υπόλοιπη πλάκα ήταν άδεια.

«Μην ανησυχείς, μαμά. Όλα θα πάνε καλά.», της είπε ο Άγγελος με ένα χαμόγελο στα χείλη.

«Δεν είναι τίποτα! Θα το δεις! Θα μου περάσει!», συνέχισε σαν να μην συνέβαινε κάτι, με το χαμόγελο να μην σβήνει από το πρόσωπό του.

Φυσικά, όλα πήγαν από το κακό, στο χειρότερο. Ο καρκίνος ήταν προχωρημένος, σε επικίνδυνο στάδιο. Δεν υπήρχε γυρισμός. Μετρούσε μέρες. Είχε απλωθεί, στο κεφάλι, στα κόκαλα, στο αίμα.... παντού. Είκοσι έξι μέρες και νύχτες. Είχε κάνει το νοσοκομείο, σπίτι της. Εκεί έτρωγε, εκεί κοιμόταν, εκεί.... ως την τελευταία του πνοή. Ως τη στιγμή που βγήκε από το νοσοκομείο, μόνη της, βράδυ, μετά τα μεσάνυχτα και οι Ερινύες την τύλιξαν στα πέπλα τους, σφίγγοντας τον κλοιό γύρω από τον λαιμό της. Από τότε και μετά, δεν ήταν, σχεδόν ποτέ, ξενέρωτη.

Έπνιγε τον πόνο της μέσα στο ποτό. Έτσι νόμιζε, γιατί, όσο έπινε, τόσο πιο δυνατός γινόταν. Μέσα στη θολούρα που της προκαλούσε, ζούσε ξανά και ξανά αυτές τις εφιαλτικές μέρες. Το πλάσμα να κρέμεται στον στύλο περνώντας στις φλέβες του, γιατί τα αιμοπετάλια έπεφταν συνέχεια. Τις ακτινογραφίες για να δουν πόσο γρήγορα προχωρά ο όγκος. Τις αξονικές, για το που έκανε μετάσταση...... Ατέλειωτες ώρες αγωνίας, που δεν έλεγαν να τελειώσουν ποτέ..... Ακόμη και μετά τέσσερα χρόνια...... Σαν να ήταν μόλις χθες.

Ο άντρας της, την εγκατέλειψε. Δεν την ένοιαζε. Είχε χάσει το πολυτιμότερο αγαθό που της είχε δώσει ο Θεός. Δεν είχε νόημα πια να προσπαθήσει για κανέναν. Τιμωρήθηκε για τον όρκο που έδωσε και δεν κράτησε.

Έκλεισε τα μάτια της. Η μορφή του Άγγελου, έκανε την εμφάνισή της, μπροστά της, όπως ήταν τη μέρα που της ανακοίνωσε την πρόσληψή του. Ένα παλληκάρι, ψηλό, μελαχρινό, με τα μαλλιά του μακριά, με μπούκλες, που έκρυβαν το μέτωπό του κι ένα χαμόγελο στα γεμάτα χείλη του, που έφτανε μέχρι τα ζεστά καστανά του μάτια.

«Σου είπα μαμά.... Όλα θα πάνε καλά! Δεν στο είπα; Έλα! Φτάνει πια! Μην τυραννιέσαι άλλο! Πάμε!», της είπε κι έτεινε το χέρι του.

Άπλωσε το χέρι της για να πιάσει το δικό του. Το έκλεισε σφιχτά στην παλάμη της, νιώθοντας την ζεστασιά του να περνά μέσα της. Του χαμογέλασε ευτυχισμένη.....

Η γάτα ένιωσε το χέρι της Πέρσας να σηκώνεται στον αέρα και είδε το κεφάλι της, να ανασηκώνεται ελαφρά. Ένα χαμόγελο ήταν χαραγμένο στα ξερά της χείλη. Την αμέσως επόμενη στιγμή, το χέρι έπεσε με δύναμη πάνω της. Από την τρομάρα της, πετάχτηκε από τον καναπέ και βγήκε από το σπίτι.

