Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Πιο σημαντικό.... Τέλος....

....Δεν τον άκουσε που μπήκε στο σπίτι. Ήταν τόσο απορροφημένη από τις σκέψεις της, που δεν κατάλαβε ότι βγήκε στην αυλή και στάθηκε πίσω της. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν έκανε γνωστή την παρουσία του. Κοίταξε τη γυναίκα του από πίσω και το μυαλό του γέμισε από εικόνες. 
Εκείνη, στην ίδια αυλή, ένα ηλιόλουστο πρωινό, με τις σαγιονάρες, φορώντας ένα κοντό παντελόνι και μια άσπρη φανέλα, να ποτίζει τα λουλούδια της. Η ίδια πάλι, με τον καφέ ακουμπισμένο δίπλα της στο τραπέζι και το τσιγάρο στο στόμα, απόγευμα, την ώρα που ο ήλιος έδυε, έχοντας τα πόδια της ανεβασμένα στο σκαμπό, να ξεκουράζεται από τη δουλειά της ημέρας που πέρασε..... Μαζί αγκαλιασμένοι, ένα ξημέρωμα, να παρακολουθούν τον ήλιο να σκαρφαλώνει στον ορίζοντα, μαγεμένοι από τα χρώματα, την πάχνη, τα τιτιβίσματα των πουλιών και την αναγγελία της ημέρας που έρχονταν.......
Έκανε ένα βήμα μπροστά, αλλά μετάνιωσε. Γύρισε να μπει στο σπίτι, όταν η φωνή της ακούστηκε να του λέει, άχρωμα: «Γύρισες; Το φαγητό είναι έτοιμο στο τραπέζι, αν πεινάς.».
«Δεν πεινάω, είμαι πολύ κουρασμένος. Λέω να κάνω ένα ντους και να ξαπλώσω.», της απάντησε στον ίδιο τόνο και μπήκε μέσα. Εκείνη τον ακολούθησε, με την προϋπόθεση, να κάτσει πάλι στον ίδιο καναπέ, να πάρει το κοντρόλ στα χέρια και να αρχίσει έναν άσκοπο αγώνα με τα κανάλια. Την ώρα που έκανε να τον προσπεράσει, εκείνος άπλωσε το χέρι του και τη σταμάτησε. «Αφροδίτη..... μην το κάνεις αυτό σε παρακαλώ!».
«Τι να μην κάνω;», τον ρώτησε. Το βλέμμα της έπεσε επάνω του στην αρχή γεμάτο απορία, αλλά όσο εκείνος την κράταγε και  την ανάγκαζε να δει περισσότερα, όλο γινόταν και πιο εξεταστικό. Μισόκλεισε τα μάτια της και τον κοίταξε καλύτερα.  Ο Κώστας, ο δικός της ο Κώστας, είχε γκριζάρει; Τα μαλλιά του που άλλοτε ήταν σκούρα και πολλά, τώρα είχαν αραιώσει και ασπρίσει. Στο πρόσωπό του, είχε μικρές ρυτίδες γύρω από τα μάτια και το μέτωπο. Αυτά τα μάτια που ήταν γεμάτα ζωηράδα και καθαρότητα τώρα είχαν χάσει την λάμψη τους.  Της ήρθε να ταρακουνήσει αυτόν τον άνθρωπο που ήταν δίπλα της και να τον ρωτήσει τι είχε κάνει τον άντρα που κάποτε αγάπησε. Που τον είχε κρύψει και εμφανίζονταν αυτός στη θέση του. Αλλά τότε κατάλαβε. 
Και εκείνη είχε ρυτίδες γύρω από τα μάτια. Τις έβλεπε κάθε πρωί στον καθρέφτη. Και τα μάτια της. Δεν είχαν καθόλου τη σπίθα που είχαν παλιά..... Και τα μαλλιά της; Πότε τα έβαψε τελευταία φορά; Πριν ένα μήνα.....Γιατί;....Γιατί η ρίζα της ήταν γκρίζα....... Πότε πέρασαν τόσα χρόνια;;;;; Πως από δύο ερωτευμένα παιδιά κατέληξαν να είναι δύο μεσήλικες χωρίς ζωή;;;; Αυτή τη φορά άφησε τα δάκρυα να κυλήσουν. Δεν είχε νόημα να συνεχίσει να τα κρατάει. 
Ο Κώστας την αγκάλιασε τρυφερά και την οδήγησε στον καναπέ. «Γλυκιά μου, μεγαλώσαμε. Ξεχάσαμε ότι κάποτε ξεκινήσαμε τη ζωή μας ορκιζόμενοι ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ να γίνουμε συμβατικό ζευγάρι. Έγινε τώρα, αλλά είναι στο χέρι μας να το αλλάξουμε.»,της είπε.
Η Αφροδίτη σήκωσε το δακρυσμένο βλέμμα της και αντίκρισε το δικό του. Είχαν βουρκώσει και τα δικά του μάτια. «Πως θα γίνει αυτό; Κοίτα πως καταντήσαμε. Εσύ να δουλεύεις τόσες ώρες μόνο και μόνο για να λείπεις από εδώ κι εγώ να βυθίζομαι άσκοπα στην μονοτονία μιας τηλεόρασης για να ξεχνιέμαι.... τώρα που τα παιδιά τράβηξαν τον δρόμο τους.....», είπε μέσα στα αναφιλητά της. 
«Μην κλαις, σε παρακαλώ. Το σκέφτηκα πολύ αυτές τις μέρες. Θα κλείσω το μαγαζί για μια εβδομάδα. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει πολύ δουλειά τελευταία. Έχουμε λίγες οικονομίες στην άκρη, για να αντέξουμε την απώλεια και θα πάμε στη Θάσο. Θα πάμε εκεί, που είχαμε πάει ταξίδι του μέλιτος. Στην πραγματικότητα, θα ξανακάνουμε ταξίδι του μέλιτος, να είσαι σίγουρη. Γιατί, το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου, είσαι εσύ. Μαζί θα τα καταφέρουμε, όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα. Όταν γυρίσουμε, θα πορευτούμε όπως όλοι. Δεν αλλάζει τίποτα στα θέματα δουλειάς. Το βασικότερο όλων είναι να είμαστε εμείς ευτυχισμένοι, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Σε αγαπώ, Αφροδίτη, δεν μπορώ να αφήσω τα πράγματα να γίνουν χειρότερα για μας.», κατέληξε.
Η Αφροδίτη τον αγκάλιασε και έφερε το πρόσωπό της κοντά στο δικό του. Τον φίλησε πρώτη. Είχε πολύ καιρό να το κάνει, έτσι, με την ίδια ένταση όπως παλιά.......
Το ξημέρωμα τους βρήκε καθισμένους στις βρεγμένες καρέκλες της αυλής.... να χαζεύουν την ανατολή, αγκαλιά όπως κάποτε, μετά από μια ατέλειωτη νύχτα έρωτα.......
Τέλος