«Ούτε φαγητό, ούτε ζεστή αγκαλιά...... Τι νύχτα κι αυτή!!!», μονολόγησε, περπατώντας με σηκωμένη την ουρά, χαιρετώντας την καινούρια μέρα που ανέτειλε.

ΤΕΛΟΣ

Χαμένη ψυχή. β’

2011-10-03T23:52:00.000+03:00

Ο αέρας σφύριξε ανάμεσα από τις χαραμάδες των σπασμένων παραθυρόφυλλων και η Πέρσα έσφιξε τη γάτα, πιο δυνατά στην αγκαλιά της. Η γάτα αναδεύτηκε ενοχλημένη και η Πέρσα, χαλάρωσε το σφίξιμο και την χάιδεψε τρυφερά.

«Μη φύγεις κι εσύ.... Σε παρακαλώ.... Πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά, που κάποιος ήρθε στην αγκαλιά μου.... μόνος του, χωρίς να το ζητήσω... Ο Άγγελος... Όσο ήταν μικρός, έτρεχε με τα μικρά του ποδαράκια πέρα δώθε μέσα στο σπίτι και κατέληγε στην αγκαλιά μου γελώντας.», στη θύμησή του, ένα αχνό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα στεγνά, σκασμένα χείλη της. Μια πληγή άνοιξε και το αίμα ζεστό κύλησε στο παγωμένο της μάγουλο. Το σκούπισε με την ανάστροφη του χεριού της και συνέχισε.

«Πάντα του ήταν ανεξάρτητο παιδί. Όλα μόνος του ήθελε να τα κάνει. Μόνος του να φάει κι ας ήταν μόλις ενός έτους, μόνος του να φοράει τα παπουτσάκια του. Πολύ νωρίς έφυγε από την αγκαλιά μου, για να χτίσει τη δική του φωλιά.....», έκλεισε τα μάτια και αναστέναξε. Ένιωθε πως ήταν μόλις εχθές που ήρθε στο σπίτι γεμάτος χαρά, να της ανακοινώσει τα ευχάριστα νέα. Το βιογραφικό που είχε στείλει στην πολυεθνική, έγινε δεκτό και θα έπιανε δουλειά σε ένα μήνα. Δικό του γραφείο, δική του θέση στο πάρκιν.... Έπρεπε να βρει διαμέρισμα πιο κοντά, γιατί η εταιρεία ήταν στην άλλη άκρη της πόλης. Δεν θα σηκωνόταν από τα επτά ξημερώματα, να τρώει όλη την κίνηση στον δρόμο, μέχρι να φτάσει εκεί.

Ξεκίνησαν μαζί ένα μαραθώνιο, μέχρι να βρουν το κατάλληλο. Ο πατέρας του, όπως πάντα, απών. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν, όταν γύριζε από την δουλειά να είναι εκείνη στο σπίτι, με το φαγητό έτοιμο στο τραπέζι για να φάει, να ξαπλώσει λίγο και μετά να πεταχτεί, δήθεν στο γραφείο ξανά, για να τελειώσει τις εκκρεμότητες...... Να πηδήξει την γραμματέα του. Το κτήνος.

Πάντα του ήταν αδιάφορος και ψυχρός. Τον γιο του τον αγαπούσε, βέβαια, με ένα δικό του ιδιαίτερο τρόπο, αλλά το θεωρούσε αδυναμία να το δείξει. Την Πέρσα, αντίθετα, δεν την είχε αγαπήσει ποτέ πραγματικά και η ίδια το ήξερε. Όταν είχε μείνει έγκυος και του το ανακοίνωσε, την παράτησε και γύρισε στο χωριό του. Μόνη της πήρε την απόφαση να πάει να τον βρει. Με την κοιλιά στο στόμα και την περηφάνια της κουρελιασμένη, πήγε στο πατρικό του. Οι γονείς του την δέχτηκαν σαν να ήταν δικό τους παιδί και με την απειλή της αποκλήρωσης, αναγκάστηκε να την παντρευτεί. Κι αυτός για να την εκδικηθεί, δεν την άφησε ποτέ να δουλέψει, να έχει δικό της πορτοφόλι, δική της ανεξαρτησία. Της έδινε τσίμα τσίμα τα χρήματα καθημερινά, για το ψωμί και τα ψώνια για το φαγητό.

Το πότε άρχισε να πίνει, ήταν θολό μέσα στο μυαλό της. Είχε ξεκινήσει να πίνει ένα ποτηράκι, το βράδυ, για να χαλαρώνει. Όλη μέρα κλεισμένη μέσα στους τέσσερις τοίχους, να πλένει, να σιδερώνει, να σκουπίζει, να σφουγγαρίζει, να μαγειρεύει. Να μαγειρεύει σε μια ανήλιαγη κουζίνα δύο επί δύο, μ’ ένα μικρό παράθυρο που έβλεπε στον φωταγωγό. Έξω από το παράθυρο φαίνονταν οι καπνισμένες πολυκατοικίες, από το καυσαέριο, σαν γίγαντες, όρθιοι φρουροί, να μην αφήνουν το φως να περάσει ανάμεσά τους, παρά μόνο ένα μικρό κομμάτι ουρανού να φαίνεται κι αυτό με δυσκολία, γιατί μπροστά στο παράθυρο ήταν ο νεροχύτης.

Χρόνια ολόκληρα νοικιάζανε, την άθλια τρύπα που θεωρούσαν σπίτι τους, γιατί ο άντρας της τα έτρωγε με τις εκάστοτε γραμματείς και ποτέ δεν περίσσευαν, για να αγοράσουν το δικό τους σπίτι. Είχε συμβιβαστεί με την ιδέα, όμως. Μόνη της είχε πάρει την απόφαση, από την αρχή, τότε που πήγε στο πατρικό του. Ένας άντρας της έπεφτε.... ας ήταν αυτός. Έτσι, το ένα ποτηράκι έγιναν δύο, τα δύο τρία και τα τρία, μπουκάλι.

Δεν ήταν δύσκολο να το κρύβει. Εξάλλου, τα περισσότερα βράδια εκείνος έλειπε. Όταν έφυγε το παιδί και μετά, το πρόβλημα έγινε μεγαλύτερο, αλλά δεν το έβλεπε. «Δεν το κατάλαβα ότι άρχισα να έχω εξάρτηση, αλήθεια στο λέω.», εξομολογήθηκε στη γάτα.

«Έβγαινα από το τέλμα της ζωής μου. Νόμιζα ότι ήμουν ευτυχισμένη έτσι. Το πρωί σηκωνόμουν με φοβερό πονοκέφαλο, αλλά μόλις έβαζα την πρώτη γουλιά στο στόμα μου, ένιωθα καλύτερα. Ένιωθα πάλι ζωντανή. Ένιωθα.... άνθρωπος. Με πιστεύεις;», ρώτησε σαν να περίμενε απάντηση.

Περίμενε να φύγει εκείνος, όταν θυμόταν να κοιμηθεί στο σπίτι, για δουλειά κι έτρεχε στο ντουλάπι της κουζίνας να πιεί τις πρώτες γουλιές της ημέρας.

«Πως έβρισκα τα λεφτά για να αγοράσω ποτό; Αυτό ήταν ένα θέμα, αλλά κάθε φορά σκαρφιζόμουν διαφορετικούς τρόπους. Του έλεγα να μου αφήσει περισσότερα για φαγητό, γιατί το κρέας είχε ακριβύνει ή το ψωμί ή τα λαχανικά, άλλωστε δεν ασχολιόταν με την κουζίνα για να ξέρει ή έψαχνα τις τσέπες του για ξεχασμένα ψιλά, την ώρα που κοιμόταν. Πάντα φρόντιζα να εξασφαλίζω το μπουκάλι, έστω κι αν χρειαζόταν να κόψω κάτι από τα ψώνια.....», απάντησε στην ίδια της την ερώτηση.

Μέχρι το βράδυ που γύρισε, χωρίς να τον περιμένει και τη βρήκε αναίσθητη, στο πάτωμα της κουζίνας, κάτω από το αγαπημένο της ραδιοφωνάκι, που εκείνη την ώρα έπαιζε ρεμπέτικα. Στην αρχή πανικοβλήθηκε, αλλά καθώς την πλησίασε, κατάλαβε ότι ήταν μεθυσμένη. Την φόρτωσε στο αυτοκίνητο και την πήγε στο νοσοκομείο που εφημέρευε. Όταν ο γιατρός βγήκε, από το δωμάτιο που την είχαν βάλει, του ανακοίνωσε ότι το αλκοόλ, ήταν σε πολύ υψηλά επίπεδα, γι’ αυτό της έκαναν ένεση καφεΐνης. Για προληπτικούς λόγους, της έγινε υπέρηχος στο συκώτι και το αποτέλεσμα ήταν, ότι είχε σκιά. Έπρεπε, επειγόντως, να κόψει το ποτό και να αρχίσει θεραπεία με βιταμίνες, γιατί πήγαινε για κύρωση του ήπατος.

Το τι έγινε μετά που βγήκε από το νοσοκομείο, δεν ήθελε να το θυμάται. Ήταν η πρώτη φορά, που άπλωσε χέρι πάνω της. Ήταν η πρώτη φορά, που έβγαλε ότι είχε μέσα του, με λύσσα και πόνο. Ήταν η πρώτη φορά, που της αποκάλυψε, πως ένιωθε εκείνος, όλα αυτά τα χρόνια. Πόσο παγιδευμένος, πόσο δυστυχισμένος, πόσο μόνος του. Μπορεί να την παντρεύτηκε χωρίς να την θέλει τότε, αλλά με τα χρόνια η αδιαφορία της, η ανοχή της σε όλα όσα έκανε, η πειθήνια συμπεριφορά της, τον είχαν σπρώξει να την μισήσει, αντί να την αγαπήσει. Και την μίσησε πιο πολύ, αφού γέννησε τον Άγγελο. Ότι αποθέματα αγάπης είχε, τα έδωσε στο γιο της. Έφτασε να ζηλεύει τον ίδιο του τον γιο, για λίγο, ευτυχώς. Γιατί το παιδί, δεν έφταιγε σε τίποτα, αν εκείνη και ο ίδιος αποφάσισαν, ερήμην τους, να ζουν συμβατικά. Και τώρα αυτό. Όχι! Του ήταν αδύνατο να το καταπιεί. Του ήταν αδύνατο να επωμιστεί το βάρος, για την κατάντια της. Ή θα έκοβε το ποτό ή θα την παράταγε και θα έφευγε. Δεν είχε νόημα. Το παιδί, ήταν ένας ενήλικας πια. Μπορούσε να το χειριστεί. Δεν θα πληγωνόταν πολύ.

Έκλαψε, γονάτισε, παρακάλεσε, ορκίστηκε στην ζωή του παιδιού τους, ότι θα έκανε τα πάντα, να το κόψει. Ότι θα δεν άφηνε το ποτό να την κυβερνά. Ήθελε τη ζωή της πίσω. Ήθελε μια ευκαιρία. Μόνο μια...... Μακάρι, να μην ορκιζόταν. Μακάρι εκείνη την ώρα, να κατέβαινε το Χέρι Του Θεού και να της έκοβε την γλώσσα, αντί να κόψει το νήμα, από τη ζωή του γιού της.

Χαμένη ψυχή. α’

2011-09-29T20:58:00.001+03:00

Το χλωμό φως του φεγγαριού, ίσα που φώτιζε τον λασπωμένο δρόμο. Λακκούβες γεμάτες νερό και σκουπίδια. Χαλασμένα πεζοδρόμια, με ατροφικά δεντράκια, να προσπαθούν να πιουν από τη λάσπη, να ξεδιψάσουν. Τα σπίτια βρώμικα, μισογκρεμισμένα, με πόρτες, άλλες κλειστές, άλλες ανοιχτές, να χάσκουν σαν γερόντια, που πασχίζουν να πάρουν τις τελευταίες τους ανάσες, πριν τον θάνατο.

Η ώρα περασμένη κατά πολύ μετά τα μεσάνυχτα. Το κρύο τσουχτερό. Ο αέρας να χτυπά με δύναμη τα ξεχαρβαλωμένα παραθυρόφυλλα και μες τη σκοτεινιά ένα ξεχασμένο κορμί, από Θεούς κι ανθρώπους, να ψάχνει ένα ζεστό μέρος για να κοιμηθεί. Να κουρνιάσει μερικές ώρες, μέχρι να έρθει το πρωί για να συνεχίσει το ταξίδι του, σε ένα κόσμο γεμάτο μοναξιά και απομόνωση.

Η Πέρσα, βρήκε αυτό που έψαχνε. Μια ανοιχτή πόρτα που την οδήγησε σε ένα δωμάτιο, γεμάτο από άχρηστα πράγματα και βρωμιά. Πράγματα που οι «κανονικοί άνθρωποι», δεν χρειάζονταν πια, αλλά τα πέταξαν εκεί, ένας Θεός ξέρει, γιατί. Γυαλιά σκορπισμένα εδώ κι εκεί από σπασμένα μπουκάλια, απ’ τα παράθυρα, χαρτιά, ρούχα σκισμένα, παπούτσια. Και μια μυρωδιά να πλανιέται. Ένα συνονθύλευμα από μούχλα, περιττώματα ποντικιών, ανθρώπων, σκύλων.....
Το ασημένιο φως του φεγγαριού, τρύπωνε κλεφτά από μια σπασμένη γρίλια, πάνω σε έναν άθλιο καναπέ, που το χρώμα του, ούτε οι παλιοί ιδιοκτήτες του δεν θα μπορούσαν πια να ξεχωρίσουν, φαίνονταν γκρι μαύρο. Σπασμένος από την μια πλευρά, χωρίς μαξιλάρια, με κουρελιασμένα τα μπράτσα και την πλάτη από τα αδέσποτα, που κούρνιαζαν σε αυτόν για να ξεκουραστούν. Εκεί, πλησίασε η Πέρσα και άπλωσε το ταλαιπωρημένο της κορμί, να το ξεκουράσει από τις άσκοπες περιπλανήσεις της, μέσα στην αδιαφορία και τη σκαιότητα των ανθρώπων.
Τα ρούχα που φόραγε δεν την προστάτευαν πολύ από το κρύο. Ένα πουλόβερ, χιλιοτρυπημένο. Ένα καλοκαιρινό μπουφάν, βρώμικο, σκισμένο κι αυτό. Ένα παντελόνι, που τρίφτηκε επάνω της, από τον χρόνο. Οι κάλτσες κουρέλια πια και τα παπούτσια με φαγωμένες σόλες, από τα αμέτρητα χιλιόμετρα που έκανε κάθε μέρα σε διάφορες γειτονιές, ζητιανεύοντας ένα κομμάτι ψωμί ή κανένα σεντ, για να συμπληρώσει το ποσό που θα της εξασφάλιζε, ένα μπουκάλι φθηνό κρασί. Μια εξάρτηση που δεν ξεκίνησε τη δεδομένη στιγμή, αλλά από μια άλλη ζωή, δήθεν ευτυχισμένη.
Ένας απρόσμενος επισκέπτης πήδηξε μέσα, από το σπασμένο παράθυρο, κουνώντας την ουρά του. Χαζολόγησε για λίγο, μήπως βρει κανένα ποντίκι, αλλά εκείνα είχαν τρομάξει από τον προηγούμενο εισβολέα και χάθηκαν από το δωμάτιο.
«Δεν έχει τίποτα απόψε εδώ για φαγητό. Τι κρίμα!», μονολόγησε η γάτα.
Η Πέρσα την είχε δει να μπαίνει, αλλά δεν κουνήθηκε από τη θέση της. Εξάλλου, ένα γατί ήταν. Τίποτα σπουδαίο, τίποτα επικίνδυνο. Έκλεισε τα μάτια της, κύρτωσε το κορμί της σε εμβρυική στάση για να μην κρυώνει και προσπάθησε να κοιμηθεί. Η γάτα όμως είχε άλλα σχέδια. Αφού ζύγισε την κατάσταση, έκανε ένα σάλτο και βρέθηκε στην αγκαλιά της.
Η Πέρσα τη δέχτηκε. Άλλωστε θα βοηθούσε ένα ζεστό σώμα κάτω από αυτές τις συνθήκες και κράτησε τη γάτα τρυφερά ανάμεσα στα χέρια και το στήθος της.
«Κρυώνεις κι εσύ, απόψε;», είπε η Πέρσα στη γάτα και τη χάιδεψε. Εκείνη γουργούρισε ευχαριστημένη και έγειρε πιο κοντά της.
«Δεν έχεις άδικο. Αλλά σταθήκαμε τυχερές που βρήκαμε η μια την άλλη.».
«Ξέρεις... Κάποτε... Σε μια άλλη ζωή, δεν μου άρεσαν οι γάτες. Χωρίς λόγο. Δεν χρειάζεται να σκέφτεται κανείς γιατί υπάρχετε στον πλανήτη...... Και να που τώρα είσαι εδώ, μαζί μου, να με ζεσταίνεις και να μου κρατάς συντροφιά......».
Η γάτα γουργούρισε ξανά και κατέβασε τα αυτιά της να δεχθεί ένα ακόμη χάδι, από το κρύο και βρώμικο χέρι της Πέρσας.
«Δεν έμεινε κανείς για μένα πια. Όλοι έκλεισαν τις πόρτες τους και κάνουν ότι δεν με ξέρουν..... Αν και η αλήθεια είναι ότι, δεν με ξέρουν. Δεν προσπάθησαν καν να με γνωρίσουν. Δεν με αγάπησαν ποτέ....... Ενώ εγώ έκανα απεγνωσμένες προσπάθειες να με δουν, να με ακούσουν.... Αλλά δεν βαριέσαι; Έτσι είναι οι άνθρωποι. Όταν έχεις να δώσεις έρχονται να πάρουν, κολακεύοντάς σε. Όταν δεν έχεις να δώσεις.....σου γυρίζουν την πλάτη και σου κλείνουν την πόρτα στα μούτρα.....
Πως έφτασα εδώ; Δεν το κατάλαβα στην αρχή ότι κατρακύλησα. Μετά... ήταν πολύ αργά και δεν υπήρχε γυρισμός. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω όταν δεν μένει τίποτα. Όταν δεν υπάρχει κάποιος να σου απλώσει το χέρι για να σε σηκώσει, να σε συγχωρήσει..... Μόνο ο Θεός συγχωρεί.... αλλά μάλλον εμένα δεν με βλέπει. Είμαι πολύ κάτω.... στον πάτο του βαρελιού, εκεί, που δεν φτάνουν οι ακτίνες του ήλιου. Είναι πολύ σκοτεινά......
Δεν πειράζει. Ίσως πήρα ακριβώς αυτό που άξιζα......».
Η γάτα αναδεύτηκε, σαν να είχε αντίρρηση σε αυτό. «Κανένα πλάσμα του Θεού, όσο βασανισμένο κι αν είναι δεν αξίζει να παραιτηθεί από τον αγώνα για επιβίωση και αγάπη!», ήταν σαν να της έλεγε. «Μην το βάζεις κάτω! Κάτι θα υπάρχει για σένα που δεν το βρήκες ακόμη!».
Η Πέρσα γέλασε ειρωνικά. «Δεν ξέρεις.... Γι’ αυτό.... Τα είχα όλα.... Όλα!!! Και τα πέταξα.... Εγώ φταίω! Δεν καταλαβαίνεις; Εγώ!!!! Μόνο Εγώ!!!!», ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της. Ξαφνιάστηκε κάπως.... Νόμιζε ότι μετά από τόσο καιρό είχαν πια στερέψει......

Ευτυχώς όχι κάτι σοβαρό.

2011-09-27T18:12:00.000+03:00

Ένα θέμα υγείας, σε οικογενειακό πρόσωπο, με κρατάει για λίγες μέρες μακριά από την μπλογκόσφαιρα, αλλά θέλω να σας πω ότι δεν είναι κάτι σοβαρό και ότι είναι από τα προβλήματα που λύνονται. Τώρα είμαστε σε φάση ανάρρωσης και όλα μέχρι στιγμής βαίνουν καλώς.

Ετοιμάζω όμως και μια ιστορία, με ένα θέμα, που δεν έχω πιάσει άλλη φορά..... Αυτό, τώρα, θα δείξει.... δεν ξέρω.

Να είστε όλοι καλά!!!!

Τι να κάνω;

2011-09-23T20:38:00.001+03:00

Αναρωτιέμαι μερικές φορές.
Μπορεί και να κάνω λάθος, ίσως. Συνήθως, όταν άνθρωποι χρειάζονται τη βοήθειά μου ή κάτι από μένα, πολύ ευχαρίστως, να βοηθήσω. Τι γίνετε, όμως, στην περίπτωση που αυτό γίνεται συνέχεια; Εννοώ, ότι , εντάξει κι εγώ χρειάστηκα βοήθεια, πολλές φορές, δεν λέω, αλλά προσέχω. Προσέχω να μην γίνω φόρτωμα στους άλλους. Δεν μου αρέσει και επειδή δεν μου αρέσει να μου το κάνουν, δεν το κάνω.....
Ναι υπάρχει ένα, αλλά, εδώ..... Τι τους κάνει τελικά να πιστεύουν ότι μπορούν να με κάνουν ότι θέλουν;;;;;;
Πείτε μου ένα τρόπο να ξεφύγω, γιατί κουράστηκα και επειδή είμαι πολύ οξύθυμη, αν το κάνω μόνη μου........ Θα πάρει και θα σηκώσει πολύ κόσμο...... Την αγελάδα που δίνει γάλα και μετά δίνει κλοτσιά στον κουβά και το χύνει την ξέρετε;;;;; Αυτή ακριβώς είμαι......

Η σελίδα.

2011-09-21T23:37:00.000+03:00

Ένα τσιγάρο σιγόκαιγε στο τασάκι. Ο καπνός του, μια λωρίδα που άνοιγε σαν πέπλο, κάνοντας δαχτυλίδια, για να χαθεί έξω από το ανοιχτό παράθυρο. Μια λάμπα, έριχνε το χλωμό της φως πάνω σε μια λευκή άδεια σελίδα, που περίμενε καρτερικά να γεμίσει, από λέξεις. Λέξεις, που ποτέ δεν γράφτηκαν.

Ο Αντρέας, έσβησε το τσιγάρο, αφού πρώτα τράβηξε την τελευταία τζούρα, πριν φτάσει η καύτρα στο φίλτρο. Έκλεισε το φως, αφήνοντας το σκοτάδι στο δωμάτιο να τον τυλίξει. Είχε γίνει φίλος πια με τις σκιές. Κουβέντιαζε μαζί τους. Ένιωθε άνετα, απογυμνώνοντας την ψυχή του σε αυτές. Οι σκιές, δεν μπορούσαν να τον προδώσουν. Το φως, ήταν ανελέητο. Τον άφηνε εκτεθειμένο, χωρίς να νοιάζεται για αυτόν.

Προχώρησε προς το παράθυρο κοιτώντας έξω τα φώτα της πόλης, που λαμπύριζαν, σαν μικρές φωτεινές κουκίδες διάσπαρτες στο σκοτάδι. Ο θόρυβος από ένα ξεχασμένο αυτοκίνητο, που κινούνταν στους έρημους δρόμους, έσπασε την σιωπή της νύχτας, όπως το βότσαλο που πέφτει στη λίμνη και διαταράσσει τα ήσυχα νερά της. Για λίγο.

Αρκετό όμως να κάνει κακό. Μια κακοφωνία στην τελειότητα του σύμπαντος που κινείται αέναα, στον χώρο και τον χρόνο. Χρόνος. Πλασματικός. Δημιούργημα του ανθρώπου, για να δικαιολογήσει το πριν, το τώρα, το μετά. Δεν υπήρχε χρόνος για τον Αντρέα. Είχε σταματήσει να γυρνά, όπως το ρολόι σταματά την ώρα του ατυχήματος. Βίαια.

Βίαιος κι ο τρόπος που έφυγε εκείνη. Δεν ήθελε να θυμάται. Το μυαλό, όμως, είχε τη δική του βούληση. Οι θύμησες πετάγονταν από το πουθενά μπροστά του, βάζοντας τον, να ξανά ζήσει τα πάντα από την αρχή.

Βράδυ, μαζί στο αυτοκίνητο. Η ευτυχία, ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Γύριζαν από τον γιατρό. Για τους επόμενους μήνες, η Χλόη, έπρεπε να προσέχει την δίαιτά της. Δεν έπρεπε να κουράζετε..... Μια μικρή καρδούλα χτυπούσε μέσα της, στο δικό της ξεχωριστό ρυθμό. Μια ακόμη ζωή έπαιρνε σχήμα, μορφή. Ένα μικρό πλασματάκι, τόσο δα, που θα άλλαζε για πάντα τον τρόπο που θα έβλεπαν τον κόσμο γύρω τους.

Δεν πρόλαβε να δει τίποτα, εκτός από τα φώτα. Δυνατά φώτα, που τον τύφλωσαν. Στα επόμενα δευτερόλεπτα, χάθηκαν όλα. Ένα μπαμ, που στοίχειωνε ακόμη τον ύπνο του, τον ξύπνιο του.....

Η λευκή σελίδα περίμενε εκεί, πάνω στο παλιό βρώμικο τραπέζι, άσπιλη. Κάθισε στην μοναδική καρέκλα, πάνω από την σελίδα κι έκλαψε, για τελευταία φορά. Τα δάκρυα έπεσαν επάνω της σχηματίζοντας κυματιστούς κύκλους. Άνοιξε το συρτάρι και πήρε το μπουκαλάκι με τα χάπια. Του τα ’χε γράψει ένας γιατρός. Αντικαταθλιπτικά.... για να ξεχνάει, να κοιμάται.... να ζει. Να ζει μια ζωή, χωρίς νόημα. Χωρίς εκείνη.... χωρίς την ψυχή που μεγάλωνε μέσα της.

Ο εισαγγελέας έδωσε την εντολή να ανοιχτεί το διαμέρισμα. Ένας άνθρωπος κείτονταν νεκρός σε μια καρέκλα, πάνω από μια σελίδα διάστικτη από κυματιστούς κύκλους και μια μοναδική λέξη, γραμμένη πάνω της.....«Έρχομαι.»

Το δώρο του!

2011-09-20T21:45:00.001+03:00

Ιωάννινα, Ηγουμενίτσα, Πλαταριά, Σύβοτα!

Μια μονοήμερη εκδρομούλα, για να ξεφύγουμε από τα τετριμμένα.

Εγνατία οδός

Ιωάννινα

Πλαταριά

Σύβοτα

Επιστροφή με ηλιοβασίλεμα

Κάτι λέγαμε για αγαπημένα μέρη..... Άντε να διαλέξεις τώρα! Περάσαμε πολύ όμορφα. Κουραστήκαμε βέβαια, λίγο, αλλά άξιζε τον κόπο!!! Είναι όμορφη η Ελλαδίτσα μας.... Αλλού είναι τα άσχημά της.... Αλλά δεν βαριέστε.....