10 σχόλια:

  1. Ωραίο το τέλος σαν τα παραμύθια μόνο που δεν είναι πάντα έτσι!
    Ο ένας ρίχνει τα βάρη στον άλλον αρχίζει ένας ατέλειωτος καβγάς που απομονώνει το ζευγάρι και δεν βρίσκουν σημεία σύνδεσης μετά τόσα χρόνια.

    Δυστυχώς μαζί με τα χρόνια φορτωνόμαστε πολλά προβλήματα που μας χωρίζουν ακόμα περισσότερο.

    Καλό ΣΒΚ γλυκιά μου με φιλιά θαλασσινά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ...ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ...ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σταυρούλα μου στο είπα! Ξέρεις. Ξέρεις να χρησιμοποιείς τον λόγο και να πλέκεις όμορφες ιστορίες. Μου άρεσε το τέλος. Όχι γιατί μου αρέσουν τα Happy end αλλά γιατί το έφτιαξες να γίνει με φυσικό τρόπο.
    Η ειρωνεία δε της τύχης είναι ότι σήμερα ένα από χρόνια, πολύ καλό φιλικό μου ζευγάρι, μου ανακοίνωσε ότι θα χωρίσουν μετά από τριάντα χρόνια γάμου.
    Σοκαρίστηκα βέβαια, αλλά είναι κι αυτά μέσα στην ζωή. Τουλάχιστον πάντως η Αφροδίτη σου και ο Κώστας σου είχουν ακόμη ευκαιρίες μπροστά τους....
    Περιμένω νέα σου ιστορία και σου στέλνω την βαθιά μου εκτίμηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πολυ ομορφο.συγχαρητηρια!!!!
    Καλη εβδομαδα να ξεκινησει και ας εχουμε* προχειρο * παντα ενα χαμογελο να το μοιρασουμε σε οσους το εχουν αναγκη. Δεν στοιχιζει τιποτα,αλλα αξίζει πολλά.
    Να εισαι παντα καλά.Αργω να περασω αλλα παντα προσπαθω να ειμαι συνεπης:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Zoyzoy,
    πολλές φορές γινόμαστε εγωιστές και κρατάμε πράγματα για τον εαυτό μας και δεν τα μοιραζόμαστε. Και δεν εννοώ μόνο τις ευτυχισμένες στιγμές. Όταν κάτι μας πειράζει ή βλέπουμε ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά, κρατάμε μόνο αυτά που μας συμφέρουν, χωρίς να δούμε την πλευρά του άλλου που είναι δίπλα μας. Αυτό θέλω να κάνω με αυτό το διήγημα. Να μας βάλω στη διαδικασία να σκεφτούμε τι φταίει και τι προοπτικές υπάρχουν. Καμιά φορά η λύση είναι απλή. Είναι εκεί και με μια κουβέντα, όλα να αλλάξουν προς το καλύτερο.
    Την αγάπη μου και την καλησπέρα μου!!!! Φιλιά πολλά πολλά από Δράμα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΔΙΟΝΥΣΗ,
    σε ευχαριστώ πολύ!!! Χαίρομαι που σου άρεσε!!!! Να είσαι καλά!!!! Την καλησπέρα μου!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Χριστόφορε,
    τα καλά σου λόγια είναι για μένα πολύ σημαντικά!!! Σε ευχαριστώ πολύ για την υποστήριξη!!!! Είναι πράγματι μεγάλη τιμή!!!!
    Όσο για την ιστορία, είναι εκείνη η στιγμή της συνειδητοποίησης, ότι τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μεγάλωσαν και τώρα εμείς οι δύο τι κάνουμε;;;;; Πολύ θα ήθελα, ειλικρινά μιλώντας, να γεράσω μαζί με τον Γιώργο, να δω τα μαλλιά μας να γκριζάρουν και να κάνω αυτό που κάνουν πολλά ζευγάρια στα ΚΑΠΗ...... ατέλειωτα ταξίδια με μεγάλες παρέες...... σε όλη την Ελλάδα!!!!!! Μακάρι να προλάβουμε.....
    Να μας αξιώσει ο Θεός να είμαστε μαζί, μέχρι να γεράσουμε..... Ποιος ξέρει, άραγε;
    Είναι λυπηρό να βλέπεις ζευγάρια να χωρίζουν. Να έχουν ζήσει τόσα πράγματα μαζί και ξαφνικά να λένε ότι όλα αυτά τα χρόνια έκαναν υπομονή για τα παιδιά και τώρα τι;;;;;
    Δεν ξέρω.... αλλά δεν θα ήθελα να είμαι μόνη μου όταν γίνω εξήντα......
    Καλό απόγευμα και καλή εβδομάδα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Skroutzako,
    γλυκιέ μου!!!!! Ευχαριστώ πολύ, για τα καλά σου λόγια!!!!! Σε ευχαριστώ που κάνεις την τιμή και περνάς!!!! Φιλιά πολλά πολλά!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ομολογώ ότι πρώτα διάβασα την τελευταία παράγραφο και αφού ησύχασα ότι δεν θα έρθουν δάκρυα στα μάτια την διάβασα απο την αρχή! Τζίφος όμως.... Είδα τις εικόνες μπροστά μου!!!
    Υπέροχη η ιστορία σου... και τόσο αληθινή!

    Φιλί Διαμαντένιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. next_day,
    ευχαριστώ πολύ, γλυκιά μου!!!! Καλό μήνα και μόνο χαμόγελα και χρώματα και αρώματα για σένα!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή